III SA/Kr 850/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel spr. Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej s k a r g ę o d d a l a wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 850/07 T. D. pracował w okresie od 1 sierpnia 1968 r. do 31 października 1977 r. w Kopalni Węgla Kamiennego "A", a w okresie od 15 maja 1990 r. do 31 sierpnia 2001 r. w Zakładach Górniczo – Hutniczych "C.", gdzie stykał się z pyłami i hałasem. Orzeczeniem lekarskim Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] oraz orzeczeniem lnstytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u T. D. chorób zawodowych. Powołując powyższe orzeczenia lekarskie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił stwierdzenia u T. D. choroby zawodowej. Pismem z dnia 19 lipca 2002 r. T. D. odwołał się od powyższej decyzji organu I instancji. Wskazał, że jest głuchy na lewe ucho, a na prawe słyszy coraz gorzej. Odchodząc na emeryturę przeszedł badania końcowe. W ich trakcie badający go lekarz podejrzewał przewlekłe zapalenie oskrzeli. Otrzymał skierowanie do Ośrodka Medycyny Pracy, gdzie stwierdzono u niego przewlekłe zapalenie błony śluzowej gardła i krtani. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji i w analogiczny sposób uzasadnił swe stanowisko w sprawie. Organ II instancji powołał się na powołane wyżej dwa orzeczenia lekarskie ( Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. z dnia [...]), stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzekającym lekarzom znane były warunki pracy T. D. Właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu, bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, na podstawie orzeczenia lekarskiego jednostki służby zdrowia właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy (§ 10 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych). Brak rozpoznania chorób zawodowych przez dwie jednostki służby zdrowia nie pozwala na wydanie przez organy Inspekcji Sanitarnej decyzji stwierdzającej choroby zawodowe. Załatwiając skargę T. D. wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższe decyzje uznając, że zostały one wydane z naruszeniem prawa. Orzeczenia lekarskie, w oparciu o które wydane zostały uchylone decyzje I i II instancji, są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wprawdzie bez tych opinii bądź sprzecznie z nimi organ administracji nie może we własnym zakresie rozpoznać chorobę zawodową, ale nie zwalnia to jednak organu administracyjnego od obowiązku dokonania oceny powyższych opinii, w granicach wskazanych w art. 80 K.p.a. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Tymczasem wydane w niniejszej sprawie opinie lekarskie nie zawierają pełnego, przekonywającego uzasadnienia. Dlatego w razie potrzeby organ powinien przed wydaniem decyzji wezwać lekarzy do uzupełnienia opinii bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia wskazując okoliczności faktyczne, jakie winny być w opinii ustalone. Organy administracyjne nie zwróciły również uwagi na to, że Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego różniły się w ocenie rozmiarów ubytku słuchu u T. D. Organy administracyjne w ogóle się do tej sprzeczności nie ustosunkowały, czym naruszyły art. 80 K.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Uzasadnienia orzeczeń lekarskich zawierają też sprzeczne z prawem tezy na temat prawnej definicji choroby zawodowej. Lekarz nie orzeka w kwestii uznania choroby zawodowej, lecz stwierdza jedynie stan chorobowy i jego przyczyny. Natomiast kwalifikacji prawnej schorzenia dokonuje inspektor sanitarny, uwzględniając zagrożenie występujące w miejscu pracy, narażające na dane schorzenie. Wadą przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania jest również naruszenie przez organ obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismami z dnia 6 września 2005 r. zwrócił się zarówno do Ośrodka Medycyny Pracy, jak i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o uzupełnienie wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń lekarskich stosownie do wskazówek zawartych w powyższym wyroku WSA w Krakowie. Na podstawie wykonanych w dniach 6 października ... 25 listopada 2005 r. badań lekarskich oraz w oparciu o analizę całości dokumentacji Ośrodek Medycyny Pracy wydał uzupełniające orzeczenie lekarskie z dnia [...], znak: [...], w którym podtrzymał w całości wcześniej zajmowane stanowisko w sprawie T. D. Również Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, pismem z dnia [....] 2006 r., znak: [...] i pismem z dnia [...] 2007 r., znak: [...] podtrzymał wcześniej zajmowane stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u T. D. Swe stanowisko uzasadnił przeprowadzonymi badaniami lekarskimi. Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją pylic, pylicę krzemową można rozpoznać w przypadku stwierdzenia na zdjęciu rentgenowskim płuc obecności okrągłych zagęszczeń ogniskowych (tj. zacienień punkcikowatych, drobnoguzkowych lub guzkowych), które mogłyby być efektem oddziaływania pyłów zwłókniających na tkankę płucną. Analiza radiogramu płuc wykonanego w dniu 16 maja 2002 r. nie wykazała żadnych zagęszczeń ogniskowych. Tym samym nie było podstaw do rozpoznania u strony pylicy płuc krzemowej. Przewlekłe zapalenie oskrzeli można rozpoznać jako chorobę zawodową w przypadku istnienia przewlekłego kaszlu z odkrztuszaniem, w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego. T. D. nie zgłaszał przewlekłego kaszlu wilgotnego z odkrztuszaniem. Badania czynności płuc nie ujawniły żadnych zaburzeń w zakresie sprawności wentylacyjnej płuc, jak i wymiany gazowej w płucach. Brak zatem objawów choroby nie daje podstaw do rozpoznania u niego przewlekłego zapalenia oskrzeli w ogóle, dodatkowo brak cech niewydolności narządu oddechowego nie pozwala na rozważenie zawodowej etiologii choroby. W badaniu laryngologicznym i lupenlaryngoskopowym przeprowadzonym w trakcie hospitalizacji w maju 2002 r. stwierdzono u strony zaczerwienienie błony śluzowej gardła i lekkie zaróżowienie błony śluzowej krtani, co odpowiada obrazowi przewlekłego nieżytu gardła i krtani. Choroba ta nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. U T. D. nie stwierdzono chorób wymienionych w poz. 6 wykazu chorób zawodowych z 1983 r. tj. zmian przerostowych, zanikowych czy też o typie alergii. Brak jest zatem podstaw do rozpoznania u T. D. choroby zawodowej górnych dróg oddechowych. Na podstawie analizy dokumentacji lekarskiej oraz przeprowadzonego u T. D. badania audiologicznego ustalono rozpoznane: "niedosłuch odbiorczy ucha prawego o lokalizacji pozaślimakowej, niedosłuch odbiorczy ucha lewego o lokalizacji ślimakowej, asymetria niedosłuchu". Wykonana audiometria tonalna (2-krotnie, powtarzalna) wykazała ubytki słuchu obustronnie o typie zaburzeń odbioru, szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości. Wielkość rezerwy ślimakowej wyklucza obecność komponenty przewodzeniowej niedosłuchu. W audiometrii impedancyjnej uzyskano prawidłowe tympanogramy typu A obustronnie oraz zarejestrowano odruchy z mięśni strzemiączkowych, co świadczy o braku patologii ucha środkowego obustronnie i potwierdza pozaślimakową lokalizację uszkodzenia słuchu ucha prawego oraz ślimakową lokalizację ucha lewego. Podwyższenie poziomu progowego słuchu, po uwzględnieniu fizjologicznej poprawki na wiek wynosi: UP-6 dB, UL-52 dB. Zgodnie z wiedzą medyczną uszkodzenie słuchu spowodowane działaniem hałasu charakteryzuje się ubytkiem słuchu czuciowo-rzeczowym, o lokalizacji ślimakowej, symetrycznością i audiometryczne cechy niedosłuchu są również symetryczne. Analiza wykonanych badań audiometrycznych u T. D. wykazała, że nie zostały spełnione powyższe zasady, ze względu na stwierdzoną asymetrię wielkości ubytków słuchu i asymetrię lokalizacji uszkodzenia narządu słuchu. Powyższe nie pozwala na przyjęcie, że to warunki pracy przyczyniły się do powstania u T. D. uszkodzenia słuchu. Natomiast wywiad lekarski i fakt jednostronnego pogarszania się słuchu wskazują na czynniki samoistne mogące spowodować niedosłuch. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r. T. D. przedstawił organowi przebieg pracy zawodowej, opis warunków pracy i narażenia na czynniki szkodliwe występujące na stanowiskach pracy, a w szczególności na hałas. Dla wyjaśnienia tych okoliczności Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził dodatkowe postępowanie w Zakładach Górniczo- Hutniczych "C." S. A. oraz w Przychodni Rejonowo-Specjalistycznej Poradni Medycyny Pracy, mające ustalić narażenie T. D. na czynniki szkodliwe (w szczególności na hałas) występujące na stanowiskach pracy zajmowanych przez stronę. Przesłuchano również w charakterze świadka Z. K., wskazanego w piśmie jako kierownika oddziału w którym pracował T. D. Analizie poddano dostępne wyniki pomiarów środowiskowych z okresu zatrudnienia T. D. w tym zakładzie oraz dla uzyskania pełniejszego obrazu również z lat późniejszych tj. 2002-2005. Ustalono, że w okresie 15 maj 1990 r. -31 grudzień 1990 r. T. D. był zatrudniony w ZGH "C." jako górnik, gdzie pracował na przodku przy wykonywaniu obrywki i obudowy wyrobisk oraz wykonywał prace pomocnicze przy wykonywaniu robót strzałowych. Podczas tych prac był narażony na zapylenie i hałas. Wyniki pomiarów hałasu wykonanych na stanowisku górnika strzałowego wykazały natężenie dźwięku w granicach 86-102 dB(A), a więc przekraczające dopuszczalne normatywy higieniczne. W związku z powyższym Inspektor przyjął okresowe narażenie na hałas ponadnormatywny w tym okresie. W okresie od 1 stycznia 1991 r. do 31 sierpnia 2001 r. T. D. pracował jako elektromonter maszyn i urządzeń górniczych. Do jego obowiązków należał nadzór, kontrola, utrzymanie oraz uzbrojenie chodników w urządzenia elektryczne (wentylatory, wiertnice, pompy itp.). W tym okresie T. D. pracował w ekspozycji na pył i hałas. Analiza wyników pomiarów hałasu z okresu zatrudnienia w latach 1991-2001 oraz poszerzona o lata 2002-2005 wskazuje, że na tym stanowisku pracy nie występowały przekroczenia dopuszczalnych normatywów higienicznych (równoważny poziom hałasu równy lub niniejszy od NDN =85 dB(A)). W toku postępowania ustalono, iż T. D. pracując na stanowisku elektromontera nie był wyposażony w ochronniki słuchu. Ochronniki słuchu według oświadczenia świadka Z. K. otrzymywali pracownicy pracujący w warunkach o stwierdzonych przekroczeniach dopuszczalnych normatywów higienicznych potwierdzonych wpisem w orzeczeniu lekarskim. Z. K. zeznał, iż T. D. wykonywał prace elektromonterskie przy wyłączonych maszynach. Ponadto, ustalono, iż w czasie robót strzałowych elektromonter przebywał w warsztacie. Na podstawie dokumentacji lekarskiej dostępnej w Poradni Medycyny Pracy ustalono, ze przy przyjęciu do pracy i kolejnych badaniach okresowych odnotowano zdolność T. D. do pracy bez przeciwwskazań. W karcie badania okresowego słuchu z 1997 r. odnotowano, że prawym i lewym uchem słyszy szept z odległości 6 m. W badaniu laryngologicznym w 2001 r. (przy przejściu na emeryturę) stwierdzono niedosłuch UP- 19,5 dB, zaś UL - 59,5 dB. Od roku 2000 w kartotece pojawiły się wpisy dotyczące zgłaszanych przez T. D. szumów usznych. W dokumentacji lekarskiej przez cały okres zatrudnienia T. D. nie odnotowano pracy w warunkach szkodliwych (nie odnotowano występowania przekroczeń normatywów higienicznych NDS i NDN). Informacje zgromadzone w postępowaniu wyjaśniającym potwierdziły, że okresie w którym nastąpiło u T. D. gwałtowne pogorszenie się słuchu ucha lewego, do praktycznej głuchoty i niewielki niedosłuch dla ucha prawego pracował on w warunkach, które nie stwarzały ryzyka uszkodzenia słuchu. Analiza wyników pomiarów z okresu zatrudnienia 1991-2001 wskazuje, że na stanowisku elektromonter maszyn i urządzeń górniczych nie występowały przekroczenia normatywów higienicznych (równoważny poziom hałasu w granicach od 80-85 dB (A). Jedynym kryterium kwalifikującym warunki pracy jako szkodliwe dla zdrowia pracownika jest stwierdzenie przekroczeń najwyższych dopuszczalnych normatywów higienicznych danego czynnika na stanowisku pracy, określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. nr 217, poz. 1833 ze zmianą). Poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8 godzinnego dobowego wymiaru czasu nie powinien przekraczać 85 dB. Zatem warunki pracy, gdzie narażenie na hałas nie przekracza wspomnianej wartości, można określić jako bezpieczne, a więc takie które zgodnie z wiedzą medyczną nie powinny spowodować uszkodzenia słuchu. Ponieważ uzyskane informacje - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego -nie wniosły nowych faktów wymagających dodatkowych konsultacji z jednostkami orzeczniczymi, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję nr [...] z dnia [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. D. w/w chorób zawodowych. Pismem z dnia 14 czerwca 2007 r. T. D. wniósł odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W treści podniósł, że powyższa decyzja jest dla niego krzywdząca ponieważ nabyte choroby są związane z jego zatrudnieniem w Kopalni Węgla Kamiennego "A." i w Zakładach Górniczo-Hutniczych "C.". Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygając o braku podstaw do stwierdzenia u T. D. chorób zawodowych wymienionych we wstępie, wzięto pod uwagę brak rozpoznania klinicznego przez jednostki orzecznicze właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Zarówno Ośrodek Medycyny Pracy jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego po przeprowadzeniu szeregu badań specjalistycznych nie rozpoznały u T. D. chorób zawodowych, ponieważ charakter rozpoznanych schorzeń nie spełniał kryteriów orzeczniczych uzasadniających ich rozpoznanie. Szczegółowe uzasadnienia i wyjaśnienia do wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń lekarskich z 2001 r. i 2002 r., w ocenie Inspektora w sposób szczegółowy, wyczerpujący i jednoznaczny dowodzą braku podstaw do rozpoznania u T. D. w/w chorób zawodowych. Tym samym spełniają wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyjaśnione zostały również podnoszone przez Sąd rozbieżności co do treści wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w piśmie z dnia 14. 02. 2007 r. , znak: [...] podał, iż do porównawczej oceny nadają się jedynie audiogramy wykonane tą samą metodyką, na audiometrze mającym te same własności, spełniającym te same wymogi normy audiometrycznej. Ponadto nie może być wątpliwości, że kondycja ogólna badanego i jego motywacja w dłuższym czasie, w którym był badany, nie uległa zmianie. Jest oczywiste, że tak liczne wymogi i warunki, nie zawsze mogą być spełnione. Bardzo często w grę wchodzi powiększenie ubytku przez pacjenta ("agrawacja"). Również taka sugestia jest zawarta w konsultacji laryngologicznej przedstawionej do interpretacji z OMP, ze względu na rozbieżności w wykonanych badaniach audiologicznych. Konsekwencją takiej analizy, prowadzającej do ujawnienia wpływu różnych czynników przypadkowych na wynik badania audiometrycznego, jest korekta audiogramu z większym ubytkiem słuchu, polegająca na domyślnym przesunięciu zapisanej krzywej o 5 do 10, a nawet 15 dB, w kierunku linii zerowej. Zarówno w badaniach OMP jak i IMPiZŚ obserwowano u T. D. tzw. zjawisko agrawacji tj. celowego powiększania ubytku słuchu, stąd wynikła konieczność zastosowania metody korekty audiogramów. Konkludując swoje uzasadnienie Instytut podał, iż w jego ocenie podnoszone przez Sąd "sprzeczności" orzecznicze nie mają miejsca. Fakt zatrudnienia w narażeniu na czynniki potencjalnie szkodliwe, przy braku objawów klinicznych choroby figurującej w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Pismem z dnia 6 września 2007 r. T. D. wniósł skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, w której podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Również Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga T. D. nie może być uwzględniona przez sąd administracyjny albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zgodna jest z prawem materialnym (rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, Dz. U. z 1983 r., nr 65, poz. 294 z późn. zm.) jak i prawem procesowym (ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. i cytowanym rozporządzeniem). W wyroku z dnia 1 marca 2005 r. [...] Sąd określił uchybienia i braki we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym. W niniejszym postępowaniu sądowym Sąd zbadał decyzje administracyjne wydane w I i II instancji po dniu 1 marca 2005 r. i ustalił, że organy administracyjne orzekające w sprawie zrealizowały wskazówki zawarte w powyższym wyroku z 1 marca 2005 r. (art. 152 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny z adekwatną