III SA/Kr 822/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Ł. D. na decyzję Wojewody z dnia 21 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla uczestników adwokat (k. 97) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa A. K. (vide: k. 36) w skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego piśmie z dnia 27.03.2013 r. zatytułowanym "Wniosek o uzupełnienie wyroku" domagał się uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.03.2013 r. o orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA przedmiotowe pismo adwokata przesłano do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, celem potraktowania go jako wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi rodzaj czynności i wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 rozporządzenia. Pamiętać też trzeba, że zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Wskazując na powyższe zwrócenia uwagi wymaga, że w piśmie z dnia 27.03.2013 r. adwokat nie określił rodzaju czynności za którą domaga się od Skarbu Państwa wynagrodzenia i nie złożył oświadczenia, o jakim mowa w § 20 powołanego rozporządzenia. Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie wyjaśnił na czym w istocie polegała pomoc prawna udzielona uczestnikom w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji i jednocześnie adwokat nie złożył wymaganego prawem oświadczenia, to w takiej sytuacji nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że wynagrodzenie ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji sądu należy się adwokatowi ustanowionemu dla strony z urzędu nie za samo wyznaczenie go do tej roli przez właściwy organ samorządu zawodowego lecz za faktyczne udzielenie stronie pomocy prawnej objawiające się podjętymi w sprawie czynnościami. Zestawienie przepisów ust. 3 i 1 § 2 powołanego rozporządzenia wzmiankując o "czynnościach adwokata" nie postawia co do tego żadnych wątpliwości. W związku z tym adwokat powinien wykazać, na czym w istocie polegało jego zaangażowanie. W realiach rozstrzyganego przypadku tego brak. Adwokat nie skonkretyzował za co domaga się wynagrodzenia, akta sprawy nie dokumentują zaś by adwokat podejmował jakiekolwiek czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji a z nadesłanej do tutejszego sądu kserokopii protokołu wynika, że adwokat A. K. nie brał też udziału w rozprawie przez NSA w dniu 26.02.2013 r. (sygn. akt. II OSK 2010/11). Uwzględniając, że wniosek pochodzi od profesjonalisty trudniącego się zawodowo tego rodzaju czynnościami nie było potrzeby wzywania go o złożenie dodatkowych wyjaśnień co do nieodzownych elementów uzasadnienia stanowiących przesłankę do przyjęcia, że adwokat swoją pracę wykonał. Podobnie zresztą jak i brak było podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku o oświadczenie o jakim mowa w §20 powołanego rozporządzenia w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.