III SA/Kr 863/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2014 r. sprawy ze skargi małoletniego Ł. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego B. M. na zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 4 kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zamknięcia sprawy o alimenty na podstawie Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. Prezes Sądu Okręgowego zamknął sprawę z wniosku małoletniego Ł. M. przeciwko J. M. o egzekucję alimentów na podstawie przepisów Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą podpisanej w Nowym Jorku dnia 20 czerwca 1956 r. (Dz.U. z 1961 r. Nr 17 poz. 87 - dalej Konwencja Nowojorska). Zarządzenie podyktowane zostało faktem odmowy uznania wyroku Sądu Rejonowego z dnia 6 stycznia 2004 r., sygn. akt: [...] przez stronę grecką. Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. B. M. wniosła skargę na powyższe zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego. Pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał B. M. do wykazania, że poprzedziła skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r. B. M. poinformowała, że nie wnosiła wezwania do usunięcia naruszenia prawa wobec jednoznacznego stanowiska Prezesa Sądu Okręgowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 271 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przedmiotem skargi jest zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego, które zostało wydane w trybie konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą podpisanej w Nowym Jorku 20 czerwca 1956 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 87). W uchwale z dnia 23 marca 1998 r., sygn. akt OPS 10/97 Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że sprawa o przekazanie przez polski organ przesyłający (sąd wojewódzki) organowi przyjmującemu innego państwa wniosku osoby uprawnionej, w którym domaga się ona od zobowiązanego dostarczenia utrzymania, na podstawie art. 3 i 4 Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 20 czerwca 1956 r. (Dz. U. 1961 nr 17 poz. 87), oświadczenia rządowego z dnia 7 stycznia 1961 r. w sprawie ratyfikacji przez Polskę tej Konwencji (Dz. U. nr 17 poz. 88), jest załatwiana w postępowaniu administracyjnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści tej uchwały wynika również, że zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga na tego rodzaju akt lub czynność może być wniesiona do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W zaskarżonym zarządzeniu B. M. została pouczona, że przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego, którą należy poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wniesionym w terminie 14 dni od dnia doręczenia zarządzenia. B. M. oświadczyła, że nie poprzedziła skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, w związku z czym nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym nie zachowała trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, a niedopuszczalne jest wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 powołanej ustawy). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.