III SA/Kr 840/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie : WSA Bożenna Blitek WSA Tadeusz Wołek spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2008 r. , Nr : [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargę oddala R. K. złożył wniosek o wymeldowanie M. K. wraz z dziećmi z lokalu nr [...] przy al. [...] w K. podnosząc, że wskazane osoby od miesiąca października 2006 r. tam nie mieszkają a opuszczając opróżnili mieszkania ze swoich rzeczy. Obecnie zamieszkują na terenie Szwecji gdzie zostali zameldowani od dnia [...] 2006 r. na pobyt stały. Zawnioskował o przeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadka M. F., R. K. a nadto dołączonych dokumentów: postanowienia szwedzkiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie zameldowania, umowy najmu przedmiotowego lokalu. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2007r. odmówił wymeldowania M. K. wraz z dziećmi: H. K., G. K. oraz W. K. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Wskazał, że M. K. wraz z dziećmi nie kwalifikują się do wymeldowania z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu ze względu na brak spełnienia przesłanki trwałego opuszczenia tego lokalu. R. K. wniósł odwołanie od tej decyzji. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nie zakwestionował ustaleń organu I instancji dotyczących charakteru pobytu M. K. wraz z dziećmi na terenie Szwecji. Organ odwoławczy przyjął, że organ I instancji naruszył przepisy kpa a w szczególności: - art. 79 §1 i 2 kpa przez niezawiadomienie pełnomocnika strony o terminie przesłuchania świadków A. S., R. K., M. F., A. W. i M. G., - art. 7, 77 kpa, bowiem nie przeprowadził dowodu z zeznań M. F. Wprawdzie skierowano do świadka wezwanie, które wróciło z adnotacją adresat nieobecny ale ze zwrotnego poświadczenia odbioru nie wynika, że doręczyciel umieścił awizo, co skutkuje, że nie można uznać awiza za skuteczne, - art. 10 kpa skoro organ kierował zawiadomienia dla M. K. na przedmiotowy adres, pomimo, że miejscem pobytu jest Szwecja. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] 2008 r. ([...]) - odmówił wymeldowania M. K. wraz z dziećmi z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu decyzji organ meldunkowy podniósł, że wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego nastąpić może wyłącznie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Opuszczenie lokalu, z którego dana osoba nie dokonała wymeldowania, musi nastąpić w sposób trwały i dobrowolny. Znaczy to, że osoba z własnej i nieprzymuszonej woli opuszcza dany lokal mieszkalny zrywając z tym lokalem wszelkie więzi, koncentrując swoje życie w innym miejscu oraz nie wyraża chęci powrotu do takiego lokalu, ponadto nie istnieje również realna możliwość powrotu. M. K. wraz z dziećmi nie opuściła trwale przedmiotowego lokalu. Z wyjaśnień M. K. przed organem I instancji w dniu 25.01.2008 r. wynika, że pobyt w Szwecji ma jedynie charakter czasowy i zakończy się w dniu 30.08.2010 r. wraz z wygaśnięciem pozwolenia na pobyt na terenie Szwecji, że nie utraciła kontaktu z przedmiotowym lokalem, ma do niego swobodny dostęp i wciąż posiada w nim rzeczy osobiste. Każdorazowo podczas pobytu w Polsce zatrzymuje się w przedmiotowym lokalu i po powrocie z zagranicy ma zamiar zamieszkać w nim na stałe. Zgodnie z powyższym na stronie, ani Jej małoletnich dzieciach nie ciąży obowiązek wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W toku postępowania wezwano w charakterze świadka M. F. Pomimo, prawidłowo doręczonej korespondencji M. F. nie stawił się w celu złożenia zeznań. W dniu 21.02.2008 r. przesłuchano w charakterze świadka R. K., który zeznał, że nie utrzymuje żadnych kontaktów z M. K. i nie posiada żadnej wiedzy na temat Jej pobytu na terenie Królestwa Szwecji oraz ewentualnego jej powrotu do przedmiotowego mieszkania. Z zeznań świadka wynika ponadto, że w przedmiotowym lokalu przebywał ostatnio ok. 6 miesięcy temu i nie zauważył wówczas rzeczy osobistych mogących świadczyć o obecności w nim M. K. wraz z dziećmi. W toku postępowania wezwano w charakterze świadka M. G. oraz A. S. Pomimo prawidłowego doręczonego wezwania M. G. oraz A. S. nie stawiły się w celu złożenia zeznań. Z notatki urzędowej sporządzonej po rozmowie telefonicznej z J. M. - ojcem M. G. wynika, iż w/w nie posiada żadnej wiedzy na temat faktu zamieszkiwania M. K. w przedmiotowym lokalu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby M. K. wraz z dziećmi trwale i dobrowolnie opuścili przedmiotowy lokal. Za takie opuszczenie nie można, bowiem uznać sytuacji, w której osoba posiada swobodny dostęp do lokalu, zatrzymuje się w nim podczas każdorazowego pobytu w kraju, uczestniczy w postępowaniu i nie wyraża woli opuszczenia lokalu. Podsumowując organ I instancji podkreślił, że M. K. wraz z dziećmi nie kwalifikują się do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej z przedmiotowego lokalu ze względu na ciążący na nich obowiązek meldunkowy związany z rejestracją pobytu stałego w lokalu, którego nie opuścili w sposób dobrowolny i trwały. R. