III SA/Kr 878/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. – T. na decyzję Wojewody z dnia 25 marca 1992r. Nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe Skarżąca A. J. – T. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 25 marca 1992r. Nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu A. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. A w K. Postanowieniem z dnia 3 września 1992r., sygn. akt SA/Kr 1004/92 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe. Pismem z dnia 25 kwietnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżącą o podanie w terminie 7 dni, czy podtrzymuje skargę na decyzję Wojewody z dnia 25 marca 1992r. z pouczeniem, iż brak odpowiedzi zostanie uznany za cofnięcie skargi. Pismo zostało przesłane na adres skarżącej, jednak pomimo dwukrotnego awizowania nie odebrała ona przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona 29 kwietnia 1992r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Jak wynika z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący cofnął skargę. Pismem z dnia 25 kwietnia 2012r. skarżąca została wezwana o podanie czy podtrzymuje skargę. Pismo zostało przesłane na podany przez skarżącą adres jednak pomimo dwukrotnego awizowania (w dniach 2 i 10 maja 2012r.) skarżąca nie odebrała przesyłki. Należy zatem uznać, iż przesyłka została prawidłowo doręczona skarżącej w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a., który stanowi: "Art. 73. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. § 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1." Skoro więc skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu to należy uznać, iż nie jest ona zainteresowana dalszym prowadzeniem postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Świadczy również o tym fakt, że ostatnie pismo skarżącej jakie wpłynęło do tut. Sądu jest datowane na dzień 22 stycznia 1998r. Z kolei pismem z dnia 16 września 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wezwał skarżącą o podanie m.in. czy podtrzymuje skargę. Pismo to skarżąca odebrała osobiście jednak nie udzieliła na nie żadnej odpowiedzi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.