III SA/Kr 829/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Danielec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2011 r. wniosku U. J. o wstrzymanie w sprawie ze skargi U. J. na postanowienie Wojewody z dnia 2 czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r. znak [...]. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2011 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta o podjęciu z dniem 16 maja 2011 r. zawieszonego postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego skarżącej – U. J. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego skarżącej – U. J. W skardze z dnia 10 czerwca 2011 r. na postanowienie z dnia 2 czerwca 2011 r. skarżąca wniosła "o wstrzymanie wszelkich czynności w sprawie przez Prezydenta do czasu rozpoznania skargi przez WSA". Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła "o wstrzymanie wszelkich czynności w sprawie przez Prezydenta do czasu rozpoznania skargi przez WSA". Tak więc Sąd przyjął, iż wniosek jej dotyczy zarówno postanowienia Wojewody z dnia 2 czerwca 2011 r. utrzymującego w mocy postanowienia z dnia 16 maja 2011 r. o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie, jak i decyzji z dnia [...] 2011 r. o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. Odnośnie postanowienia z dnia 2 czerwca 2011 r. podkreślić należy, iż postanowienie to, nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. Postanowienie to w szczególności nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego podjętego postępowania. W związku z powyższym, wykonalność zaskarżonego postanowienia nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Odnośnie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] 2011 r. o wymeldowaniu skarżącej, podkreślić należy, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania, ani utraty jakichkolwiek praw. Decyzja o wymeldowaniu nie powoduje, że skarżąca nie może przebywać w lokalu, z którego została wymeldowana. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Powoduje to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc bada również wymeldowanie (por. art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych) jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (tj. o jego opuszczeniu). Ponadto wskazać należy, iż skarżąca nie podała, jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spowodować mogła by decyzja o wymeldowaniu. Skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku, tak więc Sąd nie mógł ocenić czy spełnione zostały przesłanki z art. 61 p.p.s.a. które uzasadniałyby udzielenie ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.