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy, poprzez twierdzenie, iż pobyt M. K. wraz z dziećmi w Szwecji nie jest pobytem stałym. Podniósł, że organ I instancji prowadząc postępowanie naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie: art. 79, art. 7, art.8 i art. 10, art. 75§1, art. 78, art. 81, art. 83 § l oraz art. 107 § 3. Wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda decyzją z dnia 23 maja 2008 r. ([...]) - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że podstawą prawną pozwalającą na wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przytaczając treść tego przepisu organ odwoławczy wskazał, że wymeldować można osobę, gdy całkowicie, dobrowolnie i trwale opuści lokal. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego świadczą takie okoliczności jak: definitywne zerwanie wszelkiego kontaktu z miejscem pobytu stałego, zabranie z przedmiotowego budynku rzeczy osobistych i brak realnego zamiaru powrotu. W sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił, iż M. K. wraz z dziećmi nie opuściła przedmiotowego lokalu w sposób trwały. Bezsporne w sprawie jest, że wraz z małoletnimi dziećmi przebywa za granicą, tam pracuje i uczy się, a dzieci uczęszczają do szkoły. M. K. wraz z dziećmi podczas pobytów w Polsce zawsze zatrzymuje się w przedmiotowym lokalu. Posiada klucze do lokalu, ma do niego swobodny dostęp. Organ I instancji stwierdził równocześnie, że wyjazd za granicę nie jest równoznaczny z opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego, uzasadniającym wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 o ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podniesiony w odwołaniu zarzut, iż organ I instancji naruszył przepis art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne przyjęcie, iż pobyt Wymienionych na terytorium Szwecji nie ma pobytu stałego, jest niezasadny. Przepis ten stanowi, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jak wynika z zeznań M. K. pobyt w Szwecji nie jest pobytem stałym. Związany jest z podjęciem tam pracy i nauki języka zarówno Jej jak i małoletnich dzieci. Pobyt będzie tam trwał 5 lat do 30 sierpnia 2010 r. M. K. ma zamiar wraz z dziećmi wrócić do kraju i w mieszkaniu przy al. [...] w K. mieszkać. Tak, więc w obecnym okresie nie ciąży na Wymienionej, ani na Jej małoletnich dzieciach obowiązek wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W odniesieniu do zarzutu, iż organ I instancji naruszył przepis art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie pełnomocnika strony o terminie przesłuchania świadków A. S. i R. K. jest bezzasadny, bowiem J. Z. odebrał zawiadomienie o przesłuchaniu Wymienionych w dniu 5 lutego 2008 r. jednak nie wziął udziału w przeprowadzeniu tego dowodu. Także zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a jest niezasadny, bowiem J. Z. na każdym etapie postępowania był zawiadamiany o czynnościach podejmowanych przez organ gminy, a także odebrał zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, z czego nie skorzystał. R. K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego- art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne przyjęcie polegające na tym, że pobyt uczestników postępowania na terytorium Szwecji nie ma charakteru stałego, w sytuacji, gdy centrum życiowe uczestników zostało dobrowolnie przeniesione poza terytorium RP, pobyty na terytorium RP pod wskazanym adresem mają charakter incydentalny, a zameldowanie w miejscowości B. w Królestwie Szwecji ma charakter stały, albowiem w chwili obecnej pobyt na terytorium państwa - członka Wspólnot Europejskich - nie wymaga zgody, a jedynie podlega zgłoszeniu; 2. prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. a art. 83 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie zgłoszonego dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. F. bez należytego uzasadnienia oraz poprzez pominięcie postanowienia właściwego urzędu w B. w przedmiocie