III SA/Kr 830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2015 r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia skargę odrzucić. Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 104, art. 107, art. 108 K.p.a. oraz art. 3 ust. 1, art. 8, art. 17 ust. 1 pkt 6, art. 40 ust. 1 i 3, art. 106, art. 110 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej odmówił przyznania A. G. zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego tj. na wymianę szyb w oknach w budynku mieszkalnym pod adresem D. Organ podał, że podczas przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego pracownik socjalny nie stwierdził, aby pęknięcia szyb zagrażały bezpieczeństwu zamieszkałych w domu osób lub powodowały zmniejszenie temperatury w domu. Nie doszło również do żadnych dodatkowych uszkodzeń innych części okien, których ewentualne zaistnienie wymagałoby wymiany szyb lub całych okien. Ponadto organ doszedł do wniosku, że pokrycie kosztów strat poniesionych przez A. G. wskutek zdarzenia losowego zdarzenia losowego, polegających na uszkodzeniu szyb w oknach domu jednorodzinnego, nie mieści się w katalogu podstawowych potrzeb bytowych zwłaszcza, że strata ta nie czyni niemożliwym życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Ponadto rodzina posiada własne zasoby finansowe i nie zgłasza potrzeby finansowego wsparcia na inne cele. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. G. wnosząc o przyznanie jej zasiłku celowego. Podniosła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a ponadto mieszka z 80 letnim schorowanym ojcem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 maja 2015 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji nie zawiera stosowanego uzasadnienia. Organ powinien udokumentować swoje rozstrzygnięcie odpowiednim materiałem dowodowym, a ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. W przedmiotowej sprawie akta nie zawierają wszystkich dokumentów, brak jest bowiem dokumentacji fotograficznej o której mowa w ocenie szkód spowodowanych pożarem. Organ mimo swobodnego działania w ramach uznania administracyjnego nie jest zwolniony z obowiązku starannego prowadzenia postępowania, zgodnego z przepisami K.p.a. jak również z zasadami i celami rozstrzygnięcia, które nie może nosić cech dowolności, jak również z zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej. Od tej decyzji A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem SKO pismo procesowe zatytułowane "odwołanie". Z jego treści wynika, że A. G. przedmiotem zaskarżenia uczyniła decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 15 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. O spełnieniu tego warunku można mówić po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego winno być poprzedzone nie tylko wniesieniem właściwego środka zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji, lecz również zakończeniem postępowania administracyjnego przed organem drugiej instancji poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie strona skarżąca skierowała skargę do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu I instancji. Z treści skargi jednoznacznie bowiem wynika, że organem którego rozstrzygniecie jest przedmiotem zaskarżenia jest Burmistrz Miasta. Co więcej w skardze zostało również zawarte oznaczenie sprawy, której ona dotyczy i tak strona skarżąca podała, że dotyczy ona sprawy o nr [...]. Z akt administracyjnych wynika, że taki numer posiada decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2015 r. Biorąc powyższe pod uwagę nasuwa się logiczny wniosek, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu I instancji. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na decyzję organu I instancji wydaną w postępowaniu administracyjnym nie jest dopuszczalne. W postępowaniu tym bowiem obowiązuje zasada dwuinstancyjności, i choć w sprawie orzekał organ II instancji skarżąca precyzyjnie określiła, iż nie zgadza się z decyzją organu I instancji. Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.