III SA/Kr 844/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Katarzyna Marasek-Zybura Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 marca 2025 r. nr SKO.UP/4121/24-25/2025 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Przedmiotem skargi Z. K. (dalej: "skarżący") była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 27 marca 2025 r. (nr SKO.UP/4121/24-25/2025) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z 29 stycznia 2025 r. (nr K-I-W.5430.2.222.2023.AG) orzekająca o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: 1. Do Starosty Krakowskiego wpłynął 2.08.2023 r. wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 25.07.2023 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wskazywał, że skarżący otrzymał 26 punktów karnych w związku z wykroczeniami za naruszenie przepisów ruchu drogowego popełnionymi w dniach: 27.10.2022 (za jedno wykroczenie otrzymał 10 punktów, zaś za drugie 8 punktów) oraz 16.01.2023 r. za które otrzymał 8 punktów. 2. W dniu 8.08.2023 r. organ I instancji wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy oraz w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. 3. Postępowania w w.w. sprawach zostały zawieszone 4.10.2023 r. w związku z wnioskiem skarżącego w tym przedmiocie. Postępowania te zostały podjęte w dniu 18.11.2024 r. po uzyskaniu przez organ prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia w Krakowie (wyrok z 10.05.2023 r., sygn. akt [...], prawomocny od 8.06.2023 r.) – o uznaniu skarżącego za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że 16.01.2023 r. nie zastosował się do znaku "stop" oraz kierował pojazdem nienależycie utrzymanym poprzez niedziałające prawe światło "stop". 4. Decyzją z 29.01.2025 r. organ orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii A,B,T nr [...] wydanego 3.03.2004 r. przez Starostę Krakowskiego, do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Rozstrzygnięciu temu nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20.03.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz. 541). Przepis ten stanowi, że do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4; Organ I instancji wskazał na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o kontrolne sprowadzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy – w związku z przekroczeniem liczby punktów karnych. 5. W odwołaniu skarżący zarzucił: - wadliwość ustaleń faktycznych poprzez brak ustalenia konkretnego dnia, w którym doszło do przekroczenia limitu 24 punktów karnych. Ustalenie to było istotne w celu "prawidłowego ustalenia zastosowania procedury, jak i jej skutków według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów"; - uniemożliwienie czynnego udziału w sprawie poprzez brak możliwości wypowiedzenia się – (art. 10 k.p.a.); - naruszenie art. 7b k.p.a. – poprzez brak współdziałania organów w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zarzucając, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie pochodzi z 2023 r., zaś decyzja jest wydawana w styczniu 2025 r., a brak jest danych potwierdzających, że na dzień wydania decyzji zostały, zgodnie z wnioskiem przekroczone punkty; - naruszenie art. 108 par. 1 k.p.a. poprzez brak podstaw do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności; - naruszenie art. 136 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy "należało zastosować procedurę według stanu prawnego na dzień naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów". W ocenie odwołania, organ nie wskazał kiedy w przypadku skarżącego doszło do popełnienia wykroczenia drogowego, które spowodowało przekroczenie limitu 24 punktów, a to wyznaczałoby przepisy prawa związane z przekraczaniem punktów karnych, które obowiązywały na konkretny dzień; - naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 2015 r. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy skarżący nie posiada już wskazanych we wniosku Policji 24 punktów karnych, które powinny być usunięte z uwagi na upływ czasu i odbyte przez skarżącego szkolenie. Do odwołania skarżący dołączył zaświadczenie z 18.01.2024 r. o odbyciu szkolenia, o którym mowa w art. 17ust. 6a ustawy z 2021 r. ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021 r., poz. 2328). Skarżący w uzasadnieniu wskazał m.in., że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o sprowadzenie kwalifikacji pochodzi z 2023 r., a decyzja została wydana w 2025 r. Akcentował w tym względzie, że nie posiada już wskazanych we wniosku policji 24 punktów karnych, które powinny zostać usunięte z uwagi na upływ czasu oraz odbycie szkolenia. Podał, że w dacie odbycia szkolenia (18.01.2024 r.) nie posiadał już nałożonych na niego punktów karnych za wykroczenia z 27.10.2022 r. Podkreślał wadliwość nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak też zaniechanie organu w zakresie zwrócenia się do Policji, celem ustalenia, czy otrzymała informację o odbytym przez skarżącego szkoleniu. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 27.03.2025 r. utrzymało w mocy objętą odwołaniem decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało na treść art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20.03.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz. 541) oraz na przywołany w punkcie 1 uzasadnienia wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Akcentowało SKO, że starosta ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych. Skarżący taki limit punktów przekroczył, przy czym pierwsze naruszenie przepisów miało miejsce 27.10.2022 r., zaś ostatnie 16.01.2023 r. W ocenie organu odwoławczego, nałożenie w decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności nie było wadliwe. 7. Zarzuty skargi zostały sformułowane w sposób analogiczny do zarzutów odwołania (pkt 5 uzasadnienia), a dodatkowo podniesiono, że SKO nie ustosunkowało się do argumentów zawartych w odwołaniu. 8. W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 9. Skarga podlegała oddaleniu. 10.1. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia był art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20.03.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 543). Przepis ten stanowi, że do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 - starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, tj. z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. 10.2. Przepis art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, do którego odsyła ustawa o zmianie ustawy Kodeks karny został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r., jednakże przed uchyleniem stanowił on, że "Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji". Uchylenie art. 130 Prawa o ruchu drogowym (co jak wskazano nastąpiło z dniem 4 czerwca 2018 r.) miało miejsce w oparciu o art. 125 pkt 13 w zw. z art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. poz. 151). 10.3. Jednocześnie, w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 16 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957). Zgodnie z tym przepisem, art. 130 Prawa o ruchu drogowym, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 Prawa o ruchu drogowym. W myśl natomiast ustępu 2 cytowanej regulacji, Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. 10.4. Następnie, w ustawie z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328) - w art. 14 pkt 2 i 3 przewidziano, że w ustawie z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957 - por. punkt 10.3 uzasadnienia) wprowadza się następujące zmiany: uchyla się art. 16, natomiast art. 16a otrzymuje brzmienie: "Do dnia wskazanego w komunikacie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, policjant zatrzyma prawo jazdy w razie przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328). Przepisy art. 135 ust. 4, art. 135a ust. 5, art. 135b i art. 136 ust. 1-3 oraz art. 139 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się odpowiednio.". Z kolei art. 17 ust. 1 cytowanej ustawy zmieniającej z 2 grudnia 2021 r. stanowi, że "Do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji.". W myśl natomiast ust. 5 powoływanego wyżej przepisu: "Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, popełnione przed dniem wejścia w życie art. 14 pkt 2 niniejszej ustawy. Do tych naruszeń w zakresie liczby przypisanych punktów oraz ich usuwania stosuje się przepisy dotychczasowe." 11. Uwzględniając treść obowiązującego w dacie wydania kontrolowanych decyzji przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20.03.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (wskazanego w punkcie 10.1. uzasadnienia) i stwierdzając, że na dzień orzekania o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy nie doszło do określenia przez Ministra Cyfryzacji terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach – przyjąć należało, że ustalenie faktu przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów w wyniku naruszeń przepisów ruchu drogowego – jest przesłanką do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Treść art. 7 ust. 1 pkt 5 w.w. ustawy wskazuje zarazem, że wydawana na jego podstawie decyzja administracyjna ma charakter związany ("starosta wydaje decyzję"), a zatem organom nie przysługuje w tym zakresie uznanie. Jeżeli zatem w sprawie wystąpi przesłanka wskazana w tym przepisie, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak już wskazano, okolicznością faktyczną, na podstawie, której organ stwierdza wystąpienie przesłanki do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest jedynie przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (por. wyroki NSA z dnia: 10 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 2442/23; 27 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1515/23). Orzekający w takiej sprawie organ administracji nie ma przy tym uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów, jest natomiast związany uzyskaną informacją o liczbie tych punktów (por. np. wyroki NSA: z 6 luty 2018 r. sygn. akt I OSK 1811/17, z 8 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1931/17, z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, por. też wyrok NSA z 29.10.2024 r., sygn. akt II GSK 1139/24). Brak możliwości weryfikacji tego wniosku (zawartych tam informacji) wynika z tego, że jest on składany przez organ kontroli ruchu drogowego już po ustaleniu przez ten organ, że kierowca, którego dotyczy tenże wniosek, przekroczył minimalną, określoną przepisami liczbę punktów karnych (por. wyroki NSA z: 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2481/20; 14 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2397/19). Jak wskazał NSA w wyroku z 20.06.2024 r. (sygn. akt II GSK 433/21) ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji i tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 330/12). W sytuacji, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Tak więc starosta nie ma kompetencji, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i prowadzić samodzielne ustalenia w zakresie objętym tą ewidencją (tak NSA w powołanym wyroku z 20.06.2024 r.). Podkreślić należy przy tym, iż istnieje ścieżka prawna umożliwiająca ocenę prawidłowości kwestii wskazywanej wyżej. Działanie komendanta wojewódzkiego policji może być poddane kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na materialno-techniczną czynność organu, o które mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) – por. wyrok NSA z 6.02.2018 r. (sygn. akt I OSK 1811/17). Reasumując, ogół przedstawionych wyżej rozważań wskazuje, iż kompetencja organów administracji w tej sprawie sprowadzała się jedynie do sprawdzenia, w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 25.07.2023 r., czy liczba wskazanych w nim punktów karnych, przekracza 24. W sprawie nie ulegało przy tym wątpliwości, że skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego (w dniu 27.10.2022 r. oraz w dniu 16.01.2023 r.), a suma punktów otrzymanych za te naruszenia wynosiła 26 (10+8+8). Choć, stosownie do prezentowanych poglądów brak było podstaw do weryfikacji informacji ujętej we wniosku komendanta policji, co przekłada się na zakres kontroli w tej sprawie, to jednak z uwagi na podnoszone przez skarżącego zarzuty, ubocznie i sygnalizacyjnie dostrzec trzeba, że z akt jasno wynika, iż ostatnie naruszenie przepisów, za które przypisano skarżącemu 8 punktów karnych miało miejsce 16.01.2023 r. Z akt wynika również, iż wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia w Krakowie z 10.05.2023 r. uznający skarżącego za winnego popełnienia czynu (wykroczenia) mającego miejsce 16.01.2023 r. – stał się prawomocny 8.06.2023 r. Dostrzec zarazem należy, iż wniosek Komendanta Policji datowany na 25.07.2023 r., a zatem pochodzi z daty późniejszej niż wyżej wskazany, prawomocny wyrok sądu karnego. W dacie czynu objętego wyrokiem sądu karnego obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2022, poz. 1951) - które uchylone zostało 17.09.2023 r. Przepis § 4. ust. 1 tego rozporządzenia stanowił, że w ewidencji dokonuje się wpisu ostatecznego lub wpisu tymczasowego. Ustęp 2 pkt 1 mówił, że wpisu ostatecznego w ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem sądu. Skoro więc rozstrzygnięcie sądu w sprawie popełnienia przez skarżącego wykroczenia polegającego na naruszeniu przepisów ruchu drogowego - stało się prawomocne 8.06.2023 r., to informacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 25.07.2023 r., jako późniejsza względem daty prawomocności wyroku, obejmowała już ostateczny wpis do ewidencji punktów karnych uzyskanych przez skarżącego. Informacja ta nie była zatem wadliwa. Kwestia zaś usunięcia tych punktów została określona w § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, zgodnie z którym punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego byłyby usunięte z ewidencji po upływie 2 lat od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego odnośnie błędnego zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 2015 r., co przejawiać się miało w tym, że skarżący w dacie orzekania przez organy administracji nie posiadał już wskazanych we wniosku Policji, 24 punktów karnych, z uwagi na upływ czasu i odbycie szkolenia. Zagadnienie dotyczące miarodajnego stanu prawnego, branego pod uwagę przy orzekaniu w sprawie, wyjaśnił NSA w cytowanym już wyżej wyroku z 20.06.2024 r. (II GSK 433/21) wskazując, że: "zatarcie ukarania za wykroczenie drogowe, które następuje już po dacie wystąpienia przez Komendanta z wnioskiem o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy nie podważa skuteczności tej czynności i faktu uzyskania przez kierowcę ponad 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w okresie krótszym niż rok". NSA akcentował, że "błędne jest stanowisko, iż organy winny uwzględnić stan prawny i faktyczny z chwili wydania decyzji albowiem w postępowaniu prowadzonym przez starostę wyłączona jest możność kwestionowania ustaleń komendanta Policji co do liczby punktów karnych uzyskanych przez kierowcę, co nie wyklucza możności kwestionowania ich liczby w odpowiednim postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ Policji" (w ramach skargi opartej na art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. – por. wyżej). Nadto, NSA podkreślał, że "z chwilą złożenia takiego wniosku przez Komendanta policji dochodzi do prekluzji co do możności ustalenia w postępowaniu prowadzonym przez starostę liczby punktów uzyskanych przez kierowcę. Nie można zatem skutecznie zarzucać organowi, że naruszył przepisy postępowania nie wyjaśniając, ile punktów w ewidencji kierowców posiadał skarżący w dacie wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanego prawa jazdy". Kwestia więc czasu, jaki upłynął od złożenia wniosku przez Komendanta Policji do dnia orzekania przez organ o zatrzymaniu prawa jazdy, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. W tym też aspekcie dostrzec trzeba, że powoływany przez skarżącego fakt odbycia w dniu 18.01.2024 r. szkolenia reedukacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 6a ustawy z 2.12.2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021 r., poz. 2328) – także pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, skoro miarodajny dla ocen jest stan faktyczny ujęty we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji. Pobocznie zauważyć należy, iż stosownie do obowiązującego w dacie odbywania tego szkolenia przez skarżącego art. 17 ust. 6f w.w. ustawy, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24. Z przedstawionych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7b k.p.a. (rozumianego w sposób wskazywany przez skarżącego – por. punkt 5 uzasadnienia) oraz art. 7, 77 par. 1, 80 k.p.a., jak też art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r. – uznać należało za niezasadne. W tożsamy sposób Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 136 ustawy o kierujących pojazdami "poprzez brak zastosowania procedury według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów". Sama skarga, powołując w.w. zarzut, nie wskazywała – jaka inna procedura, niż określona przepisem wskazanym w punkcie 10.1 niniejszego uzasadnienia, miałaby mieć zastosowana w kontrolowanej sprawie. W ocenie Sądu, orzekające organy administracji prawidłowo zidentyfikowały podstawę prawną rozstrzygnięcia i poprawnie przepis ten zastosowały. Organ odwoławczy zajął też stanowisko względem kluczowych kwestii prawnych wynikających w sprawie. Zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. nie miał więc usprawiedliwionych podstawy. Skuteczność zarzutu obejmującego naruszenie art. 10 par. 1 k.p.a. uzależniona jest natomiast od wykazania, że pozbawienie skarżącego możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy złożenia wyjaśnień mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. NSA w wyroku z 24.01.2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18; wyrok NSA z 12.03.2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17). Ani treść skargi, ani odwołania – nie prezentują argumentacji w przedstawionym zakresie. Także dokonana z urzędu analiza akt administracyjnych sprawy (w aspekcie wyżej sygnalizowanym) nie dostarczyła podstaw do uznania tego zarzutu za skuteczny. Z kolei zarzut wadliwego nadania decyzji organu I instancji rygory natychmiastowej wykonalności był bez znaczenia wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji drugoinstancyjnej. Nadto, potrzeba ochrony bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego bez wątpienia uprawniała organ I instancji rygorem do opatrzenia wydanej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności, a kwestię tę trafnie wyeksponował organ odwoławczy (s. 3 decyzji). Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 p.p.s.a.