III SA/Kr 839/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr 010070/680/5004410/2022 w przedmiocie uchylenia prawa do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka w żłobku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 lutego 2024 r. nr 010070/680/5004410/2022; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącego P. S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Kr 839/25 Uzasadnienie Decyzją z dnia 22 lutego 2024 r. nr 010070/680/5004410/2022 Zakład Ubezpieczeń Społecznych uchylił od dnia 1 lipca 2023 r. przyznane P. S. (dalej: "skarżący") w Informacji z dnia 11 lipca 2022 r. prawo do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka K. S. w żłobku. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie informacji przekazanej przez skarżącego zostało ustalone, że dziecko nie uczęszcza już do wskazanej placówki. Zgodnie z art. 64c ust. 2 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, prawo do dofinansowania może być przyznane na dziecko uczęszczające do żłobka lub klubu dziecięcego. W dalszej części podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na obowiązek wpłaty nienależnie pobranego świadczenia na rachunek bankowy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jako podstawę decyzji podano ustawę z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2023 r., poz. 204 ze zm.). Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Prezes ZUS w decyzji z 17 kwietnia 2025 r., znak 010070/680/5004410/2022 utrzymał w mocy ww. rozstrzygniecie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Podał, że dnia 07.04.2022 r. skarżący wniósł wniosek do ZUS o dofinansowanie obniżenia opłaty za pobyt dziecka K. S. w żłobku Żłobek [...] figurującego pod numerem ZKO [...]. We wniosku wskazał , że ww. dziecko uczęszcza do ww. placówki od stycznia 2022 r. Informacją z dnia 11.07.2022 r. powiadomiono skarżącego o przyznaniu dofinansowania od 1 stycznia 2022 r. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 64c ust. 1 oraz art. 64l ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3. Zgodnie z ww. przepisem, w przypadku zmiany informacji przekazanych we wniosku o ustalenie prawa do dofinansowania, o którym mowa w art. 64c ust. 1, lub w dołączonych do niego załącznikach osoba ubiegająca się o dofinansowanie, o którym mowa w art. 64c ust. 1, lub której przyznano to dofinansowanie jest obowiązana do powiadomienia o tym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na swoim profilu informacyjnym założonym w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zmian. Mając powyższą regulację na względzie, w ocenie organu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przekazania do ZUS prawidłowych danych zarówno swoich jak i dziecka, a także danych placówki/dziennego opiekuna, do którego uczęszcza dziecko oraz powiadomienia ZUS o zmianie informacji przekazanych we wniosku. Dnia 30.01.2024 r. skarżący złożył w ZUS wniosek DZ-WYC, którym to wycofał wniosek z dnia 07.04.2022 r. Wobec tego pismem z dnia 05.02.2024 r. wezwano skarżącego do udzielenie odpowiedzi w terminie 14 dni od jakiego miesiąca należy wstrzymać dalszą wypłatę dofinansowania. Dnia 14.02.2024 r. na formularzu pisma ogólnego POG skarżący nadesłał wyjaśnienia, z których wynika że dziecko K. S. od lipca 2023 r. zaprzestało uczęszczania do ww. żłobka. Zgodnie z powyższym, decyzją z dnia 22.02.2023 r. ZUS uchylił prawo skarżącego do dofinansowania od lipca 2022 r. W treści ww. decyzji wezwano skarżącego do zwrotu dofinansowania pobranego za okres po jakim dziecko zaprzestało uczęszczania do ww. placówki. W toku postępowania odwoławczego na podstawie danych z rejestru żłobków ustalono, że ww. dziecko uczęszczało do żłobka: Żłobek [...], figurującego pod numerem ZKO [...] w okresie od stycznia 2022 r. do czerwca 2023 r. W związku z ustalonym stanem faktycznym tj., że od lipca 2022 r, dziecko zaprzestało uczęszczanie do wskazanej placówki, skarżący powinien był niezwłocznie zawiadomić ZUS o zmianie informacji przekazanych wnioskiem z dnia 07.04.2022 r. zgodnie z art. 64l ust. 1 ww. ustawy. Powyższe skarżący uczynił wnioskiem DZ-WYC z dnia 30.01.2024 r. Jednakże wniosek ten został zgłoszony do ZUS z opóźnieniem "w konsekwencji czego dofinansowanie