III SA/Kr 821/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi H. K. i K. K. – K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych skargę oddala Zaskarżoną przez H. K. i K. K. – K. (dalej skarżący) decyzją z dnia 28 maja 2019 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekającą o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], położonych w obrębie Ż, jedn. ewid. K. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: Skarżący – H. K. i K. K. – K. - pismem z 29 listopada 2018 r. zwrócili się do Starosty o: "ujawnienie granicy z działką [...] na podstawie wznowienia znaków granicznych przyjętego do PZGiK operatu [...], które zostało wykonane na podstawie postanowienia i załączonego do niego szkicu z rozgraniczenia zatwierdzonego postanowieniem Sądu Wydz. l Cywilny nr [...] 30 września 1996r." Organ pierwszej instancji - Starosta - decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekł o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], położonych w obrębie Ż, jedn. ewid. K. Skarżący nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wnieśli odwołanie od ww. decyzji, podnosząc w nim, że: "granica na prowadzonej przez Starostę mapie ewidencyjnej jest niezgodna ze stanem prawnym wynikającym z rozgraniczenia (...) granica była raz ustalona i nie ma potrzeby a nawet prawa jej ustalać na nowo, gdyż podważyłoby to prawomocne postanowienie sądu wydane w sprawie jej położenia." Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z uwagi, iż wniosek skarżących dotyczył zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [....] i nr [...], a wnioskodawcą postępowania byli wyłącznie skarżący - właściciele działki nr [...] (wniosku bowiem nie złożyli właściciele działki nr [...]) - aktualizacja ewidencji gruntów i budynków we żądanym zakresie na podstawie operatu [...] oraz postanowienia sądowego, sygn. akt [...] mogła nastąpić tylko w trybie przepisu art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czyli w drodze decyzji administracyjnej. Brak wniosku wszystkich zainteresowanych uniemożliwił bowiem wprowadzenie zmiany na podstawie przepisu art. 24 ust. 1 b pkt 1 lit. h ustawy, w drodze czynności materialno-technicznej. Organ wskazał, że przepisami prawa materialnego, regulującymi kwestie prowadzenia przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków, są przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Zgodnie z art. 2 pkt. 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencja gruntów i budynków to "system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami". Przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nakłada na starostę obowiązek utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków) w celu ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, a także zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienia nowych danych ewidencyjnych oraz wyeliminowania danych błędnych Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków mogą podlegać aktualizacji na wniosek właścicieli lub władających na zasadach samoistnego posiadania. Z kolei przepis art. 24 ust. 2b tej ustawy wskazuje tryby aktualizacji, stanowiąc, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadku europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 (...), g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje natomiast w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Rozpatrzenie wniosku w trybie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją w sprawie aktualizacji, nałożyło na Starostę obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77, 80 oraz art. 107. W art. 7 k.p.a. jest zawarta jedna z naczelnych zasad postępowania administracyjnego nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy. Z kolei art. 77 §1 k.p.a. zobowiązuje organ do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia sprawy. Natomiast obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego polega na dokładnym zapoznaniu się z tym materiałem, ustosunkowaniu się do zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Wykonanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego winno odbywać się z uwzględnieniem norm wynikających z przepisów prawa o charakterze proceduralnym. Orzekające w sprawie organy ustaliły w toku postępowania, że obecnie w operacie ewidencyjnym obrębu Ż działka nr [...] o pow. 0,38 ha ujawniona jest w jednostce rejestrowej [...] jako współwłasność D. O. w ½ cz. i M. O. w ½ cz. Dla działki tej prowadzona jest księga wieczysta [...]