III SA/Kr 871/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. L. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2008 r. [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: I. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu A. L. wykonującej zawód w "Kancelarii Prawniczej [...]" przy ul. [...] w K. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, II. podwyższyć przyznaną w punkcie pierwszym postanowienia opłatę o obowiązującą stawkę 22% podatku od towarów i usług do wysokości 146,40 zł (słownie: sto czterdzieści sześć złotych 40/100) brutto. Postanowieniem z dnia 8 października 2008 r. ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego (k. 14-17), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła ostatecznie w osobie mecenas A. L. (vide: pismo Dziekana OIRP k. 32). Wyznaczona radca prawna po otrzymaniu od strony stosownych pełnomocnictw (k. 41; 95) podjęła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie czynności (protokół k. 43) a następnie po wydaniu przez ten sąd wyroku (k. 44) sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 83-85). W rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym która odbyła się w dniu 13 stycznia 2010 r. radca prawna nie wzięła udziału (vide: odpis protokołu rozprawy k. 112). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w skardze kasacyjnej wniosku radcy prawnego A. L. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy wyjaśniając, że to z uwagi na treść przepisów art. 250, 258 § 2 pkt. 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi następuje przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (vide: uzasadnienie wyroku). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały opłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy uznać, że zostało ono złożone przez radcę skoro w sporządzonej przez siebie skardze kasacyjnej podaje, że "wnosi o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego ustanowionego z urzędu, jako że nie zostały one przez skarżącą w jakikolwiek sposób pokryte". Wyjaśnienie tej treści zawiera bowiem w sobie wymagane oświadczenie. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 (ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 ust. 2 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Ponieważ przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny odpis protokołu rozprawy jaka odbyła się w dniu 13 stycznia 2010 r. (k. 112) nie pozostawia wątpliwości co do tego, że radca prawny A. L. nie brała udziału w rozprawie przed tym sądem, więc za samo sporządzenie skargi kasacyjnej przysługuje jej stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada 50% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Pamiętać bowiem trzeba, iż radca prawny została dla strony ustanowiona jeszcze przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i za podjęte w pierwszej instancji czynności otrzymała już stosowne wynagrodzenie (vide: pkt. II wyroku WSA z dnia 19.03.09 r. k. 44). Ponieważ charakter sprawy i obszerność jej akt nie obiegały od przeciętnych a Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej brak było podstaw aby przyznać radcy podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.