zameldowania uczestników na pobyt stały na terytorium Królestwa Szwecji; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, a w szczególności poprzez brak odniesienia się do twierdzeń wnioskodawcy oraz brak uzasadnienia odstąpienia od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. F., a także poprzez ograniczenie uzasadnienia tylko i wyłącznie do omówienia przesłanek negatywnych, przy jednoczesnym braku podania przyczyn, z powodu których organ uznał twierdzenia wnioskodawcy za bezpodstawne. Podstawowym zarzutem zdaniem skarżącego jest naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W sposób oczywisty należy ocenić, iż uczestnicy nie dopełnili nałożonego na nich obowiązku. Organ I i II instancji w sposób błędny dokonały wykładni odmiennej tego przepisu, dając tym samym wiarę twierdzeniom przedstawionym przez uczestniczkę postępowania. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym" jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy, bowiem pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Skarżący podniósł, że uczestnicy skoncentrowali w pełni swoje centrum życiowe poza granicami RP. Jak wskazała w swych wyjaśnieniach M. K. pracuje ona w Szwecji, dzieci uczęszczają do miejscowych szkół, a nadto posiadają w chwili obecnej prawo do przebywania na terytorium Królestwa Szwecji na okres dalszych czterech lat, co jest połączone z zameldowaniem na pobyt stały rezydenta długoterminowego. Jak wskazał NSA w orzeczeniu z dnia 18 grudnia 2002 r. sygn. akt V SA 935/2002 "opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2001 r. Nr 87 r. poz. 960), winno być rozumiane jako zaniechanie zamieszkiwania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego l mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby". W sprawie organ pominął nie tylko konieczność ustalenia ww. okoliczności, co więcej przyjął niezrozumiałą konstrukcję uznając, że uczestniczka opuściła miejsce zamieszkania w K. z zamiarem powrotu, przy jednoczesnym zameldowaniu się na pobyt stały na terytorium Szwecji. Nadto, organ nie wykazał, iżby prawdziwe były twierdzenia zamiaru przebywania uczestniczki pod wskazanym adresem. Sam zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jednak jeszcze o zamieszkiwaniu tam osoby, lecz musi on być połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Przez termin "zamiar" pojmuje się wolę wewnętrzną osoby, którą określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności faktycznych. Te zaś w przypadku uczestników wskazują, że swoje życie osobiste skoncentrowali poza adresem zameldowania na pobyt stały i tym samym spełniony został drugi element stanu faktycznego określonego w art. 15 ust. 2 ustawy. Ponadto R. i M. K. na mocy prawomocnego orzeczenia właściwego Sądu na terytorium Szwecji nie pozostają w związku małżeńskim. W takiej sytuacji, jeżeli jeden z małżonków opuścił dobrowolnie lokal mieszkalny stanowiący wspólny przedmiot najmu i przeprowadził się do innego lokalu, prawomocny wyrok w sprawie rozwodowej stanowi utratę uprawnień do dalszego przebywania w tym lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżący odnosząc się do poczynionych w ramach przeprowadzonych dowodów z przesłuchań świadków podniósł, iż zarówno organ I jak i II instancji w ogóle nie zważył na ich treść. R. K. zeznał, bowiem: " ...M. K. wraz z dziećmi dołączyła do brata w Szwecji. (...) od momentu wyjazdu do Szwecji nie widziałem się z Panią K. i jej dziećmi. Nie posiadam żadnej wiedzy na temat przyjazdów pani M. K. wraz z dziećmi do Polski. Podczas wizyty nie widziałem rzeczy mogących świadczyć o obecności Pani M. K. wraz z dziećmi w mieszkaniu". Skarżący podniósł, że także z rozmowy telefonicznej z J. M. - ojcem M. G. wynika, że M. K. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Organy pominęły treść tych zeznań przyjmując, że M. K. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Skarżący zaprzeczył także temu, aby M. K. lub jej dzieci miały swobodny dostęp do spornego lokalu. Skarżący w zakresie zarzutów natury proceduralnej wskazał na pominięcie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. F. Odmowa uwzględnienia wniosku dowodowego strony może nastąpić tylko wtedy, gdy zawarte w nim żądanie dotyczy okoliczności stwierdzonych już za pomocą innych dowodów, lub też, gdy dotyczy zakomunikowania faktów notoryjnych. Świadek został powołany na okoliczność, iż uczestnicy postępowania nie przebywają pod wskazanym adresem. Zastrzeżenia budzić winno także nie uwzględnienie zgłaszanego dowodu