. Z kolei działkę nr [...] o pow. 0,39 ha wykazano w jednostce rejestrowej [...] jako własność K. K. – K. oraz H. K. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej. Działka ta objęta jest księgą wieczystą [...]. Organ przytoczył art. 39 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który stanowi, że "przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na pokreślenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy". Organ podkreślił, że należy zwrócić uwagę, że ww. przepis posługuje się pojęciem "uprzednio", które w tym przepisie oznacza stan istniejący bezpośrednio przed dokonywaniem czynności, o których owa w art. 39 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zaznaczył, że wznowienie znaków granicznych jest jedynie czynnością materialno-techniczną, dokonaną na gruncie przez wykonawcę pracy geodezyjnej, w oparciu o dane zawarte w stosownej dokumentacji, dotyczące ich położenia. Zatem w trakcie czynności polegających na wznowieniu znaków granicznych nie powinno dojść do zmiany danych zawartych w tej ewidencji, dotyczących położenia punktów granicznych działek ewidencyjnych. Tymczasem z przedmiotowego opracowania, które miało być podstawą do dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych (operatu technicznego zaewidencjonowanego 2 grudnia 2013 r. pod nr [...]), wynika, że dotychczasowy przebieg granic uległ zmianie. Jednakże w przedmiotowej sprawie, co jest istotne, sytuacja jest odmienna. W toku przedmiotowego postępowania ustalono bowiem, że nie została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków zmiana w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] i nr [...] położonymi w obrębie Ż gmina K, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego Wydział l Cywilny z 30 września 1996r. sygn. akt [...], orzekającego o rozgraniczeniu nieruchomości. Organ podkreślił, że przedmiotem ww. orzeczenia było rozgraniczenie nieruchomości składającej się z parcel katastralnych pgr. l. kat. [...] i [...] objętej aktem własności ziemi AWZ nr [...], stanowiącej własność L. M. od nieruchomości którą stanowiły parcele katastralne pgr .l. kat. [...], [...] i [...] objęte aktem własności ziemi AWZ [...], stanowiące własność S. S. Granice tych nieruchomości określała obowiązująca do 1985 r. mapa katastralna w skali 1:2880. Dodatkowo organ wskazał, że Obwieszczeniem Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta z dnia 19 marca 1985r. dotychczas obowiązujący dla gminy K operat ewidencyjny z mapą w skali 1:2880 został zastąpiony nową ewidencją gruntów z mapą w skali 1:2000 (Dz. Urz. Woj. Nr 10, poz. 72). Nową ewidencję gruntów założono na podstawie obowiązujących wówczas przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32) oraz zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P.1969.11.98). Przy jej założeniu wykorzystano mapę zasadniczą w skali 1:2000, obrazującą szczegóły terenowe i zasięg władania według faktycznego użytkowania na gruncie. W związku z powyższym organ podniósł, że od tej chwili przestały obowiązywać: mapa katastralna w skali 1:2880 oraz oznaczenia i powierzchnie parcel uwidocznione w dotychczasowych rejestrach katastralnych (protokołach parcelowych). Materiały te stanowią obecnie jedynie dokumenty archiwalne. Zdaniem organu odwoławczego z analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że: parcele katastralne p.gr. l. kat. [...], [...] i [...] utworzyły działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,38 ha (własność S. S.). Natomiast parcele katastralne p.gr. l. kat. [...] i [...] utworzyły działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,39 ha (własność L. M.). W toczącym się przed Sądem postępowaniu rozgraniczeniowym nie wzięto jednakże pod uwagę powyższych okoliczności. Biegły sądowy W. Ż. 3 listopada 1995 r. sporządził na zlecenie Sądu opinię do sprawy [...] posługując się nieobowiązującymi oznaczeniami rozgraniczanych nieruchomości. Przebieg ustalonych granic przedstawił na szkicu polowym nr 1. Z opinii wynika, że do wykonywanych czynności na gruncie wykorzystał dawną mapę katastralną wsi Ż w skali 1:2880. Zapadłe 30 września 1996 r. rozstrzygnięcie również stanowiło o przebiegu granic nieruchomości oznaczonych jako parcele katastralne. Organ zaznaczył