III SA/Kr 863/08

Sygn. akt III SA/Kr 863 /08 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer spr. Sędziowie : WSA Bożenna Blitek . AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2009 r. sprawy ze skargi G. D. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 23 czerwca 2008 r. , Nr : [...] w przedmiocie uznania za zdolnego do czynnej służby wojskowej s k a r g ę o d d a l a Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia 23 czerwca 2008 utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] 2008r. w sprawie uznania G. D. za zdolnego do służby wojskowej - kategoria "A". Wydanie orzeczenia poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi: Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2006r. wydanym po rozpoznaniu odwołania G. D., uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] 2006r. w sprawie uznania za zdolnego do służby wojskowej - kategoria "A" uchyliła orzeczenie organu I instancji i orzekła zaliczając odwołującego się do kategorii "B" - czasowo niezdolny do służby wojskowej na okres 12 miesięcy. W rozpoznaniu wskazano m.in. przebyte zwichniecie rzepki stawu kolanowego lewego (10.2004r.) z utrzymującym się zanikiem mięśnia czworogłowego uda lewego około 2 cm u osoby z zespołem "wiotkich rzepek" do leczenia usprawniającego . W uzasadnieniu odnośnie tego rozpoznania podano, że G. D. od 2004r. do chwili obecnej nie był konsultowany ortopedycznie i nie posiada żadnej dokumentacji z leczenia ambulatoryjnego, ani tez szpitalnego z powodu dolegliwości narządu ruchu, co świadczy, że tych dolegliwości nie był, albo też stopień ich nasilenia był co najwyżej nieznaczny - nie wymagający specjalistycznego leczenia ortopedycznego. Badanie RTG stanu kolanowego lewego wykonane na zlecenie TWKL nie wykazało odchyleń od stanu prawidłowego, ani też żadnych odległych skutków doznanego w 2004r. urazu. Stwierdzono zaś na istnienie schorzenia pod postacią "zespołu wiotkich rzepek". Organ odwoławczy stwierdził, iż powyższe schorzenia nie powodują trwałej niezdolności do służby wojskowej, ale wymaga leczenia usprawniającego. Po upływie okresu odroczenia ponownie będzie określana kategoria zdolności do czynnej służby wojskowej. W takich okolicznościach doszło do wydania aktualnych orzeczeń w sprawie zdolności do służby wojskowej będących przedmiotem niniejszego postępowania. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] 2008r. ustaliła, że G. D. zdolny jest do służby wojskowej i zaliczyła do kategorii "A". W rozpoznaniu podano następujące schorzenia: 1) dawno przebyte zwichniecie rzepki lewej nieznacznie upośledzające sprawność ruchową - § 77 pkt 2, 2) płaskostopie obustronne nieupośledzające sprawności ruchowej - § 78 pkt 1, 3) skrzywienie przegrody nosa upośledzające drożność nosa - § 26 pkt 4, 4) blizna po przebytym leczeniu ropnia okolicy żuchwowej nieupośledzająca sprawności ustroju § 3 pkt 1. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano rozporządzenie MON z dnia 25 czerwca 2004r. (Dz.U. Nr 151 poz.1595 z późn. zm.) Odwołanie od orzeczenia złożył G. D., wnosząc o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zaliczenie do kategorii "D". W odwołaniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 6, 7, 9,10, 104, 107 § 3 kpa. braki dotyczące przeprowadzonego dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego. Podniósł, że w zaskarżonym orzeczeniu organ nie wskazał podstawy prawnej, a ograniczono się tylko do wskazania jako podstawy prawnej rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia 23 czerwca 2008r. utrzymała w mocy orzeczenie organu Instancji. Jako podstawę prawną wskazano art.127 § 1 i art. 138 kpa w zw. z § 22 oaz § 23 ust.1 i 2 rozporządzenia MON z 25.06.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz.1595 z późn.zm.) W uzasadnieniu orzeczenia podano, organ I instancji skierował G. D. do [...] Szpitala Wojskowego do konsultacji ortopedycznej, chirurgicznej, laryngologicznej. Natomiast organ II instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego skierował odwołującego się do [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego do konsultacji ortopedycznej oraz badania RTG stawu kolanowego lewego. Konsultacja ortopedyczna wykonana w trybie odwoławczym wykazała przebyte w 2004r. zwichniecie rzepki lewej, badanie RTG stawu kolanowego lewego nie wykazało odchyleń od stanu prawidłowego. Na podstawie całej dostępnej dokumentacji organ stwierdził, że w październiku 2004r. G. D. przebył zwichnięcie rzepki lewej, które leczono zachowawczo z dobrym efektem klinicznym. Od listopada 2004rr. do grudnia 2006r. nie był konsultowany ortopedycznie i nie leczył się z powodu jakichkolwiek dolegliwości w zakresie stawu kolanowego, nie posiada żadnej dokumentacji z leczenia specjalistycznego ortopedycznego, ani też szpitalnego. Również po wydaniu przez organ II instancji w dniu [...] 2006r. orzeczenia o czasowej niezdolności do czynnej służby wojskowej w celu leczenia usprawniającego, brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzające specjalistyczne leczenie od grudnia 2006 do chwili obecnej, które świadczyłyby o dysfunkcji w zakresie stawu kolanowego lewego. Badania przeprowadzone w ramach toczącego się postępowania przez organ I instancji nie wykazały zaburzeń funkcji lewego stawu kolanowego, zaświadczenie lekarskie z prywatnego gabinetu z dnia 28.01.2008r. wskazuje na wątpliwe objawy kliniczne i potrzebę diagnostyki w tym zakresie ( USG, MRI ), nadto G. D. takich badań nie wykonał, co może dowodzić, że nie widzi takiej potrzeby, gdyż dolegliwości nie powodują zaburzeń funkcji ruchowej. Konsultacja ortopedyczna oraz badanie RTG stawu kolanowego wykonane w WSzK w trakcie postępowania odwoławczego, nie wykazały odchyleń od normy. W takich okolicznościach zaświadczenie przedstawione przez odwołującego się nie wskazuje, iż przebyte w 2004r. zwichnięcie rzepki lewej powoduje dysfunkcję stawu w stopniu uniemożliwiającym pełnienie czynnej służby wojskowej. Pozostałe rozpoznane schorzenia pozostają bez wpływu na rozstrzygniecie. Skargę na powyższe orzeczenie złożył G. D., wnosząc o uchylenie go w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 10, 6.7 9, 77, 107 §1, 140 kpa, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż jest osobą zdolną do służby wojskowej, podczas gdy na skutek schorzenia stawu kolanowego lewego jest niezdolny do służby wojskowej. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in. że organ II instancji prowadząc postępowanie skupił się na kwestiach lekarskich, pomijając zagadnienia proceduralne takie jak: brak zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania wyrażający się przede wszystkim naruszeniem art. 10 kpa, nie zawiadomienie pełnomocnika o terminie czynności w niniejszej sprawie. Nadto orzeczenie organu I instancji nie zawierało prawidłowo wskazanej podstawy prawnej. Podniósł również, że w orzeczeniu z dnia 21 grudnia 2006r. wskazano, że niezbędnym jest zbadanie czy wskazany zanik mięśnia utrzymuje się, co świadczyło by o tym, iż lewa kończyna nie jest w pełni sprawna, a takiego badania nie wykonano. W konkluzji uzasadnienia skargi podniesiono, iż nie rozpoznano w całości istoty sprawy i nie przeprowadzono wszystkich niezbędnych badań. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację zawartą w uzasadnieniu orzeczenia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego orzeczenia z dnia 21 grudnia 2006r. organ wyjaśnia: Stwierdzony w 2006r. w czasie badań zanik mięśnia czworogłowego uda lewego praz zespół wiotkich rzepek był powodem orzeczenia o czasowej niezdolności do czynnej służby wojskowej na okres 12 miesięcy. Organ podnosi, iż przesłanką do uznania w tym czasie G. D. za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej nie był sam fakt stwierdzenia ww. schorzeń, gdyż stwierdzone nieprawidłowości nie powodują same w sobie trwałej niezdolności do czynnej służby wojskowej ( w przeciwnym razie należałoby orzec kategorię D ). Przesłanka do określenia kat. B było przeprowadzenie leczenia usprawniającego, które umożliwiłoby powrót do pełni zdrowia i uzyskanie pełnej sprawności fizycznej. Skarżący takiego leczenia nie przeprowadził, świadczy to o tym, że skarżący nie widział takiej potrzeby, gdyż nie odczuwał dolegliwości lub odczuwał je w nieznacznym stopniu. Natomiast w toczącym się obecnie postępowaniu, w przeprowadzonych badaniach nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. Stąd też organ II instancji wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w sposób, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 151, poz.1270) sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości, albo