bez wydania postanowienia w tym przedmiocie zaskarżalnego w odwołaniu od decyzji. Organ administracji publicznej winien ex lege dopuścić i przeprowadzić dowody zgłaszane w sprawie, lub też w drodze postanowienia pominąć, jednocześnie dając oddaleniu wniosku dowodowego wyraz poprzez stosowne uzasadnienie w decyzji. Powyższe przesłuchanie osób, które mogłyby wyjaśnić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, należało do obowiązków organów wynikających z art. 7, 75 i 77 § 1 k.p.a., nakazujących dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i wszechstronne wyjaśnienie sprawy. Wadliwość postępowania w sprawie skumulowała się w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nastąpiło przede wszystkim przez nie odniesienie się do twierdzeń wnioskodawcy, którym to organ nie dał wiary, a nadto także w braku uzasadnienia, co do pominięcia dowodu z przesłuchania M. F. Powyższe implikuje konieczność uznania, iż całe postępowanie, włącznie ze skarżoną decyzją, było wadliwe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponadto w odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia dowodu z zeznań świadka M. F. zauważył, że organ l instancji wezwał ww. do stawienia się na rozprawie administracyjnej w celu przesłuchania, jednakże pomimo prawidłowego zawiadomienia M. F. nie stawił się na rozprawie (K-96). W związku z czym bezzasadnym jest stwierdzenie skarżącego, że organ pominął dowód z przesłuchania tego świadka. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 25 czerwca 2009 r. M. K. podniosła, że jeszcze rok będzie przebywać w Szwecji, nic nie wie o postępowaniu w przedmiocie uznania wyroku rozwodowego wydanego w Szwecji. Do Szwecji wyjechała z dziećmi na wakacje do męża, który tam przebywał i pracował. Tam zaczął się konflikt w małżeństwie zakończony rozwodem. Podtrzymała też twierdzenie, że wraca do mieszkania po powrocie ze Szwecji. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie, bowiem organy obu instancji wskazały, że podstawą prawną pozwalającą na wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006r., nr 139, poz. 993 z późn. zm.) zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wymeldować można osobę, gdy całkowicie, dobrowolnie i trwale opuści lokal. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego świadczą takie okoliczności jak: definitywne zerwanie wszelkiego kontaktu z miejscem pobytu stałego, zabranie z przedmiotowego budynku rzeczy osobistych i brak realnego zamiaru powrotu. W sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił, które to ustalenie zaakceptował organ odwoławczy, że M. K. wraz z małoletnimi dziećmi: H. K., G. K., oraz W. K. nie opuściła lokalu przy al. [...] w K. w sposób trwały. Bezsporne w sprawie jest, że M. K. wraz z małoletnimi dziećmi przebywa za granicą, tam pracuje i uczy się, a dzieci uczęszczają do szkoły. M. K. wraz z dziećmi podczas pobytów w Polsce zawsze zatrzymuje się w przedmiotowym lokalu. Posiada klucze do lokalu, ma do niego swobodny dostęp. W tej sytuacji nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego, że centrum życiowe uczestników zostało dobrowolnie przeniesione poza terytorium RP, pobyty na terytorium RP pod wskazanym adresem w K. mają charakter incydentalny, a zameldowanie w miejscowości B. w Królestwie Szwecji ma charakter stały, albowiem w chwili obecnej pobyt na terytorium państwa - członka Wspólnot Europejskich - nie wymaga zgody, a jedynie podlega zgłoszeniu. Trafnie organy obu instancji przyjęły też, że wyjazd za granicę nie jest równoznaczny z opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego, uzasadniającym wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 o ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podniesiony zarzut, iż organy naruszyły przepis art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne przyjęcie, iż pobyt na terytorium Szwecji nie ma pobytu stałego, jest niezasadny. Wskazany przepis stanowi, iż osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Organy obu instancji wskazały, że jak wynika z zeznań M. K. pobyt w Szwecji nie jest pobytem stałym. Związany jest z podjęciem tam pracy i nauki języka zarówno Jej jak i małoletnich dzieci. Pobyt będzie tam trwał 5 lat do 30 sierpnia 2010 r. M. K. ma zamiar wraz z dziećmi wrócić do kraju i w spornym mieszkaniu nadal mieszkać. Trafnie, więc przyjęły, że nie ciąży na niej, ani na Jej małoletnich dzieciach obowiązek wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Co do zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia dowodu z zeznań świadka M. F. niewątpliwe jest, że organ l instancji w toku prowadzonego postępowania wezwał tego świadka do stawienia się na rozprawie administracyjnej w celu przesłuchania, jednakże pomimo prawidłowego zawiadomienia M. F. nie stawił się na rozprawie. W związku z tym organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania tego świadka. Należy zauważyć, że organ I instancji nie wydał postanowienia o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania tego świadka, którego to błędu organ odwoławczy nie zauważył. To naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy skoro wobec braku postanowienia nie było potrzeby wydawania postanowienia o zmianie postanowienia dowodowego w trybie art. 77 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Niewątpliwe też organy obu instancji nie odniosły się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pisma szwedzkiego Urzędu Skarbowego. Również to naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy skoro M. K. przyznawała, że mieszka wraz z dziećmi na terenie Szwecji i ma pozwolenie na pobyt czasowy do 30 sierpnia 2010r. Nie mógł także przynieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego, że R. i M. K. na mocy prawomocnego orzeczenia właściwego Sądu na terytorium Szwecji nie pozostają w związku małżeńskim. Podobnie twierdzenie skarżącego, że w takiej sytuacji, jeżeli jeden z małżonków opuścił dobrowolnie lokal mieszkalny stanowiący wspólny przedmiot najmu i przeprowadził się do innego lokalu, prawomocny wyrok w sprawie rozwodowej stanowi utratę uprawnień do dalszego przebywania w tym lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wprawdzie M. K. przyznała, że na terenie Szwecji zapadł wyrok rozwodowy jednakże nie ma informacji ażeby zostało wydane przez sąd polski orzeczenie o uznaniu tego wyroku, której to okoliczności również skarżący nie podnosił. Z przepisów księgi trzeciej części czwartej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U z 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.) wynika, że orzeczenia sądów zagranicznych mają w Polsce moc prawną na równi z orzeczeniami sądów polskich po wydaniu przez sąd polski odrębnego orzeczenia uznającego orzeczenie zagraniczne lub stwierdzającego jego wykonalność. Okoliczność powyższa nie ma jednak znaczenia, ponieważ nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa teza, że wyrok w sprawie rozwodowej stanowi utratę uprawnień do dalszego przebywania w przedmiotowym lokalu. Należy natomiast stwierdzić, że przy wydawaniu decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ meldunkowy nie bada kwestii uprawnień do lokalu skoro nie jest to ustawowa przesłanka wynikająca ze wskazanego przepisu. Z okoliczności sprawy poddanej kontroli Sądu wynika, że niewątpliwie pomiędzy R. K. a M. K. istnieje konflikt dotyczący także przedmiotowego mieszkania w którym M. K. wraz z małoletnimi dziećmi jest na stałe zameldowana. Nie jest jednak rolą organów meldunkowych rozwiązywanie takiego konfliktu. Nie był również trafny zarzut skarżącego który odnosząc się do przesłuchań świadków podniósł, iż zarówno organ I jak i II instancji w ogóle nie zważył na ich treść. Organ I instancji wskazał, bowiem wyraźnie w uzasadnieniu decyzji, że przesłuchano w charakterze świadka R. K., przytaczając treść tych zeznań. Wskazał także, że w toku postępowania wezwano w charakterze świadka M. G. oraz A. S. Pomimo prawidłowego doręczonego wezwania M. G. oraz A. S. nie stawiły się w celu złożenia zeznań. Z notatki urzędowej sporządzonej po rozmowie telefonicznej z J. M. - ojcem M. G. wynika, iż w/w nie posiada żadnej wiedzy na temat faktu zamieszkiwania M. K. w przedmiotowym lokalu. Z tak zgromadzonego materiału dowodowego zdaniem organów obu instancji nie wynika, aby M. K. wraz z dziećmi trwale i dobrowolnie opuścili przedmiotowy lokal. Nie był również trafny zarzut skarżącego, że wadliwość postępowania w sprawie skumulowała się w uzasadnieniu skarżonej decyzji a naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nastąpiło przede wszystkim poprzez nie odniesienie się do twierdzeń wnioskodawcy. Przepis ten określa, bowiem, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wszystkie te elementy uzasadnienia decyzje organów obu instancji zawierają. W rozpatrywanej sprawie brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wskazane uchybienia w istocie nie miały wpływu na wynik sprawy i dlatego Sąd działając na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.