szczegółowością wskazał, jakie choroby zostały stwierdzone u skarżącego i podkreślił równocześnie, że żadna z tych dolegliwości nie jest objęta zamkniętym katalogiem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Organy administracyjne nie kwestionują więc poważnych zmian chorobowych, a jedynie wskazują, że nie są to choroby, które można uznać za choroby zawodowe. Kierując się orzeczeniami i dodatkowymi wyjaśnieniami lekarzy organy administracyjne wyjaśniły powody rozbieżności wyników badań zdrowia skarżącego — stosownie do wskazówek zawartych w wyroku z 1 marca 2005 r. W szczególności organ administracyjny podał, że rozbieżności tego rodzaju są spowodowane właściwościami zastosowanej aparatury diagnostycznej, zmianami stanu zdrowia skarżącego w różnych dniach, czy też koniecznością odwołania się lekarzy do subiektywnych odczuć skarżącego w czasie przeprowadzonych badań słuchu. Lekarze oceniający stan zdrowia skarżącego, a w ślad za nimi organy administracyjne, podkreśliły, że ocena kondycji fizycznej skarżącego i odmowa stwierdzenia u niego chorób zawodowych zostały dokonane zgodnie z zasadami wiedzy i sztuki lekarskiej. Skład sędziowski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wydający niniejszy wyrok, doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie adekwatnego ustalenia stanu zdrowia i chorób skarżącego, w wiarygodny sposób wykluczona została zawodowa etiologia owych chorób. Opis badań lekarskich wykorzystanych dla wydania zaskarżonych decyzji administracyjnych oraz wyprowadzone z nich wnioski spełniają w ocenie Sądu wymogi zarówno prowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego) jak i uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Orzekanie w sprawach chorób zawodowych musi uwzględniać aktualny stan wiedzy i sztuki lekarskiej, ale zarazem — przepisy prawa regulujące orzecznictwo administracyjne w tym zakresie. Dlatego organ administracyjny nie może uwzględnić wniosku pracownika o stwierdzenie choroby zawodowej, nie popartego wiarygodnymi i przekonywującymi dowodami podważającymi wiarygodność i moc dowodową materiału zgromadzonego przez lekarzy medycyny pracy i organy administracji sanitarnej. Art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego przesądzają o tym, że samo tylko subiektywne przekonanie skarżącego o zawodowej etiologii jego chorób nie jest wystarczającą przesłanką do uwzględnienia żądań skarżącego. W postępowaniu administracyjnym ciężar udowodnienia faktów uzasadniających wydanie decyzji spada na organ administracyjny (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). W niniejszej sprawie obowiązek ten został zrealizowany przez wykonanie badań lekarskich w sposób określony przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Skoro skarżący nie przedstawił wyników innych badań lekarskich, ani też nie wskazał uchybień w postępowaniu administracyjnym, to Sąd nie może uwzględnić skargi, gdyż nie zostało wykazane naruszenie przez organy administracyjne prawa materialnego, ani procesowego. Kluczowe i rozstrzygające znaczenie w tym zakresie ma zasada, że o chorobie zawodowej można mówić wyłącznie w przypadku równoczesnego spełnienia trzech wymogów: a) choroby objętej wykazem chorób zawodowych, b) poddania pracownika działaniu czynnika chorobotwórczego i c) związku przyczynowo-skutkowego łączącego powyższe przesłanki. U skarżącego T. D. nie stwierdzono pylicy krzemowej. Brak objawów przewlekłego zapalenia oskrzeli. Brak u strony zmian błony śluzowej górnych dróg oddechowych przerostowych, zanikowych, alergicznych. Asymetria niedosłuchu wskazuje, zdaniem lekarzy, że dolegliwość ta nie mogła być spowodowana hałasem, a więc i ta dolegliwość skarżącego nie została oceniona jako konsekwencja pracy zawodowej. Skoro więc uprawnieni lekarze medycyny pracy nie stwierdzili u T. D. żadnej choroby, która według dzisiejszej wiedzy medycznej może być konsekwencją oddziaływania czynników chorobotwórczych występujących w miejscu pracy skarżącego przed jego przejściem na emeryturę, to w konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268 i nr 208, poz.1536 i nr 217, poz. 1590 oraz 2007, nr 120, poz. 818 oraz 2007, nr 121, poz.831).