III SA/Kr 878/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Janusz Kasprzycki WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. S. i C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony) Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr: [...] odmówił E. S. i C. S. wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego ustalenia przebiegu granic pomiędzy działką nr [...], położoną w obrębie B, a sąsiednimi działkami nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w wyniku wstępnych wyjaśnień pod kątem podmiotowym i przedmiotowym organ ustalił, że postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy nr [...] z dnia [...] 2015 r. wszczęte zostało postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia przebiegu granic między innymi pomiędzy działką nr [...] a działką sąsiednią nr [...], które zostało zakończone decyzją z dnia [...] 2016 r. zatwierdzającą przebieg granicy pomiędzy tymi działkami na odcinku pomiędzy pkt [...] – [...]. Organ również podał, że postanowieniem z dnia [...] 2015 r. znak: [...] zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia przebiegu granic pomiędzy działką nr [...] a działkami sąsiednimi nr [...] i [...] - zakończone decyzją z dnia [...] 2016 r. zatwierdzającą przebieg granic pomiędzy działką nr [...] i [...] tj. na odcinku pomiędzy punktami: [...] – [...], natomiast w pozostałym zakresie, dotyczącym ustalenia granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] postępowanie zostało z urzędu zawieszone postanowieniem z dnia [...] 2016 r., znak: [...]. Wobec zgłoszonych przez strony postępowania żądań ww. sprawy zakończone decyzjami o rozgraniczeniu nieruchomości zostały przekazane do rozpatrzenia sądowi rejonowemu. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał za niedopuszczalne prowadzenie nowego postępowania dotyczącego tych samych nieruchomości, gdy sprawa została już uprzednio wszczęta i rozstrzygnięta oraz zawieszona na etapie administracyjnym. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli E. S. i C. S. podnosząc, że organ pierwszej instancji niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości wnioskodawców tj. działki nr [...] z działką sąsiednią nr [...] albowiem pomimo tego, że toczące się (na wniosek D. D.) postępowanie dotyczyło rozgraniczenia działki nr [...] z działkami nr [...] oraz nr [...], to wydana decyzja z dnia [...] 2016 r. dotyczyła rozgraniczenia jedynie działki nr [...] z działką nr [...] bowiem postępowanie w zakresie działki nr [...] z działką [...] zostało zawieszone - zdaniem żalących bezpodstawnie. Żalący się wskazali, że postępowanie nr [...], wszczęte na wniosek P. T. nie obejmowało swym zakresem tego, czego w pkt 3 końcowego fragmentu wniosku o rozgraniczenie z dnia 2 marca 2017 r. domagali się wnioskodawcy tj. rozgraniczenia w/w nieruchomości przez ustalenie granicy według stanu prawnego wynikającego ze stanu posiadania nieruchomości na dzień 4 listopada 1971 r. z uwzględnieniem części nieruchomości nabytej przez zasiedzenie na skutek samowolnego przesunięcia w roku 1976 przez poprzedników prawnych uczestniczki D. D. zachodniej granicy darowanej im działki. Z tego względu nie można - zdaniem żalących się - uznać, że postępowanie to jest tożsame z postępowaniem wszczętym na podstawie wniosku wnioskodawców z dnia 2 marca 2017 r. Żalący się wskazali, iż wnioskowane przez nich rozgraniczenie obejmuje kompleksowo wszystkie działki nim objęte, sąsiadujące z działką nr [...], z którymi granice są sporne na skutek nieuwzględnienia w ewidencji gruntów stanu posiadania stron uwłaszczonych na dzień 4 listopada 1971 r. i nie może być dzielone na osobne rozgraniczenia pomiędzy tymi działkami przy przyjmowaniu niezgodnych z tym stanem posiadania punktów [...], [...] i [...]. Żalący się podali również, że wyznaczenie prawidłowej zachodniej granicy działki nr [...] powinno nastąpić po uwzględnieniu zasiedzenia części działki od 1976 r. w linii prostej biegnącej w przedłużeniu płotu na działce nr [...] z kierunku północnego w kierunku południowym. Postanowieniem z dnia 22 maja 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. w związku z art. 61 a § 1 K.p.a. oraz art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Nr: [...] z dnia [...] 2017 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 61a § 1 K.p.a. stanowiącego podstawę wydania decyzji. Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 893/11 wyjaśniając, że przez "inne przyczyny" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania: przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Kolegium wskazało, że z wstępnych ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że wniosek o rozgraniczenie nieruchomości dotyczy ustalenia granicy pomiędzy działką nr [...] położoną w B a działkami sąsiednimi oznaczonymi numerami: [...] i [...]. Postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką nr [...] a działką sąsiednią nr [...] zostało zakończone decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2016r., nr: [...], zatwierdzającą przebieg granicy pomiędzy tymi działkami tzn. pomiędzy pkt 12e - 13e, oznaczonymi na szkicu granicznym. Nadto dodano, że w dniu [...] 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję nr [...] zatwierdzająca przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i [...] tj. na odcinku pomiędzy punktami: [...] – [...]. W pozostałym zaś zakresie, dotyczącym ustalenia granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [....] postępowanie administracyjne zostało z urzędu zawieszone postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. nr [...]. Natomiast w zakresie objętym żądaniem stron przekazania spraw zakończonych wydaniem decyzji o rozgraniczeniu, postępowanie będzie się toczyć przed Sądem Rejonowym. W związku z powyższym SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że prowadzenie nowego postępowania jest niedopuszczalne, gdyż dotyczyłoby tych samych nieruchomości co do których sprawa została już na drodze administracyjnej uprzednio wszczęta i rozstrzygnięta poprzez wydanie decyzji a w odniesieniu do działek [...] i [...] tocząca się sprawa została przez organ l instancji zawieszona w dniu 24 maja 2016 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Kolegium z dnia 22 maja 2017 r. znak: [...] złożyli E. S. i C. S. - reprezentowani przez radcę prawnego P. W. - zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629) oraz przepisów postępowania, a to: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 61 § 1, art. 61a § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy niezasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonej w B, oznaczonej jako działka nr [...], z działkami nr [...] i [...] albowiem postępowanie nr [...] (wszczęte na wniosek P. T.) dotyczyło rozgraniczenia jej działki nr [...] z działką nr [...] i nie obejmowało swym zakresem tego czego domagali się skarżący w pkt 3 końcowego fragmentu wniosku z dnia 2 marca 2017 r. tj. rozgraniczenia w/w nieruchomości przez ustalenie granicy według stanu prawnego wynikającego ze stanu posiadania nieruchomości na dzień 4 listopada 1971 r. z uwzględnieniem części nieruchomości nabytej przez zasiedzenie na skutek samowolnego przesunięcia w roku 1976 przez poprzedników prawnych uczestniczki D. D. zachodniej granicy darowanej im działki. Skarżący wskazali, iż z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2016 r. wynika, że rozgraniczenia między działkami nr [...] i [...] dokonano jedynie na odcinku pomiędzy punktami 12e a 13e, oznaczonymi na mapie geodety uprawnionego, stąd - ich zdaniem - nie można uznać, że postępowanie to jest tożsame z postępowaniem wszczętym na podstawie wniosku z dnia 2 marca 2017 r. Według skarżących podobnie rzecz przedstawia się z granicą pomiędzy działkami nr [...] i [...], którą organ wyznaczył decyzją z dnia [...] 2016 r. na odcinku pomiędzy punktami [...] – [...], a który nie powinien stanowić granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...], gdyż rozgraniczenie działki nr [...] na tym odcinku winno być dokonane pomiędzy działka nr [...]. W związku z tym skarżący stwierdzili, że wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nie dotyczy przedmiotu postępowania objętego decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] jak również postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia [...] 2016 r., bowiem jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia organ zawiesił postępowanie z uwagi na pkt 13e obu postępowań rozgraniczeniowych, podczas, gdy wniosek w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], a nie pkt 13e. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz zawartą w jego uzasadnieniu argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 P.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że nie zwiera ono wad powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2017 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r. nr: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w B stanowiącej działkę nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [...]. Podstawę prawną zakwestionowanych decyzji stanowi art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na gruncie powołanego przepisu w judykaturze oraz doktrynie wskazuje się, że do tych "innych uzasadnionych przyczyn", dla których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte, można zaliczyć następujące: żądanie jednostki dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją (zob. m.in. wyrok NSA z 15 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1395/12, opub. w Legalis; wyrok NSA z 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 867/14, opub. w Legalis), żądanie jednostki dotyczy sprawy, w której prowadzone jest postępowanie, czy też upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2012, s. 299). Przy czym komentatorzy podnoszą, że niedopuszczalne byłoby rozszerzanie stosowania tego przepisu na inne przypadki, nacechowane arbitralnością organu administracji. Oparcie bowiem odmowy wszczęcia postępowania na bardzo ogólnej, nieprecyzyjnej przesłance, jaką są "inne uzasadnione przyczyny" powoduje, że przepis ten należy interpretować ściśle, ponieważ odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, powinna być oparta na jasnych i przejrzystych przesłankach procesowo-prawnych. Przenosząc powyższe na grunt badanej obecnie sprawy wskazać należy, że w sprawie wystąpiła przesłanka odmowy wszczęcia postepowania określona w art. 61a § 1 K.p.a., a mianowicie żądanie E. S. i C. S. dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją oraz sprawy, w której postępowanie jest w toku czyli "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". W tym stanie sprawy Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżący wnieśli o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonej w B stanowiącej działkę nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [...]. Organ pierwszej instancji ustalił, a organ odwoławczy ustalenia te podtrzymał, że postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką nr [...] a działką sąsiednią nr [...] zostało na drodze administracyjnej zakończone decyzją Burmistrza Miasta i Gminy O z dnia [...] 2016 r. nr: [...], zatwierdzającą przebieg granicy pomiędzy tymi działkami tzn. pomiędzy pkt 12e - 13e, oznaczonymi na szkicu granicznym. Nadto w dniu [...] 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy O decyzją nr: [...] zatwierdził przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i [...]. na odcinku pomiędzy punktami: [...]. W pozostałym zaś zakresie, dotyczącym ustalenia granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] postępowanie administracyjne zostało z urzędu zawieszone postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr: [...]. Natomiast w zakresie objętym żądaniem stron przekazania spraw zakończonych wydaniem decyzji o rozgraniczeniu, postępowanie będzie się toczyć przed Sądem Rejonowym. W zaistniałym stanie faktycznym stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż prowadzenie w tak zakreślonych granicach sprawy nowego postępowania jest niedopuszczalne, gdyż dotyczyłoby tych samych nieruchomości co do których sprawa została już na drodze administracyjnej uprzednio wszczęta i rozstrzygnięta poprzez wydanie decyzji oraz w odniesieniu do działek [...] i [...] sprawa jest w toku (obecnie zawieszona, ale jeszcze nie zakończona decyzją ostateczną). Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że z treści skargi wynika, że skarżący kwestionują nie tylko postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania lecz również wszystko co w innych sprawach o rozgraniczenie przedmiotowej nieruchomości zostało zrobione. Sąd rozpoznając skargę związany jest granicami sprawy zgodnie z art. 134 P.p.s.a., a więc bada zgodność z prawem wyłącznie zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, które jest przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie. Okoliczności podnoszone przez skarżących mogą być skutecznie podniesione jedynie w innych sprawach w sytuacji badania decyzji kończących postępowanie w nich wydanych. Z tych względów na zasadzie przepisu art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.