III SA/Kr 86/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka jawna z siedzibą w K na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2015r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia Regulaminu wydawania i użytkowania identyfikatorów uprawniających do wjazdu, postoju i poruszania się po drogach publicznych objętych Strefą A i Strefą B w K dla pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym wykorzystywanych dla prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby obsługi ruchu turystycznego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 18 grudnia 2015r. A spółka jawna z siedzibą w K wniosła skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2015r. nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu wydawania i użytkowania identyfikatorów uprawniających do wjazdu, postoju i poruszania się po drogach publicznych objętych Strefą A i Strefą B w K dla pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym wykorzystywanych dla prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby obsługi ruchu turystycznego. Sąd z urzędu stwierdza, że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 15 stycznia 2016r. nr [...] Wojewoda stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia z dnia 7 października 2015r. nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 9 marca 2016r., pełnomocnik Prezydenta Miasta w piśmie z dnia 21 marca 2016r. wskazał, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 15 stycznia 2016r. nr [...] nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Jak wynika z treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych niż wymienione w pkt 1 i 2 przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2015r. nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu wydawania i użytkowania identyfikatorów uprawniających do wjazdu, postoju i poruszania się po drogach publicznych objętych Strefą A i Strefą B w K dla pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym wykorzystywanych dla prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby obsługi ruchu turystycznego. Należy jednak zauważyć, że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 15 stycznia 2016r. nr [...] Wojewoda stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia z dnia 7 października 2015r. nr [...]. Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody jest prawomocne, gdyż nie zostało ono zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co potwierdził pełnomocnik Prezydenta Miasta w piśmie z dnia 21 marca 2016r. Oznacza to, że zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta zostało już wyeliminowane z porządku prawnego. Postępowanie sądowe stało się więc bezprzedmiotowe, gdyż nie ma potrzeby, by Sąd ponownie badał te same przepisy w/w Zarządzenia. Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2014r., sygn. akt I OSK 2474/14, zgodnie z którym "Skoro głównym celem postępowania w sprawie ze skargi na uchwałę jest wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały zawierającej wady prawne, to w sytuacji, gdy nie istnieje uchwała, której ważność ma być poddana ocenie oraz nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych, brak jest przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego. Okoliczność ta wyłącza możliwość rozpoznawania i uwzględnienia kolejnej skargi, czyniąc postępowanie bezprzedmiotowym, nawet wówczas, gdy zaskarżona uchwała naruszała interes prawny skarżącego". W orzeczeniu tym jest wprawdzie mowa o uchwale rady gminy, jednak z uwagi na to, że skargi na uchwały lub zarządzenia organów gminy wnosi się na podstawie tego samego przepisu, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzeczenie to można odnieść również do zaskarżonego w niniejszej sprawie zarządzenia Prezydenta Miasta. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.