na rzecz żłobka dziecka było dalszym ciągu przekazywane." W rezultacie Prezes ZUS uznał decyzję organu I instancji za prawidłową, bowiem skarżący nie powiadomił organu w odpowiednim czasie o zaprzestaniu uczęszczania dziecka do ww. placówki, a tym samym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Kwestionując wskazaną decyzję skarżący pismem z dnia 15 maja 2025 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucono: - rażące naruszenie art. 64l ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2024 r. poz 338) poprzez wydanie i utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy i przyjęcie, iż skarżący jest zobowiązany do zwrotu dofinansowania wypłaconego na rzecz podmiotu trzeciego, tj. Żłobka [...], z uwagi na brak niezwłocznego zawiadomienia przez Skarżącego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zaprzestaniu uczęszczania K. S. do żłobka, w sytuacji gdy przepis nie nakłada sankcji na rodzica otrzymującego dofinasowanie do pobytu dziecka w żłobku za brak informacji zaprzestaniu uczęszczania dziecka do żłobka oraz w sytuacji gdy Skarżący sam takiego dofinansowania od żłobka następczo nie uzyskał, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 г. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 572); - rażące naruszenie art. 64j ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2024 r. poz. 338) w zw. z art. 107 § 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji: a) miała dotyczyć uchylenia prawa do dofinasowania pobytu dziecka w żłobku od dnia 1 lipca 2023 r. a dotyczyła również obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dofinasowania, b) orzekała o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, bez wskazywania w decyzji w jakiej wysokości i na jakiej podstawie prawnej Skarżący ma obowiązek zwrotu nienależnie pobranego dofinasowania, c) nie zawierała informacji czy zostało wypłacone i w jakiej wysokości na rzecz żłobka Żłobek [...] lub innego podmiotu dofinasowanie za pobyt dziecka K. S. w żłobku w okresie od 1 lipca 2023 i późniejszym, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - rażące naruszenie art. 64. ust. 4 pkt 7) w. zw. z art. 641 ust. 1 w zw. z art. 64h ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64e ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2024 r. poz. 338) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i przyjęciu, iż to na Skarżącym ciążył obowiązek przekazywania informacji do ZUS o zaprzestaniu uczęszczania dziecka K. S. do żłobka Żłobek [...], podczas gdy to na żłobku ciążył obowiązek przekazywania informacji o uczęszczaniu dziecka do placówki gminie prowadzącej rejestr żłobków, do którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych miał dostęp na podstawie art. 64 aa pkt 1) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2024 r. poz 338) i to na Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych ciążył obowiązek samodzielnego uzyskiwania informacji, z publicznie dostępnych rejestrów, czy dziecko uczęszczało do żłobka, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 5 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572); - naruszenia art. 64j ust. 11 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2024 r. poz 338) poprzez niezapewnienie przez organ odwoławczy stronie prawa do otrzymania stosowanych wyjaśnień cо do podstaw podjętego rozstrzygnięcia oraz prawa do uzyskania interwencji ludzkiej, do wyrażenia własnego stanowiska i do zakwestionowania takiego rozstrzygnięcia, w sytuacji w której Skarżący nie uzyskał w okresie od 1 lipca 2023 r. żadnej kwoty dofinasowania do pobytu dziecka w żłobku, jednocześnie nakazując Skarżącemu zwrot dofinansowania, którego nie otrzymał on lecz prawdopodobnie podmiot trzeci; - naruszenia art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572). w zw. z art. 64j ust. 15 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3 (Dz. U. z 2024 г. poz 338) рорrzez brak przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w sprawie dofinasowania ze żłobkiem Żłobek [...]; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w moсу zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W konsekwencji powyższego wniesiono о: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 