więc, że Sąd w postępowaniu rozgraniczeniowym orzekał wyłącznie w oparciu o szkic rozgraniczenia i opinię biegłego, co wynika wprost z treści postanowienia. Nie stwierdzono, by wówczas sporządzono dokumentację geodezyjną, którą przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, umożliwiającą wykazanie przebiegu granic działek ewidencyjnych na podstawie dokumentacji sporządzonej w ww. postępowaniu rozgraniczeniowym. Organ wskazał zatem, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowało się stanowisko, w myśl którego przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie zwalnia organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego - materiału źródłowego -mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany. Zatem należało dokonać oceny, czy przedłożony do wniosku operat może stanowić w okolicznościach sprawy podstawę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że praca geodezyjna, której wynikiem jest operat techniczny [...] dotyczyła wznowienia znaków granicznych działki nr [...] położonej w Ż. Ze sprawozdania technicznego zawartego w ww. operacie wynika, że wykonawca po dokonaniu analizy dokumentacji archiwalnej stwierdził, cyt., "że istnieje rozbieżność w przebiegu granicy na mapie katastralnej i mapie ewidencji gruntów. Przebieg na mapie katastralnej jest zgodny ze szkicem rozgraniczeniowym. Przebieg granicy na mapie ewidencyjnej jest inny - w części północnej (na wys. punktu gr-2) nie ma tak wyraźnego załamania jak na katastrze i jakie wynika z rozgraniczenia. W dalszej kolejności poinformował, że "Wobec tak istotnego dokumentu jakim jest postanowienie o rozgraniczeniu wraz ze szkicem z rozgraniczenia, z którego jednoznacznie wynika położenie punktów granicznych zdecydowałem, że wznowienie punktów granicznych jest właściwą procedurą do odtworzenia punktów granicznych na gruncie". Organ dokonał więc oceny, czy w zaistniałej sytuacji powołany szkic graniczny można uznać za podstawę wznowienia znaków granicznych. Organ podniósł, że z opinii biegłego wynika, że między innymi punkty nr 3 i nr 4 zostały zastabilizowane rurami żelaznymi. Tymczasem podczas wznowienia w punktach tych odnaleziono graniczniki betonowe. Nieznane jest ani ich pochodzenie ani tryb stabilizacji. Na szkicu brak jest szczegółów terenowych, do których dowiązane są miary liniowe. Szczególnie istotny jest również fakt, że rozgraniczeniem objęte były dawne parcele katastralne, a wznowienie dotyczy znaków granicznych działek ewidencyjnych. W ocenie organu odwoławczego budzą więc wątpliwości czynności wykonane w ramach przedmiotowej pracy geodezyjnej [...]. W wyniku tych czynności punkt graniczny nr 2 zlokalizowany został w odległości 2,45 m od ściany budynku usytuowanego na działce nr [...], podczas gdy na dotychczasowej mapie ewidencyjnej przebieg przedmiotowej granicy w okolicy punktu granicznego nr 2 jest odmienny od jej przebiegu po dokonaniu czynności wznowieniowych. Przedstawia to w sposób jednoznaczny zawarta w operacie technicznym "Mapa z wznowienia znaków granicznych dla działki [...] w Ż gm. K", wykonana w skali 1:2000. Co również istotne, to fakt że właściciele działki nr [...] – D. i M. O. nie podpisali protokołu z czynności wznowienia znaków granicznych. Wykonawca w punkcie 7 protokołu odnotował, że powodem niepodpisania był fakt, iż "w dokumentacji projektowej budowy budynku na tej działce, jaką posiadają, odległość projektowanego budynku od granicy jest większa niż wynikająca ze szkicu rozgraniczenia stanowiącego podstawę wznowienia". Organ dodał, że zarówno wnioskodawcy jak i D. O. i M. O. stali się właścicielami już działek ewidencyjnych. Nabyli je odpowiednio w 2004 i 2007 r. Granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] wykazana w operacie ewidencyjnym pozostawała natomiast niezmieniona od momentu powstania ewidencji gruntów i budynków obrębu Ż, tj. od 1985r. W ocenie organu odwoławczego tak sporządzony operat nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany w ewidencji gruntów, polegającej na ujawnieniu nowych punktów granicznych, a więc de facto i nowych granic działek. Pomijając to, że sam brak zgody jednego z właścicieli sąsiadujących nieruchomości powoduje, że nie jest dopuszczalne wznowienie w trybie art. 39 Prawa geodezyjnego i kartograficznego znaków granicznych, to przede wszystkim autor tego opracowania, pomimo że określił