w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie każde naruszenie prawa, czy to materialnego, czy postępowania uzasadnia uwzględnienie skargi, ale tylko takie naruszenie, które miało wpływ na wynik sprawy w przypadku przepisów prawa materialnego, lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w przypadku przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to art. 10 kpa, art. 107 § 1, § 3 kpa nie stanowią naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności podnoszony zarzut, iż w decyzji organu I instancji nie wskazano prawidłowo podstawy prawnej rozstrzygnięcia, stanowi niewątpliwie pewne uchybienie, nie może jednak samo przez się stanowić podstawy uwzględnienia skargi przez Sąd. Istotne jest bowiem, czy decyzja wydana została w oparciu o istniejącą, obowiązującą w systemie prawa podstawę prawną. Nadto należy zwrócić uwagę, że organ II instancyjny w postępowaniu administracyjnym nie jest organem kontrolnym, ale organem, który ponownie merytorycznie rozpoznaje daną sprawę, mając tym samym możliwość wyeliminowania uchybień popełnionych przez organ I instancji. Organ II instancyjnych w ramach postępowania odwoławczego przeprowadził dodatkowe badania lekarskie skarżącego, stąd też o tych czynnościach nie zawiadamiał pełnomocnika skarżącego, tylko samego skarżącego. Spowodowane to było charakterem podejmowanych czynności, które wymagały osobistego działania skarżącego, czyli osobistego stawienia się na badanie lekarskie skarżącego, te czynności nie mogły być wykonane przez pełnomocnika. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26.06.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595 z późn. zm.), a w szczególności parag. 77 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia, który zawiera wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami Polski. Zgodnie z powołanym przepisem, zniekształcenia w obrębie dużych stawów bez upośledzenia lub nieznacznie upośledzające sprawność ruchową należy kwalifikować do kategorii "A", czyli osoby zdolnej do czynnej służby wojskowej. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena skutków zwichnięcia rzepki lewej jakiej doznał skarżący w październiku 2004r. z punktu widzenia ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej. Skarżący kwestionuje poczynione przez organ ustalenia, podstawą których były przeprowadzone badania lekarskie. Jednak na powyższą okoliczność nie wskazuje innych dowodów. Bezspornym jest, że od czasu zdarzenia w październiku 2004r., skarżący nie był konsultowany ortopedycznie i nie leczył się z powodu jakichkolwiek dolegliwości w zakresie stawu kolanowego, nie posiada żadnej dokumentacji z leczenia specjalistycznego ortopedycznego, ani też szpitalnego. Również po wydaniu przez organ II instancji w dniu 21.12.2006r. orzeczenia o czasowej niezdolności do czynnej służby wojskowej w celu leczenia usprawniającego, brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzające specjalistyczne leczenie od grudnia 2006 do chwili obecnej, które świadczyłyby o dysfunkcji w zakresie stawu kolanowego lewego. Badania przeprowadzone w ramach toczącego się postępowania przez organ I instancji nie wykazały zaburzeń funkcji lewego stawu kolanowego. W takich okolicznościach zaświadczenie lekarskie z prywatnego gabinetu z dnia 28.01.2008r., które zostało wydane w trakcie postępowania przed organem I instancji, skierowanie na badanie wydane przez organ I instancji ma bowiem datę 18 stycznia 2008r. wskazuje przede wszystkim, że wydane zostało w związku z wszczęciem niniejszego postępowania. Ponadto zaświadczenie wskazuje na wątpliwe objawy kliniczne i potrzebę diagnostyki w tym zakresie ( USG, MRI ), albowiem G. D. takich badań nie wykonał, co może dowodzić, że nie widzi takiej potrzeby, gdyż dolegliwości nie powodują zaburzeń funkcji ruchowej. Konsultacja ortopedyczna oraz badanie RTG stawu kolanowego wykonane w WSzK w trakcie postępowania odwoławczego, nie wykazały odchyleń od normy, tym samym skarżący zdolny jest do czynnej służby wojskowej. Podkreślić należy, że prowadzone postępowanie i badania wykonane w ramach tego postępowania miały na celu wyłącznie określenie stopnia zdolności fizycznej skarżącego do czynnej służby wojskowej, a wydane orzeczenie nie stanowi świadectwa zdrowia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 151, poz.1270 z późn.zm.) skargę oddalił.