III SA/Kr 870/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek NSA Wiesław Kisiel (sprawozdawca) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] 2000 r. Nr : [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] 2000 r. Nr :[...] II orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane , III zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] ( [...] ) złotych Zaskarżona decyzja stanowi uzupełnienie decyzji, która została skierowana do strony w dniu [...] 2000 r. Ta ostatnia została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] 2005 r., W tamtym (ostatecznie zakończonym) postępowaniu administracyjnym ustalono, że K. D. zajął bez zezwolenia pas drogi krajowej nr [...] w [...] w km [...] strona prawa. Natomiast postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją określiło wyłącznie wysokość kary, tj. [...] zł. W uzasadnieniu wcześniejszej decyzji (z dnia [...] 2000 r.) napisano, że dla celów wymiaru kary wykonano operat pomiarowy, na podstawie którego określono wielkość zajętego obszaru pasa drogowego na [...] m2. Uwzględniono okres od wszczęcia postępowania w dniu [...] 1999 r. do dnia [...] 2000 r., gdy droga nadal była przez stronę zajęta. Karę zmniejszono o 85%, przyjmując że samowolnie zajęty pas drogowy był wykorzystany dla celów parkingowych. 10-krotnie podniesiono karę z racji samowolnego zajęcia pasa. Skarżący nie odniósł się w ogóle do ustaleń zawartych w decyzji, lecz skoncentrował się na zarzutach w sprawach załatwionych ostatecznie w poprzednim postępowaniu. Organ administracyjny podtrzymał swe ustalenia zawarte w decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Strona nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń do określenia wielkości zajętej powierzchni pasa drogowego, ani do liczby dni uwzględnionych przy ustalaniu wysokości kary. Dlatego Sąd przyjął, że ta część ustaleń poczynionych w kontrolowanym obecnie postępowania jest prawidłowa. Natomiast wadliwie obliczono wysokości kary. Skoro organ administracyjny uwzględnił czas między wszczęciem postępowania w dniu [...]1999 r. i stwierdzeniem w dniu [...] 2000 r., że droga była nadal zajęta przez stronę, to należało uwzględnić 218, a nie 219 dni. Organ administracyjny nie wyjaśnił szczegółowo w decyzji, jakie czynniki składają się na iloczyn wyznaczający wysokość kary, co narusza art.107 § 3 K.p.a. Naruszone zostało też prawo strony do uzyskania niezbędnych pouczeń, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art.9 zd.2 K.p.a.). Ustalenie wysokości kary jest sprzeczne z prawem materialnym. Nie ma podstaw działanie organu, który włączył do jednego iloczynu wskaźniki inflacji z kolejnych kwartałów. Arytmetyczne przeprowadzenie mnożenia w tej postaci, w jakiej zostało ono zapisane w decyzji daje kwotę [...] zł, a nie – [...] jak napisano w decyzji. Poprawne obliczona kara jest niższa od wskazanej w decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U.: 2004, nr 162, poz.1692 i 2005, nr 94, poz.788). O kosztach orzeczono na podstawie art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271, zm. Dz.U.: r.2002, nr 240, poz.2052, Dz.U.: r.2003, nr 124, poz.1153 i nr 171, poz.1663 i nr 192, poz.1873 i nr 228, poz.2261 i 2256).