rodzaj wykonanych przez siebie robót jako "wznowienie znaków granicznych" a więc pracy, o której mowa w art. 39 ustawy, faktycznie dokonał ustalenia przebiegu granic, jednakże bez zastosowania procedury o której mowa w przepisach § 37-39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W taki sposób sporządzony operat nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany w przebiegu dotychczasowej granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], zwłaszcza przy braku akceptacji położenia punktu granicznego nr 2 przez jedną ze stron. Właśnie zmiana położenia tego punktu granicznego wywołała bowiem zmianę przebiegu przedmiotowej granicy. Organ wyjaśnił, że wznowienie znaków granicznych nie wiąże się z jakąkolwiek ingerencją organów administracji publicznej. Przy założeniu, że istnieją wiarygodne dokumenty świadczące o przebiegu granicy jest ono czynnością, która nie wywołuje żadnych skutków dla stanu prawnego granic nieruchomości. W przypadku, gdy któraś ze stron postępowania wznowienia granic odmówi podpisania protokołu z czynności wznowienia granic, dalsze czynności w tej sprawie są możliwe jedynie na drodze sądowej. W niniejszym przypadku, zdaniem organu, geodeta dokonał wznowienia granicy działki nr [...] z działką nr [...] bez dokumentów umożliwiających proces wznowienia. W ocenie organu przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego wyraźnie odróżniają regulacje powiązane z ewidencją gruntów i budynków art. 20-26) od problematyki rozgraniczenia nieruchomości (art. 29-39). Ewidencja gruntów i budynków pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani też nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie aktualne stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości a jedynie odtwarza ustalony wcześniej przebieg granic dla nieruchomości na podstawie materiałów źródłowych. Rozgraniczenie nieruchomości służy natomiast ustaleniu przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzeniu odpowiednich dokumentów. Sprawą o rozgraniczenie jest sprawa, w której przyczyną konfliktu i istotą sporu jest przebieg granic nieruchomości wyznaczających i określających wprost ich powierzchnie. Organ odwoławczy stwierdził więc, że operat [...] nie mógł stanowić podstawy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. W związku z tym organ odwoławczy uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jednakże jak to przedstawił w uzasadnieniu niniejszej decyzji powód odmowy stanowiły nieco odmienne argumenty. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący podnieśli następujące zarzuty naruszenia przez organ: 1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie przez organy wydające decyzję w niniejszej sprawie, że znajdujący się w aktach sprawy operat techniczny [...], dotyczący wznowienia znaków granicznych polegał na "ujawnieniu nowych punktów granicznych, a więc de facto i nowych granic działek" w sytuacji, gdy przeprowadzone prace geodezyjne oraz sporządzony w ich wyniku operat (przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego) zostały sporządzone w oparciu o mapę stanowiącą podstawę rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego, Wydziału I Cywilnego z dnia 30 września 1996 r., sygn. [...], a więc istniała dokumentacja na podstawie której doszło do wznowienia punktów granicznych (na podstawie art. 39 Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2. przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż w realiach niniejszej sprawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków wymaga wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy wobec wydanego postanowienia Sądu Rejonowego, Wydziału I Cywilnego z dnia 30 września 1996 r., sygn. [...], w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie rozgraniczające przedmiotowe nieruchomości, a skarżący złożyli stosowny wniosek aktualizacyjny, co uzasadnia zastosowanie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit c i/lub h Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji w drodze czynności materialne - technicznej. Ze względu na powyższe uchybienia, skarżący wnieśli o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona bowiem według wyżej wskazanych kryteriów kontrola wydanych w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że nie tkwią w nich wady skutkujące stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania. Organy