III SA/Kr 859/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. K. – S. na decyzję Wojewody z dnia 15 czerwca 2009 r. Nr : [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej s k a r g ę o d d a l a . Zaskarżoną przez R. K. – S. decyzją z dnia 15.06.2009r. [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. znak [...] o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: W dniu 12.11.2004r. R. K. – S. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy. Decyzjami z dnia [...] 2004r. znak [...] Prezydent Miasta uznał R. K. – S. za osobę bezrobotną oraz orzekł o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Decyzją z dnia [...] 2005r. znak [...] pozbawiono ją prawa do zasiłku z uwagi na wyczerpanie okresu jego pobierania. W dniu 07.01.2009r. skarżąca przesłała do Grodzkiego Urzędu Pracy zaświadczenie lekarskie o braku zdolności do podjęcia pracy z powodu choroby do końca stycznia, następne przesłała w dniach: 29.01.2009r. – o braku zdolności do dnia 22.02.2009r., 29.02.2009r. – zaświadczenie do dnia 22.03.2009r., 23.03.2009r. do dnia 21.04.2009r. i 22.04.2009r. o braku zdolności do podjęcia pracy do dnia 21.05.2009r. W konsekwencji Prezydent Miasta wydał w dniu [...] 2009r. decyzję znak [...] o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z powołaniem się na przepis art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że osoba, która pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni nie może być uznana za osobę bezrobotną. W odwołaniu od w/w decyzji R. K. – S. podniosła, że wskutek pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej utraciła prawo do ubezpieczenia zdrowotnego, a jest w trakcie leczenia, jak też prawo do ubiegania się o dofinansowanie działalności gospodarczej ze środków przeznaczonych dla osób posiadających status osoby bezrobotnej. Wojewoda w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji odwoławczej podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, podkreślając, że łączny okres pozostawania skarżącej na zwolnieniu lekarskim wyniósł 136 dni, podczas gdy osobą bezrobotną zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy jest osoba (...) zdolna i gotowa do podjęcia pracy. Obowiązkiem osoby bezrobotnej jest pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia, natomiast w przypadku długotrwałego pozostawania niezdolnym ustawa przewiduje sankcję w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Organ dodał też, że po okresie niezdolności do pracy skarżąca może nabyć status osoby bezrobotnej w wyniku ponownej rejestracji. W skardze do Sądu na decyzję organu odwoławczego R. K. – S. nie kwestionując ustaleń organów, zarzuciła niecelowość rozstrzygnięcia, gdyż jako osoba pozostająca w ciągłym leczeniu poprzez utratę statusu osoby bezrobotnej utraciła prawo do opieki lekarskiej jak też możliwość starania się o podjęcie własnej działalności gospodarczej ze środków przeznaczonych dla osób bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzję, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi R. K. - S. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi: że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę niezatrudnioną, niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymierza czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9 ww. ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Takie brzmienie ww. przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9 nadane zostało ustawą nowelizującą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 6, poz. 33 z dnia 17 stycznia 2009 r.). Z przepisów tych wynika więc w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem Starosty jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 9. Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia 12.11.2004 r. R. K.- S. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, oświadczając, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. W 2009 r. w okresie od 06.01.2009r. do 21.05.2009r., łącznie przez nieprzerwany okres 135 dni w rozumieniu w/w przepisu skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, tj. przez okres dłuższy niż pozwala na to ustawa o promocji (...). W związku z tym w dniu [...] 2009r. orzeczono wobec skarżącej utratę statusu osoby bezrobotnej. Analiza przepisów ustawy o promocji (...) wskazuje tymczasem, że status osoby bezrobotnej nie wynika tylko z faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, lecz wiąże się ze spełnieniem określonych tą ustawą warunków. Warunkiem zasadniczym, który powinna spełnić osoba bezrobotna jest oczywiście jego zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, rozumiana jako gotowość do przyjęcia przez bezrobotnego proponowanego zatrudnienia, co nie zachodzi w odniesieniu do osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim. W związku z powyższym w ocenie Sądu wydane w sprawie decyzje zostały podjęte w zgodzie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i skarga została na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalona.