III SA/Kr 869/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wójta Gminy z dnia 26 maja 2010r., sygn sprawy [...] w przedmiocie rozgraniczenia postanawia: skargę odrzucić Dnia 26 maja 2010 r. Wójt Gminy wydał decyzję w sprawie o sygn. [...], w której odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego działek parcelacyjnych nr 190,191,192. Decyzja ta została doręczona A. G., która wystosowała pismo z dnia 24.06.2010r. do Wójta Gminy. Z treści tego pisma nie wynikało jednoznacznie, czy jest ono wnioskiem o wznowienie postępowania, czy stanowi odwołanie od decyzji. W związku z powyższym organ wystosował pismo do A. G. o sprecyzowanie , czy wniosek należy traktować jako odwołanie od decyzji. W dniu 5 lipca 2010 roku złożyła oświadczenie, iż pismo jest odwołaniem. Wójt przesłał wraz z aktami sprawy odwołanie w dniu 7 lipca 2010 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. A. G. złożyła dnia 19 lipca 2010r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego datowane na 16 lipca 2010r. pismo zatytułowane "pozew o zobowiązanie do rozgraniczenia" wskazując Wójta jako pozwanego i traktując to pismo jako skargę. W piśmie tym A. G. prócz żądania zobowiązania Wójta do rozgraniczenia i wydania nieruchomości wniosła o uznanie za bezprawne szeregu decyzji z tego postępowania poprzedzających zaskarżoną decyzję. Skarżąca wniosła też o odszkodowanie za bezprawne wywłaszczenie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że sprawa o sygn. [...] jest w toku postępowania w następstwie złożonego odwołania. Wskazywał również, że odwołanie skarżącej złożone zostało po terminie. Skarżąca w piśmie z 1 września 2010r. określiła charakter "pozwu o zobowiązanie" jako skargę zarzucając, że odpowiedź na skargę jest bezprawna i nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga ulega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ustawa p.p.s.a.- Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w punktach 1-5), wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka podstawa odrzucenia skargi ma miejsce w sprawie, gdyż przed wniesieniem skargi skarżąca nie wyczerpała dostępnych środków zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art.. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Taka regulacja oznacza, iż warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest wyczerpanie przed jej wniesieniem przez skarżącego dostępnych mu środków zaskarżenia. W myśl przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął takie stanowisko w postanowieniu z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03 (niepubl.) stwierdzając, że brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. W przedmiotowej sprawie, skarżąca odwołała się od decyzji Wójta Gminy do SKO, a ponadto złożyła skargę na decyzję Wójta do WSA w Krakowie. Dopiero na wydane orzeczenie SKO służyć może skarga. W oparciu o powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.