III SA/Kr 840/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. – B. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. W. – B. na decyzję Wojewody z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. W złożonym dnia 4.4.17 r. (wpływ 10.4.17 r.) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zaznaczyła iż domaga się ustanowienia adwokata. Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek podała, że poza lokatorskim mieszkaniem i działką ogrodniczą nie ma innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Stałe miesięczne dochody oszacowała na kwotę 809,59 zł emerytury. Uzasadniając swoje starania wyraziła głębokie zaniepokojenie sygnalizowanymi przez siebie okolicznościami. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podała, że czynsz to 493 zł, gaz 23 zł, prąd 7 zł, wydatki na działkę 100 zł. Ze względu na fakt, że nie jest to pierwsza sprawa skarżącej, gdyż strona inicjowała przed tutejszym sądem administracyjnym szereg postępowań więc okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżąca korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. Boryka się z problemem niepełnosprawności i długiej choroby. Jest osobą niezdolną do podjęcia zatrudnienia. Mieszka sama. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o ustanowienie adwokata skarżąca wcześniej domagała się zwolnienia od kosztów sądowych uzyskała nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącej nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy jej wniosek można i należy rozpatrzyć tylko w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżący mimo iż wnioskowała o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia skarżącej o jakim mowa w art. 252 ppsa – które uzupełnione informacjami dostępnymi na zasadzie notorii urzędowej uznać należy za wystarczające - i opierając się na argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, iż skarżąca generalnie rzecz ujmując – nie jest osobą zamożną. Tak bowiem należy postrzegać osobę w zasadzie bez majątku, ze znikomym dochodem. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że po opłaceniu wykazanych stałych wydatków środki jakimi dysponuje wystarczają z trudem na skromną egzystencję. Biorąc pod uwagę ogólną kondycję zdrowotną, skarżącej trudno wymagać od niej jakiś zasadniczych działań nakierowanych na poprawę swojej sytuacji materialnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.