nie naruszyły też przy ich wydawaniu prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725, zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy - rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków) w brzmieniu obowiązującym na datę zaskarżonej decyzji. Podstawą zaś negatywnych dla skarżących podjętych w niniejszej sprawie decyzji – odmawiających aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami ewid. nr [...] i nr [...], położonych w obrębie Ż, jedn. ewid. K, stanowił przepis - art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W świetle treści art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie budzi wątpliwości kwestia, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania). Zgodnie zatem z art. 24 ust. 2b Prawa geodezyjnego i kartograficznego aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie : a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Jak wynika natomiast z treści art. 24 ust. 2c Prawa geodezyjnego i kartograficznego odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wobec powyższych regulacji nie ulega żadnej wątpliwości, że to ta forma, w ocenie Sądu, władczego działania organu była w stanie faktycznym i prawnym sprawy prawidłowa, zwłaszcza w sytuacji istniejącego, jak się okazało, sporu pomiędzy stronami o przebieg granicy pomiędzy wskazanymi działkami ewidencyjnymi, nie mówiąc już o kwestii wprost przewidzianej formy działania organu, dla tego rodzaju rozstrzygnięcia, opisanej w hipotezie art. 24 ust. 2c Prawa geodezyjnego i kartograficznego – odmowy dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w tym zakresie jest więc zdaniem Sądu chybiony. Racje mają orzekające organy, że w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżących, złożony do organów ewidencyjnych, nie mógł być pozytywnie przez nie załatwiony. Zgodnie z postanowieniami § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych, wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym; 2) w celu podziału nieruchomości; 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów; 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości; 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej; 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków; 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji; 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Z treści przytoczonego co dopiero § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wynika więc, że za podstawę do dokonania aktualizacji uznaje się dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzoną w postępowaniach wymienionych w tym przepisie w pkt 1 do 5, oraz sporządzoną w przypadkach, o których mowa w pkt 6 do 8 tego przepisu. Oczywiście, że co do zasady, sporządzony w postępowaniu rozgraniczeniowym operat, przyjęty do zasobu może stanowić podstawę do dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych, pod warunkiem jednakże, iż jest to opracowanie pozwalające na dokonanie tych czynności ewidencyjnych w ramach posiadanych kompetencji czuwania nad aktualnością danych ewidencyjnych. przez organ, które to zadania nakłada na nie § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wskazując na obowiązek starosty utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Podkreślić jednakże należy, że ewidencyjna funkcja katastru nieruchomości jest realizowana przez stosowanie przez właściwe w tego rodzaju sprawach organy administracji określonych przepisami ustawy i rozporządzenia procedur, ustalających zasady aktualizacji danych podlegających uwidocznieniu w operacie ewidencyjnym. Zasadnie podkreśliły więc organy, że nawet przyjęcie operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie zwalniało ich od oceny, czy wskazana we wniosku dokumentacja mogła być podstawą do dokonania zmian danych ewidencyjnych w żądanym przez skarżących zakresie. Faktu wytworzenia dokumentacji - operatu technicznego [...] "Wznowienia znaków granicznych" działki nr [...] położonej w Ż. – nie można w żadnej mierze utożsamiać z istnieniem dokumentacji, o której mowa w pkt 8 § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zasadnie bowiem argumentują orzekające organy, że w ogóle nie można w tej sytuacji faktycznej i prawnej mówić o jakimkolwiek wznowieniu znaków granicznych jakiejkolwiek działki ewidencyjnej. Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a więc przywrócenie stanu jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Postępowania tego nie dokonuje się w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym, a jedynie w drodze czynności materialno-technicznej podmiotu uprawnionego do wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych – na zlecenie, a więc i na koszt zainteresowanych (por. wyrok NSA z 14 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1009/09; LEX nr 594827). O ile wspomniany, sporządzony operat, został nazwany " Operat pomiarowy. Wznowienie punktów granicznych...", to nie jest dokumentacją dotyczącą wznowienia znaków granicznych. Jak to podkreślił we wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, przesłankami warunkującymi wznowienie znaków granicznych są: 1) uprzednie ustalenie granic, 2) niesporny przebieg granic nieruchomości w rozumieniu położenia znaków (punktur) je określających, 3) możliwość wznowienia (wyznaczenia) położenia znaków (punktów) na podstawie zgromadzonych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym dokumentów (tak D. Felcenloben, Granica prawna, problemy i propozycje rozstrzygnięć, Warszawa 2010 r.). Z niebudzących w sprawie ustaleń organów wynika, że nie została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków zmiana w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] i nr [...] położonymi w obrębie Ż gmina K, na podstawie wydanego postanowienia przez Sąd Rejonowy Wydział l Cywilny z 30 września 1996 r., sygn. akt [...], orzekającego o rozgraniczeniu nieruchomości. Orzeczenie o rozgraniczeniu nie zostało zatem wykonane. Z treści samego zaś operatu technicznego [...] "Wznowienia znaków granicznych" działki nr [...] położonej w Ż, wynika, że wykonawca po dokonaniu analizy dokumentacji archiwalnej stwierdził, istnienie, co niezwykle istotne - rozbieżności w przebiegu granicy na mapie katastralnej i mapie ewidencji gruntów. Wykluczało to możliwość wznowienia znaków granicznych. Wskazał wykonawca, że przebieg na mapie katastralnej jest zgodny ze szkicem rozgraniczeniowym, dołączonym do postanowienia sądu powszechnego o rozgraniczeniu. Przebieg granicy na mapie ewidencyjnej jest natomiast inny - w części północnej (na wys. punktu gr-2), gdyż jak wyjaśnił wykonawca - nie ma tak wyraźnego załamania jak na katastrze i jakie wynika z rozgraniczenia. Dalej wykonawca stwierdził, że "Wobec tak istotnego dokumentu jakim jest postanowienie o rozgraniczeniu wraz ze szkicem z rozgraniczenia, z którego jednoznacznie wynika położenie punktów granicznych zdecydowałem, że wznowienie punktów granicznych jest właściwą procedurą do odtworzenia punktów granicznych na gruncie"., po czym sam dalej stwierdził, że między innymi punkty nr 3 i nr 4 zostały zastabilizowane rurami żelaznymi. Tymczasem podczas wznowienia w punktach tych odnaleziono graniczniki betonowe. Nieznane jest ani ich pochodzenie ani tryb stabilizacji. Na szkicu brak jest szczegółów terenowych, do których dowiązane są miary liniowe. Wznowienie znaków granicznych, jak to już podkreślono, to nic innego, jak swoiste przeniesienie ich położenia uwidocznionego w dokumentach pozostających w zasobie na fizyczne położenie ich na gruncie. Skoro geodeta stwierdził, że w punktach nr 3 i 4 odnaleziono graniczniki, to ani nie jest to stan ich przywrócenia, który istniał przed ich przesunięciem, ani tym bardziej przed ich uszkodzeniem, czy zniszczeniem. Z opracowania tego wynika, że punkty te po prostu były. Nadto, w wyniku tych czynności punkt graniczny nr 2 zlokalizowany został w odległości 2,45 m od ściany budynku usytuowanego na działce nr [...], podczas gdy na dotychczasowej mapie ewidencyjnej przebieg przedmiotowej granicy w okolicy punktu granicznego nr 2 jest odmienny od jej przebiegu po dokonaniu czynności wznowieniowych. W takim razie nie zostały spełnione przesłanki, by uznać, że mamy do czynienia w tym wypadku rzeczywiście z istotą wznowienia znaków granicznych, nie mówiąc już o takiej kwestii, o której zresztą mówi sam wykonawca prac geodezyjnych, że rozgraniczeniem objęte były dawne parcele katastralne, a wznowienie dotyczy znaków granicznych działek ewidencyjnych. Racje ma organ odwoławczy podnosząc, że wznowienie znaków granicznych nie wiąże się z jakąkolwiek ingerencją organów administracji publicznej. Przy założeniu, że istnieją wiarygodne dokumenty świadczące o przebiegu granicy, jest ono czynnością, która