135 PPSA o rozważenie przez Sąd stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji w całości, na postawie art. 119 pkt 1 PPSA o rozpoznanie spawy w trybie uproszczonym, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Kontrolowane decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o materialnoprawną podstawę jaką stanowiła ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2023 r., poz. 204, ze zm., dalej jako "ustawa"), która reguluje m.in. warunki przyznania, wysokość i wypłatę dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna. Zgodnie z art. 64c ust. 1 i ust. 2 ustawy, rodzicom przysługuje dofinansowanie obniżenia opłaty rodzica za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna, przy czym dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje na dziecko, które uczęszcza do żłobka, klubu dziecięcego albo jest objęte opieką sprawowaną przez dziennego opiekuna, jeżeli nie został przyznany na to dziecko rodzinny kapitał opiekuńczy, o którym mowa w ustawie z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym, nie dłużej jednak niż do ukończenia roku szkolnego, w którym dziecko ukończy 4 rok życia. Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane na rachunek bankowy podmiotu prowadzącego żłobek, klub dziecięcy, zatrudniającego dziennego opiekuna lub rachunek bankowy dziennego opiekuna prowadzącego działalność na własny rachunek w terminie do 20. dnia każdego miesiąca, za miesiąc poprzedni (art. 64c ust. 6 ustawy). Jak wynika z akt sprawy informacją z dnia 11 lipca 2022 r. skarżący został powiadomiony o przyznaniu mu dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka w żłobku, które przysługiwało od 1 stycznia 2022 r. do ostatniego miesiąca, w którym dziecko zakończy uczęszczanie do wskazanej placówki. Z kolei wnioskiem z dnia 30 stycznia 2024 r. skarżący wycofał wniosek z 7 kwietnia 2022 r. W piśmie z 14 lutego 2024 r. poinformował organ, że jego dziecko przestało uczęszczać do placówki od końca lipca 2023 r. Następnie decyzją z dnia 22 lutego 2024 r. organ I instancji uchylił od dnia 1 lipca 2023r. przyznane skarżącemu w informacji z dnia 11 lipca 2022 r. prawo do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka w ww. placówce. Natomiast w dalszej części decyzji organ umieścił zapis, że nienależnie pobrane dofinansowanie za pobyt dziecka w placówce skarżący zobowiązany jest wpłacić na rachunek bankowy ZUS. Podkreślić należy, że organ I instancji jako podstawę prawną wskazał całą ustawę z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3, a nadto nie podał żadnej kwoty, która miałaby podlegać zwrotowi, wpłacie na rachunek ZUS, w sytuacji gdy dofinansowanie było realizowane na konto podmiotu prowadzącego żłobek. Zgodnie z art. 64j ust. 4 ustawy w sprawach odmowy przyznania dofinansowania, o którym mowa w art. 64c ust. 1, uchylenia lub zmiany prawa do dofinansowania, o którym mowa w art. 64c ust. 1, oraz nienależnie pobranego dofinansowania Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzję. W myśl art. 64p ust. 1 ustawy w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się: odpowiednio przepisy art. 9, art. 14, art. 18, art. 20-25, art. 26 ust. 1 i 2, art. 33, art. 33a i art. 34 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym (pkt 1) oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym organem wyższego stopnia w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (pkt 2). Wskazać należy, że w art. 34 ustawy o rodzinnym kapitale opiekuńczym uregulowano kwestię nienależnie pobranego kapitału. W orzecznictwie zaprezentowanym na kanwie spraw dotyczących świadczenia wychowawczego, którego adekwatność do realiów niniejszej sprawa Sąd orzekający dostrzega, zwraca się uwagę na to, że decyzja uchylająca prawo do świadczenia wychowawczego, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r., poz. 421, dalej: "u.p.p.") ma charakter konstytutywny i działa ze skutkiem ex nunc, tj. z mocą na przyszłość od daty wydania decyzji. Pozbawienie strony prawa do wypłaconego świadczenia wychowawczego nastąpić może jedynie przy zastosowaniu instytucji świadczenia nienależnie pobranego, podlegającego zwrotowi (art. 25 u.p.p.). Zatem jedynie w sytuacji, gdy przyznane prawo do świadczenia wychowawczego nie zostało całkowicie skonsumowane, a wyjdą na jaw okoliczności, że przyznane świadczenie jest nienależne, należy doprowadzić do wydania decyzji o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego (od dnia orzekania w przedmiotowej kwestii) oraz nienależnie pobranym świadczeniu za okres, w jakim zostało ono wypłacone. Może to nastąpić w pierwszej kolejności przez wydanie decyzji o uchyleniu prawa do świadczenia, a dopiero później przez wydanie decyzji o nienależnie pobranym świadczeniu (por. np. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 968/24, WSA w Białymstoku z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 357/23, sygn. akt II SA/Bk 585/23, wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 612/23). W świetle powyższego przechodząc na grunt kontrolowanej sprawy należy za wadliwe uznać rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia 22 lutego 2024 r. o uchyleniu z mocą wsteczną, czyli od dnia 1 lipca 2023 r. przyznanego skarżącemu prawa do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt jego dziecka w żłobku, które zostało już wcześniej skonsumowane, czyli zostało pobrane. Decyzja ta została wydana na skutek błędnej wykładni art. 64j ust. 4 ustawy, gdyż w trybie tego artykułu nie podlega uchyleniu prawo do dofinansowania, które zostało już skonsumowane. Ponadto z uwagi na redakcję decyzji organu I instancji nie jest jasne, czy decyzja ta oprócz uchylenia prawa do ww. świadczenia odnosi się również do kwestii nienależnie pobranego świadczenia. Analiza treści decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że zawiera ona wyraźne rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia prawa do dofinansowania, zaś w dalszej części zawiera zapis odnoszący się do kwestii nienależnie pobranego świadczenia. Rozstrzygnięcie organu I instancji, z uwagi na niejednoznaczną treść mogło być mylące dla skarżącego. Podkreślić należy, że osnowa decyzji powinna zostać sformułowana w sposób jasny, precyzyjny i czytelny dla jej adresata. Przede wszystkim osnowa decyzji powinna być sformułowana w sposób nie nasuwający wątpliwości, tak aby możliwe było jej wykonanie. Rozstrzygnięcia decyzji nie można domniemywać, czy też wyprowadzać z treści uzasadnienia, ponieważ powinno być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji. Natomiast z osnowy zaskarżonej decyzji z dnia 17 kwietnia 2025 r. jednoznacznie wynika, że Prezes ZUS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o uchyleniu prawa do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka skarżącego w żłobku od dnia 1 lipca 2023 r., w sytuacji gdy jak zostało to wyjaśnione wyżej rozstrzygnięcie w tym przedmiocie mogło być wydane jedynie na przyszłość. Nadto jak wynika z analizy uzasadnienia Prezes ZUS zwrócił uwagę, że w treści decyzji organu I instancji wezwano skarżącego do zwrotu pobranego dofinansowania za okres po jakim dziecko zaprzestało uczęszczać do żłobka, lecz pomimo takich spostrzeżeń oraz nasuwających się wątpliwości organ II instancji utrzymał w mocy decyzję z dnia 22 lutego 2024 r. Podkreślić należy, że wobec jednoznacznego odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego również w postępowaniu przed ZUS powinny być zachowane wszystkie zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. Rozpoznawanie spraw w postępowaniu administracyjnym opiera się bowiem w szczególności na zasadzie legalizmu (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8 k.p.a.). Organ jest również zobowiązany do zachowania regulacji dotyczących wymogów formalnych jakie winna spełniać decyzja administracyjna (art. 107 § 1 k.p.a.). W szczególności decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej, która powinna zostać jednoznacznie i należycie precyzyjnie wskazana, a takiego warunku nie spełnia w żadnej mierze powołanie się na tytuł ustawy - jak to uczyniły organy obu instancji. Tym samym Sąd uznał, że zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie w zakresie zbieżnym z przedstawionymi rozważaniami. Podsumowując, zdaniem Sądu, organy obu instancji naruszyły wskazane powyżej przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy zobowiązane są uwzględnić ocenę prawną i wskazania Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).