III SA/Kr 858/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda, decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 pkt 3 i pkt 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst. jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.) oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm, dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania skarżącej J. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2021 roku, znak: [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 17 listopada J. K. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy i z tym dniem została uznana za osobę bezrobotną (decyzja z [...] 2020 roku, znak: [...], nr decyzji: [...]). Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśnianego Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] 2021 r. znak: [...], nr decyzji: [...], odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 17 listopada 2020 r. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ l instancji ustalił, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w at. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i i instytucjach rynku pracy, tj. nie wykazała posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. Skarżąca wskazała, że po ustaniu zatrudnienia pobierała zasiłek chorobowy. Zdaniem skarżącej podstawą do naliczenia świadczeń chorobowych jest średnia z kilku miesięcy, ale w jej przypadku podstawa naliczenia świadczeń z ZUS została naliczona z jednego miesiąca kwietnia 2020 r., kiedy wynagrodzenie i wymiar etatu zostały obniżone ustawą z 31 marca 2020 r. wprowadzającą Tarczę Antykryzysową. Do odwołania dołączyła kopie: umowy o pracę z 21 sierpnia 2019 roku oraz z 21 listopada 2019 roku, rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem z 30 marca 2020 roku, zaświadczenie o zatrudnieniu wydane 9 lutego 2021 roku przez pracodawcę A S.A. z K, świadectwo pracy z 4 maja 2020 roku. Opisaną we wstępie decyzją Wojewoda decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków: pierwszy z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz któregokolwiek warunku (osobno lub łącznie) z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. od "a" do "i", ust. 2 pkt od 1 do 10 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna w dniu 17 listopada 2020 r. Tym samym badany okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, to w rozstrzyganym przypadku okres od 16 maja 2019 r. do 16 listopada 2020 r. W badanym okresie poprzedzającym rejestrację skarżąca: - była zatrudniona w spółce W S.A. z K w wymiarze pełnego etatu w okresie od 26 sierpnia 2019 roku do 1 kwietnia 2020 roku (220 dni). Okres ten podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku; - była zatrudniona w spółce W S.A. z K w wymiarze 4/5 etatu od 2 kwietnia 2020 roku do 30 kwietnia 2020 r. (29 dni). Zgodnie z zaświadczeniem o zatrudnieniu z 9 lutego 2021 roku w okresie tym zastosowano obniżenie etatu o 20% w związku z zastosowaniem ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Okres ten podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku; - po ustaniu zatrudnienia pobierała zasiłek chorobowy wypłacany przez ZUS, od 1 maja 2020 roku do 22 października 2020 roku (175 dni). Z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat [...] wystawionego 16 listopada 2020 roku wynika, że stosunek podstawy wymiaru zasiłku do kwoty minimalnego wynagrodzenia był niższy od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Potwierdza to zaświadczenie wydane przez ZUS z 23 lutego 2021 r., gdzie jako podstawę wymiaru zasiłku chorobowego wskazano kwotę 2134,47 zł. W związku z tym, okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie wykazała na dzień rejestracji 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, a 249 dni. Ustawodawca podając liczbę "365 dni" określił, w sposób wiążący, minimalną ilość dni wciągu których bezrobotny musi świadczyć pracę i osiągać z tego tytułu co najmniej minimalne wynagrodzenie, aby uzyskać prawo do zasiłku. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu w Krakowie. Wskazała, że podstawą do naliczania świadczeń chorobowych jest średnia z kilku miesięcy. W jej przypadku świadczenie ZUS zostało naliczone z miesiąca kwietnia (od 2 kwietnia 2020 do 30 kwietnia 2020) i w tym czasie miała obniżony wymiar etatu z 1/1 na 4/5, co równało się z obniżeniem podstawy wynagrodzenia za pracę / świadczenie ZUS z kwoty 3050 zł brutto na 2440 zł brutto. Przyczyną obniżenia wymiaru etatu a także wynagrodzenia była ustawa z dnia 31 marca 2020 COVID-19. Nie przyznano jej świadczeń z Urzędu Pracy gdyż podstawa świadczeń była poniżej minimalnego wynagrodzenia (2600 zł brutto). Wniosła o pozytywne rozpatrzenie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia 27 kwietnia 2021r,. utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez starszego inspektora powiatowego w Grodzkim Urzędzie Pracy z dnia 3 marca 2021r. Na mocy powyższych decyzji odmówiono skarżącej J. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niewykazanie przez nią w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej, że posiadała ona wymagany okres 365 dni uprawniający do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1100 z późn. zm., zwanej dalej u.p.z.i.r.p.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z kolei ust. 2 powołanego przepisu przewiduje między innymi, że do 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Należy przy tym jednocześnie zaznaczyć, że na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 10 u.p.z.i.r.p. wyżej wymienionego przepisu, do 365 dni na zasadzie wyjątku od reguły określonej w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a u.p.z.i.r.p., wlicza się okres zatrudnienia z wynagrodzeniem poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przypadku osób, którym na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm., zwana dalej ustawą COVID-19) obniżono wymiar czasu pracy skutkujący obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli przed wskazanym obniżeniem wymiaru czasu pracy osiągały miesięcznie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zasiłek chorobowy jest z kolei przyznawany na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, zwanej dalej ustawa zasiłkową). Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy zasiłkowej podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Z kolei art. 38 ust. 1 ustawy zasiłkowej przewiduje, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego pracownikiem za okres, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przez liczbę miesięcy, w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte. W niniejszej sprawie skarżąca J. K. nie osiągnęła, zdaniem organu I i II instancji, wymaganego okresu 365 dni wynikającego z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tego powodu, że nie doliczono jej do tego okresu 175 dni, w których skarżąca pobierała zasiłek chorobowy. Podstawa bowiem wymiaru zasiłku chorobowego, zdaniem organu, była niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Stąd na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.i.r.p., który wprost nie zezwala na takie zaliczenie, odmówiono skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Należy jednak zauważyć, że skarżąca miała zmniejszoną podstawę wymiaru zasiłku chorobowego z uwagi na obniżenie przez pracodawcę jej etatu z 1/1 na 4/5 na podstawie art. 15g ustawy COVID-19, która daje pracodawcy taką możliwość. Z uwagi na dokonanie takiego obniżenia przez pracodawcę A SA wobec skarżącej w okresie od 26.08.2019r. do 30 kwietnia 2020r. podstawa wymiaru jej zasiłku chorobowego była niższa od wynagrodzenia minimalnego. Skarżąca miała wypłacany zasiłek chorobowy w okresie od 01 maja 2020r. do 22 października 2020r. Podstawą naliczenia jej zasiłku chorobowego za 2020r. była kwota 2243, 54 zł., która była niższa niż minimalne wynagrodzenia wynoszące w 2020r. 2600 zł. Dla porównania, gdyby ze skarżącą nie rozwiązano stosunku pracy i nadal pracowałaby w warunkach obniżonego wynagrodzenia na podstawie ustawy COVID-19, to ten okres, mimo nieosiągania przez nią kwoty minimalnego wynagrodzenia wliczałby się jej do wymaganych do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych okresu 356 dni zatrudnienia na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 10 u.p.z.i.r.p. Stosując jedynie wykładnię językową należałoby dojść do wniosku, że w sposób odmienny traktowane są osoby, których wynagrodzenie na podstawie COVID-19 zostało obniżone poniżej minimalnego wynagrodzenia, w zależności od tego czy pobierają one wynagrodzenie za pracę czy też pobierają zasiłek chorobowy. Trafnie w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny (I OSK 273/21 - Wyrok NSA z 2021-05-18) zauważył, że "proces wykładni z oczywistych względów musi rozpocząć się od wykładni językowej, skoro przepisy prawne, w których zakodowane są normy prawne, napisane są w określonym języku. Chronologiczne pierwszeństwo wykładni językowej, nie zwalnia jednak – nawet w przypadku oceny przez interpretującego przepisu jako jasnego, od zweryfikowania rezultatów wykładni językowej z rezultatami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Dopiero wykorzystywanie wszelkich instrumentów pozwalających odczytać treść normy w zgodzie z konstytucyjnymi zasadami państwa prawa i jego celami, pozbawia proces wykładni cech automatyzmu i bezrefleksyjności. Takie kompleksowe działanie nie jest jednoznaczne z prawotwórstwem organów czy sądów. Postulat tzw. pełnej wykładni, zgodnie z którym proces interpretacyjny należy prowadzić równolegle za pomocą wszystkich typów dyrektyw (t. dyrektyw językowych, systemowych i funkcjonalnych) bez zakładania z góry pierwszeństwa i szczególnego znaczenia wykładni językowej w stosunku do pozostałych metod wykładni, znajduje podstawy w poglądach nauki (por. E. Smoktunowicz: Clara non sunt interpretanda w prawie administracyjnym, w: Księga pamiątkowa profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 1999, s. 303-309; M. Zieliński: Podstawowe zasady współczesnej wykładni prawa, w: P. Winczorek (red.): Teoria i praktyka wykładni prawa, Warszawa 2005, s. 120; A. Mączyński: O tak zwanych wyrokach interpretacyjnych Trybunału Konstytucyjnego w: P. Winczorek (red.): Teoria i praktyka wykładni prawa, Warszawa 2005, s. 167, E. Łętowska: O nauczaniu opisowej wykładni prawa, w: P. Winczorek (red.): Teoria i praktyka wykładni prawa, Warszawa 2005, s. 245), wskazujących na charakter systemu prawa administracyjnego (rozbudowanego, zróżnicowanego, mającego wielu twórców, częstokroć uwikłanych w ścisłe zależności polityczne i działających bez fachowych komisji doradczych), który sprawia, że istnienie tzw. "cienia semantycznego" można w tym prawie traktować jako regułę, a poprawność rezultatów wykładni językowej powinna być weryfikowana, a także na wielość i różnorodność źródeł prawa administracyjnego determinujących szczególną rolę, jaką w działaniach organu administracji powinna odgrywać wykładnia systemowa, czy wreszcie na zadania, jakie stoją przed organami administracji publicznej i prawem administracyjnym, tj. okoliczność, że na organach stosujących prawo administracyjne spoczywa w jednakowym stopniu obowiązek stosowania określonej normy prawnej determinującej kształt sprawy administracyjnej, jak i obowiązek zrealizowania interesu publicznego poprzez zastosowanie tej normy, co uwypukla z kolei znaczenie metody wykładni celowościowej w prawie administracyjnym". Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie uznaje się, że "jedynym kryterium w zakresie wyboru metody wykładni powinna być poprawność efektów tej wykładni, a nie założenie o swoistej wyższości jednego rodzaju wykładni nad innymi" (zob. M. Zirk-Sadowski, w: R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.): System prawa administracyjnego, Tom 4: L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski: Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2015, s. 225) Zdaniem Sądu, zastosowanie wykładni językowej w niniejszej sprawie prowadzi do efektu sprzecznego z wolą ustawodawcy. Ustawodawca bowiem, stosując mechanizm przewidziany w ustawie COVID-19 zmierzał do utrzymania miejsc pracy oraz zabezpieczenia pracowników. Zezwolono więc w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na zaliczenie do wymaganego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych okresu pracy, w którym z uwagi na ustawę COVID-19 pracownik nie otrzymywał minimalnego wynagrodzenia, na skutek redukcji etatu. Stąd w procesie interpretacji art. 71 u.p.z.i.r.p., należy także uwzględnić wykładnię funkcjonalną, która umożliwia osiągnięcie zakładanego przez ustawodawcę efektu w postaci ochrony pracowników, których etaty uległy zmniejszeniu. Należy także podkreślić, że osiągnięty efekt wykładni językowej wskazywałby także na nieracjonalność działania ustawodawcy. Z kolei taki efekt nie może być zakładany, z tego względu, że podstawową zasadą jest właśnie przyjmowanie racjonalności działań prawodawcy. Stąd art. 71 u.p.z.i.r.p należy również odczytywać w kontekście wykładni systemowej uwzgledniającej cały system prawny, a w szczególności ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wykładnia systemową umożliwiła bowiem właściwe odkodowanie znaczenia art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.i.r.p przy uwzględnieniu całego systemu, w którym się on znajduje. Sąd w niniejszej sprawie czerpie więc jego sens i znaczenie także z innych przepisów prawnych, w tym przypadku ze współistnienia art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.i.r.p. oraz art. 71 ust. 2 pkt 10 u.p.z.i.r.p. Skoro podstawa wymiaru zasiłku chorobowego automatycznie ulega zmniejszeniu na skutek otrzymywania przez pracownika niższego wynagrodzenia na podstawie zastosowania ustawy COVID-19, to taki okres pobierania zasiłku chorobowego powinien się wliczać do wymaganego na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okresu 365 dni. Prowadziłoby bowiem do nieracjonalnych konsekwencji zastosowanie w tym przypadku jedynie wykładni językowej, z uwagi na jednoczesne przyjęcie przez ustawodawcę w tej samej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że w identycznej sytuacji wlicza się do okresu 365 dni okres uzyskiwania przez pracownika niższego od minimalnego wynagrodzenie, na podstawie zastosowania tej samej ustawy COVID-19 Stąd zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie należy w tym przypadku dać pierwszeństwo wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i na tej podstawie uznać, że pomimo tego, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego jest niższa niż minimalne wynagrodzenie, to jednak z uwagi na fakt, że jest to wynikiem zastosowania art. 15g ustawy COVID-19, okres pobierania w tej sytuacji zasiłku chorobowego przez skarżącą J. K. należy wliczyć się do okresu 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 2 u.p.z.i.r.p. Na podstawie art. 153 p.p.s.a. sąd orzekający zobowiązuje organ do uwzględnienia w trakcie ponownego orzekania oceny prawnej oraz wskazań wyrażonych w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a.