nie wywołuje żadnych skutków dla stanu prawnego granic nieruchomości. W tym jednak przypadku brak akceptacji przez wszystkie strony położenia punktu granicznego nr 2 (istnienie sporu w tym zakresie), jak i zmian. położenia tego punktu granicznego wywołała nie co innego, jak de facto zmianę przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, co wykluczało uznanie, że mamy do czynienia ze wznowieniem znaków granicznych. Wskazany we wniosku operat nie mógł być więc podstawą do dokonania aktualizacji właśnie z tych względów, na które trafnie wskazały orzekające organy. Mianowicie, ów brak zgody jednego z właścicieli sąsiadujących nieruchomości powodował brak dopuszczalności wznowienia w trybie art. 39 Prawa geodezyjnego i kartograficznego znaków granicznych. Argumentacja orzekających organów, że w związku z tym autor wskazanego opracowania, pomimo iż określił rodzaj wykonanych przez siebie robót jako "wznowienie znaków granicznych" a więc pracy, o której mowa w art. 39 ustawy, faktycznie dokonał bowiem ustalenia przebiegu granic (na nowo), jednakże bez zastosowania procedury o której mowa w przepisach § 37-39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków jest zasadna. Oczywiście, że racje mają też organy podnosząc, iż podstawę do dokonania aktualizacji w zakresie żądanym przez skarżących nie mogło stanowić samo postanowienie sądu powszechnego o rozgraniczeniu, ani sporządzona na jego poczet opinia biegłego sądowego W. Ż. z dnia 3 listopada 1995 r. i szkic graniczny. Z opinii tej wynika, że do wykonywanych czynności na gruncie biegły wykorzystał dawną mapę katastralną wsi Ż w skali 1:2880, a więc nieobowiązujące już oznaczenia rozgraniczanych nieruchomości. Prawidłowo wskazały organy, że z chwilą założenia nowej ewidencji gruntów przestały obowiązywać mapa katastralna w skali 1 : 2880, która to zastąpiona została mapą zasadniczą w skali 1: 2000. Zapadłe zaś 30 września 1996 r. rozstrzygnięcie również stanowiło o przebiegu granic nieruchomości oznaczonych jako parcele katastralne, a nie działki ewidencyjne. Zasadnie organ odwoławczy podkreślił, że Sąd w postępowaniu rozgraniczeniowym orzekał wyłącznie w oparciu o szkic rozgraniczenia i opinię biegłego, co wynika wprost z treści postanowienia. Nie stwierdzono, by wówczas sporządzono dokumentację geodezyjną, którą przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, umożliwiającą wykazanie przebiegu granic rozgraniczanych nieruchomości. Dokumentacji takiej – operatu rozgraniczeniowego, przyjętego następnie do zasobu – po prostu nie wytworzono. Całkowicie myli się zatem pełnomocnik skarżących podnosząc zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania, zakładając istnienie takiej dokumentacji. Pozbawione jest bowiem wszelkich racji założenie, że skoro doszło do "wznowienia punktów granicznych" (na podstawie art. 39 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), to musiało to nastąpić na podstawie jakieś istniejącej dokumentacji. Z akt nie wynika, aby taka dokumentacja w ogóle istniała. Rozgraniczenie nieruchomości ma przecież na celu ustalenie przebiegu granicy przez określenie punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie i sporządzenie odpowiednich dokumentów, jak to wynika z art. 29 ust. Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem Sądu przekonywująca jest argumentacja organów w tym zakresie, że taka dokumentacja nie istnieje, bo jak już zaznaczono, z treści samego postanowienia o rozgraniczeniu wynika, iż Sąd ten orzekał tylko na podstawie opinii i szkicu granicznego. Pomimo więc, że Sąd powszechny wydał postanowienie o rozgraniczeniu, to z uwagi na brak operatu rozgraniczeniowego, przyjętego do zasobu, jest ono i było po prostu niewykonalne. Z tego też względu, by doszło do aktualizacji danych, na podstawie wskazanego postanowienia o rozgraniczeniu, przy braku operatu rozgraniczeniowego, przyjętego do zasobu, wytworzono ów "nowy" operat – nazywając go "Operatem pomiarowym. Wznowienia punktów granicznych." Z całą mocą podkreślić jednak należy, że żaden jednakże przepis Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje możliwości zakończenia postępowania o rozgraniczeniu nieruchomości wznowieniem znaków granicznych. Taka czynność wykonawcy prac geodezyjnych nie jest zgodna z prawem i trafnie kwestie te wyartykułowały orzekające organy w decyzjach odmawiających dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych zgodnie z żądaniem skarżących. Ponadto zasadnie też wskazały, że istniejące w zasobie dokumenty, straciły swą aktualność i są jedynie dokumentami archiwalnymi. Pomijając już podniesione powyżej kwestie, zgodzić się należało ze stanowiskiem organów, że wykonawca prac "wznowienia znaków granicznych" faktycznie dokonał nie wznowienia znaków granicznych, a ustalenia przebiegu granic, jednakże bez zastosowania procedury o której mowa w przepisach § 37-39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W taki sposób sporządzony operat nie może z całą pewnością stanowić podstawy do dokonania zmiany w przebiegu dotychczasowej granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], zwłaszcza przy braku akceptacji położenia punktu granicznego nr 2. Spór ten może zostać rozwiązany na drodze sądowej. Nadal aktualne jest bowiem stanowisko, że istnienie sporu, co do położenia punktów granicznych, a tak jest w tym stanie faktycznym i prawnym, bo dotyczy to położenia punktu granicznego nr 2, daje stronom uprawnienia do wystąpienia do sądu o rozstrzygnięcie sprawy we właściwie, jeszcze raz przeprowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym. Elementem postępowania rozgraniczeniowego – sporu o przebieg granic – jest ustalenie znaków granicznych, jak również, że spór co do samego położenia znaków, jest sporem sadowym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 109/08; LEX nr 510287). Oceniając zatem legalność działań podjętych przez orzekające w niniejszej sprawie organy, stwierdzić należało, że, wbrew postawionym im zarzutom, nie doszło w ocenie Sądu, do naruszenia przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu orzekające organy pierwszej, jak i drugiej instancji, prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające ustalając wszystkie istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności. Materiał dowodowy, na podstawie którego wydały kontrolowane decyzje pozwalał na podjęcie przez nie negatywnych dla skarżących rozstrzygnięć, a jego ocena dokonana przez organy, była prawidłowa i zgodna z art. 80 k.p.a. Racje mają organy, że rejestr ewidencji gruntów powinien odzwierciedlać aktualny stan wynikający z dokumentów, które mają stanowić podstawę wpisu. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że jeżeli postępowanie w przedmiocie aktualizacji zostało zainicjowane wnioskiem skarżących, to na nich ciążył obowiązek przedłożenia zgodnej z przepisami dokumentacji, która będzie mogła zastąpić dotychczasowe podstawy wykazania przebiegu granic i powierzchni działek stanowiących jej własność (por. m. in. wyroki WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 987/16, czy z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1544/17). Skarżący i pełnomocnik zdają się również zapominać, że nie można przeprowadzić zmian w ewidencji gruntów w oparciu o archiwalne dokumenty. Dobitnie podkreślił to WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 114/19, że: "(...) nie ma możliwości "cofania się" w ewidencji po przyjęciu kolejnych operatów lub dokumentów dotyczących przeniesienia własności jako podstawy kolejnych (nowych ) wpisów. Takich czynności organ może dokonywać tylko, jak to już Sąd podkreślił, na podstawie aktualnego dokumentu sporządzonego po wpisie w ewidencji, który ma być przedmiotem zmiany. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków służyć mają bowiem wyłącznie odzwierciedleniu; aktualnego stanu prawnego nieruchomości i mają potwierdzać zaistniały stan ukształtowany na podstawie innych dokumentów. Nie mogą zatem organy samodzielnie tego stanu kształtować, co wynika wprost z treści § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organy nie dysponują jednak dokumentami, przyjętymi do zasobu i takimi, które mogłyby stanowić podstawę do dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych. Podniesione zatem w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na jej wynik, nie potwierdziły się. Organy ustaliły właściwe przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, prawidłowo je zinterpretowały i zastosowały. Organy orzekające w sposób wystarczający przedstawiły też, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. zarówno faktyczne, jak i prawne motywy, które legły u podstaw podjętych rozstrzygnięć. Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.