III SA/Kr 827/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 27.10.2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. Ł. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. zdnia22.07.2004r. Nr. [...] w przedmiocie ustalenia braku związku schorzenia ze służbą wojskową postanawia odrzucić skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. orzeczeniem z dnia 22.07.2004r. Nr [...] uznała, że rozpoznane u szeregowego Ł. Ł. schorzenia pozostają bez związku ze służbą wojskową i pouczyła m.in., że na decyzję tę przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Pismem z dnia [...].08.2004r. Ł. Ł. złożył skargę zgodnie z pouczeniem. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska przedstawiła skargę Ł. Ł. do rozpoznania wraz z odpowiedzią na skargę, w której wnosi o jej odrzucenie w oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - postanowienie z dnia 06.11.2000r., sygn. akt OSA 1/00, postanowienie z dnia 31.05.2001r., sygn. akt II SA/Kr 387/01 oraz Sądu Najwyższego - uchwała z dnia 27.10.1999r., sygn. akt III ZP 9/99 wskazujące, że w sprawie ustaleniaia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje i sąd administracyjny nie jest w tej sprawie właściwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela argumentację odpowiedzi na skargę i zwraca uwagę, że skarżący Ł. Ł. wniósł niniejszą skargę w wyniku błędnego pouczenia go o środku odwoławczym zawartym w zaskarżonym orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. Z tego względu skarżący nie może ponosić ujemnych skutków takiego pouczenia, które winno niezwłocznie być skorygowane przez ponowne doręczenie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w K. Ł. Ł. decyzji z dnia 22.07.2004r z właściwym pouczeniem o przysługującym środku odwoławczym. f> Zgodnie z uchwałą Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27.10.1999r. III ZP 9/99 Naczelny Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Z uzasadnienia uchwały wynika, że art. 177 Konstytucji RP stanowi, że sądy powszechne (w tym sądy pracy i ubezpieczeń społecznych) sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów, co oznacza domniemanie drogi sądownictwa powszechnego. Tym samym regułą jest rozstrzyganie spraw przez sądy powszechne, " a to między innymi przemawia przeciwko rozszerzającej wykładni regulacji dotyczących kognicji sądownictwa administracyjnego w sprawach dotyczących stwierdzenia inwalidztwa oraz związku chorób, a także wypadków z taką lub inną służbą". Stanowisko to zostało podzielone w Postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.11.2000 r. OSA 1/2000, który stwierdził, że "od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U, 1992r. Nr 4 póz. 16 ze zm.), w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądy Administracyjnego nie przysługuje". W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dotyczących ustalenia określonych schorzeń i ich związku ze służbą wojskową podlegają kontroli sądów powszechnych w postępowaniu o prawo do świadczeń przysługujących z powyższych tytułów, o ich zakres i wysokość i z tego względu skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. W związku z wejściem w życie z dniem 01,01.2004 r. ustawy z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) i treścią art. 13 par.1 p.p.s.a. -skarga w tej sprawie do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Mając powyższe na względzie - na mocy powołanych przepisów oraz art. 58 par. 1 pkt 1) p.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji.