III SA/Kr 880/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2020 r. nr [..] w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych skargę oddala. G. T. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą G. T. "A" Firma Handlowa złożył wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, tj. o zawartości alkoholu powyżej 4,5% do 18% z wyjątkiem piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim był sklep monopolowy w K na os. T. Postanowieniem z dnia 2 marca 2020 roku, nr [...], Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, działając w oparciu o art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wydała negatywną opinię w tej sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko, Komisja powołała się na wyniki oględzin przeprowadzonych w dniu 18 listopada 2019 r. z udziałem pracownika przedsiębiorcy, w trakcie których wykonano pomiary odległości przedmiotowej placówki handlowej od Liceum Ogólnokształcącego w K, os. T, położonego w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego sklepu. Wyniki pomiarów utrwalono w protokole. Dokonano dwóch pomiarów: pomiar pierwszy od wejścia do sklepu do najbliższej bramki w ogrodzeniu szkoły, który wyniósł 40,2 m. W dniu wizji bramka była otwarta i ogólnodostępna, korzystali z niej uczniowie, drugi pomiar od wejścia do sklepu do dalszej bramy wejściowej na teren szkoły wyniósł 54,5 m. Pomiarów dokonano drogomierzem elektronicznym, najkrótszą drogą dojścia, zgodnie z przepisami ruchu drogowego. Wykonano dokumentację fotograficzną. W świetle powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie spełniał wymogów odległościowych od obiektów chronionych wynikających z § 1 ust. 1 i 2 uchwały nr CVII/2739/18 Rady Miasta K z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej K miejsc sprzedaży napojów alkoholowych. Ponadto organ I instancji przeprowadził również postępowanie wyjaśniające w zakresie możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie instytucji tzw. odstępstwa od wymogów odległościowych na podstawie § 2 pkt 5 cyt. wyżej uchwały nr CVI I/2739/18 Rady Miasta K. W tym celu, wystąpił do Rady Dzielnicy [...] Miasta K o wydanie opinii w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych w ww. sklepie oraz wystąpiono, pismem z dnia 11 grudnia 2019 r., do przedsiębiorcy o przedłożenie dokumentu potwierdzającego posiadanie systemu ochrony placówki. W wyniku powyższych czynności uzyskano negatywną opinię Rady Dzielnicy [...] z dnia 27 stycznia 2020 r. nr XVIII/179/2020, a strona nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego posiadanie systemu ochrony placówki (monitoringu). W tym stanie sprawy organ ustalił, że uzasadniona była opinia negatywna, albowiem wskazany we wniosku punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie spełniał wymogów wynikających z cyt. wyżej uchwały Rady Miasta K. Organ wziął również pod uwagę fakt, iż przedsiębiorca planował kontynuację działalności w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych w punkcie zlokalizowanym kolizyjnie w stosunku do szkoły - Liceum Ogólnokształcącego. Jest to obiekt chroniony o szczególnym charakterze, gdyż jest użytkowany przez młodzież szkolną, tj. osoby będące w wieku szczególnie narażonym na różnego rodzaju niebezpieczeństwa, w tym związane z używkami, takimi jak alkohol. Ochrona małoletnich przed możliwymi, negatywnymi zjawiskami związanymi ze sprzedażą alkoholu w tak bliskiej odległości od obiektów chronionych jest wartością nadrzędną w stosunku do interesu ekonomicznego przedsiębiorcy. Organ wskazał również w uzasadnieniu na negatywne zdarzenia, które miały miejsce na przestrzeni ostatnich lat związane z działalnością przedmiotowego sklepu, który prowadził sprzedaż napojów alkoholowych z naruszeniem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Na uzasadnienie swego stanowiska Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych powołała się na istniejące w tej mierze orzecznictwo, zarówno sądów administracyjnych, jak i Trybunału Konstytucyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. T. Odwołujący się zakwestionował stanowisko Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Jego zdaniem w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania instytucji tzw. odstępstwa od wymogów odległościowych, na podstawie § 2 pkt 5 cyt. wyżej uchwały nr CVII/2739/18 Rady Miasta K, gdyż kontynuował on działalność polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych, a bramka, której odległość od sklepu była mniejsza aniżeli wynikająca z uchwały, została wykonana w trakcie ważności wcześniej wydanych zezwoleń. Do "sztucznego" zmniejszenia odległości placówki względem obiektu chronionego, tj. szkoły doszło w drugiej połowie 2017 r. Na okoliczność tę pełnomocnik przedsiębiorcy zwracał uwagę już w piśmie z dnia 1 grudnia 2017 r., a następnie w piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. Działania te były podjęte przez Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego i zmierzały do ograniczenia odwołującemu praw nabytych w okresie ważności zezwoleń z 20 czerwca 2017 r., jak i nabytego przez niego tytułu prawnego do miejsca sprzedaży na os. T w K. Były to działania faktyczne, które zdaniem żalącego się, były niedopuszczalnie, gdyż zmieniły sposób oceny wymogów przewidzianych w ww. uchwale, tym bardziej, że od daty podjęcia tej uchwały nie zmieniło się usytuowanie zarówno budynku liceum, jak i kiosku stanowiącego punkt sprzedaży alkoholu. Ponadto, rolą gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych było wydanie opinii, co do zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, a tym samym gminna komisja nie mogła wydać opinii w oparciu o inne kryteria. Dlatego też, skoro lokalizacja punktu sprzedaż była zgodna z uchwałami gminy i spełniła wymogi odległościowe od obiektów chronionych, to gminna komisja winna była wydać opinię pozytywną. Żalący nie zgodził się również ze stanowiskiem, że nie spełniał drugiej przesłanki wymaganej przez określoną w uchwale instytucję odstępstwa od zasad usytuowania punktu sprzedaż, albowiem punkt sprzedaży objęty był monitoringiem, na dowód czego przedstawiono umowę z dnia 6 marca 2012 r. z B sp. z o.o. oraz fakturę VAT z dnia 2 stycznia 2020 r. Postanowieniem z dnia 25 maja 2020 roku, znak [...] SKO utrzymano w mocy ww. postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] 2020 roku. Kolegium uznało, iż wydana opinia znajdowała uzasadnienie prawne i faktyczne, a postępowanie wyjaśniające było przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiary dokonane przez organ l instancji były prawidłowe. Organ II instancji ustalił, iż odległość od wejścia do sklepu do najbliższej bramki w ogrodzeniu szkoły wynosiła 40,2 m, a więc nie została spełniona przesłanka wynikająca z prawa miejscowego. Uchwała wyraźnie wskazywała, jak należy mierzyć tę odległość, a sporządzony podczas oględzin szkic dodatkowo w sposób jasny i jednoznaczny obrazował usytuowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych względem Liceum. Z oględzin sporządzono protokół, stanowiący dowód w sprawie. Organ II instancji uznał, że dokonując interpretacji postanowień uchwały, stanowiącej prawo miejscowe, należało mieć na uwadze istotę wprowadzonych zakazów, która sprowadzała się do tego, aby w promieniu 50 metrów od granicy obiektów chronionych nie były lokalizowane punkty sprzedaży napojów alkoholowych, których działanie może godzić w zasady wychowania w trzeźwości. Organ stwierdził, że w nin. sprawie nie miała zastosowania wynikająca z § 2 ww. uchwały Rady Miasta K instytucja odstępstwa od wymogów odległościowych, gdyż Rada Dzielnicy [...] podjęła uchwałę negatywnie opiniującą wniosek przedsiębiorcy o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, C. W uzasadnieniu uchwały podano, że w trakcie wizji lokalnej stwierdzono kolizję w usytuowaniu punktu sprzedaży względem obiektu chronionego bowiem w odległości poniżej 50 metrów od wejścia do sklepu znajdowała się bramka wejściowa na teren szkoły. Uchwała Rady Dzielnicy stanowiła jedną z dwóch przesłanek, które musiały zgodnie z § 2 ww. uchwały Rady Miasta K wystąpić kumulatywnie, aby móc zastosować wyjątek od wymogów odległościowych. Skoro uchwała ta była negatywna, to w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania instytucji odstępstwa od wymogów odległościowych. Od wydanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do WSA w Krakowie wniósł G. T., zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 i ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z § 1 ust. 1 i 2 oraz § 2 pkt 5 uchwały nr CVII/2739/18 Rady Miasta K z 4 lipca 2018 roku w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej K miejsc sprzedaży alkoholowych poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, że dla sklepu monopolowego w K na os. T nie został spełniony wymóg odległości od obiekty chronionego, jakim była szkoła - Liceum Ogólnokształcące, jak również naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w art. 8 kpa poprzez reglamentowanie dobra, jakim było zezwolenie na sprzedaż alkoholu na podstawie zasad, które nie były jasno i ściśle określone, a także z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie przywołać należy podstawową zasadę sądownictwa administracyjnego wyrażoną w art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, w myśl której sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy, a jedynie ocenia legalność zaskarżonej decyzji, aktu lub czynności rozumianą jako zgodność z przepisami prawa materialnego oraz zachowanie wymaganych prawem procedur postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przeprowadzona według powyższych zasad kontrola sądowo administracyjna prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277, ze zm. – dalej jako "ustawa"). Zgodnie z art. 12 ust. 3 ww. ustawy, rada gminy ustala obligatoryjnie, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Art. 18 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 ustawy), a wg art. 18 ust. 3 ustawy, zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 3a ustawy, zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1- 3 ustawy. Z powyższych uregulowań wynika, że współdziałanie organu zezwalającego z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych jest obligatoryjne. Właściwa komisja rozwiązywania problemów alkoholowych powinna ustalić czy punkt sprzedaży spełnia wymogi odnośnie zasad jego usytuowania. Współdziałanie to realizuje się w jednym postępowaniu głównym, wszczętym wnioskiem o wydanie zezwolenia, a kończącym się decyzją wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) w przedmiocie zezwolenia. Powiązanie procesowe obu takich orzeczeń (postanowienia opiniującego i decyzji w przedmiocie zezwolenia) oznacza, że opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych jest jednym z materiałów postępowania wyjaśniającego, który musi być rozważony przed wydaniem decyzji kończącej postępowania. Tylko opinia pozytywna może stanowić podstawę do wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Co do zasady, organ opiniujący wydaje pozytywną opinię wtedy, gdy miejsce sprzedaży napojów alkoholowych odpowiada zasadom sytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ustalonym przez radę gminy na danym terenie. Przesłankami wiążącymi gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych są unormowania obowiązujące na terenie gminy związane z ogólnym obowiązkiem wszystkich organów administracji publicznej podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych, struktury ich spożywania (art. 1 ust. 1 ustawy) oraz ograniczanie dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). Opiniowanie wniosków przez komisję rozwiązywania problemów alkoholowych odbywa się na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 3a ustawy, przybiera formę postanowienia wydawanego w trybie art. 106 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie), to zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Wykonując delegację ustawową z art. 12 ust. 3 ustawy, Rada Miasta K podjęła w dniu 4 lipca 2018 r. uchwałę Nr GVII/2739/18 w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej K miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Województwa z 2018 r., poz. 5233), zwana dalej "uchwałą". Zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 uchwały miejsca sprzedaży napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży (detal) - za wyjątkiem napojów o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 50 m od m.in. szkół podstawowych, gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych oraz szkół ponadpodstawowych, przy czym ust. 2 tego przepisu stanowi, że odległość będzie liczona najkrótszą drogą dojścia od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia na teren obiektu chronionego. Zgodnie z § 2 pkt 5 uchwały dopuszcza się po udokumentowaniu przez przedsiębiorcę zapewnienia systemu ochrony placówki i po uzyskaniu opinii właściwej terenowo Rady Dzielnicy, odstąpienie od wymogów odległościowych, określonych w § 1 ust. 1, w odniesieniu do: placówek posiadających zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - wydane dla przedsiębiorców kontynuujących działalność gospodarczą, jeżeli w okresie ważności tych zezwoleń powstały obiekty chronione, o których mowa w § 1 ust. 1. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należało, że zgodnie z niekwestionowanym przez skarżącego stanem faktycznym jego sklep monopolowy, po zamontowaniu dodatkowej bramki dla pieszych w ogrodzeniu szkoły – Liceum Ogólnokształcącego, znajduje się w odległości mniejszej niż 50 metrów od szkoły, mierzonej w sposób zgodny z § 1 ust. 2 uchwały, tj. najkrótszą drogą dojścia od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia na teren obiektu chronionego. To, że nowa bramka, której odległość od sklepu jest mniejsza aniżeli wynikająca z uchwały, została wykonana w trakcie ważności wcześniej wydanych zezwoleń (w drugiej połowie 2017 r.) nie oznacza niedopuszczalnych działań dyrektora szkoły i "sztucznego" zmniejszenia odległości placówki względem obiektu chronionego, w szczególności nie można uznać, że działania te ograniczyły skarżącemu prawa nabyte w okresie ważności zezwoleń z dnia 20 czerwca 2017 r., jak i prawo własności do miejsca sprzedaży na os. T w K. Nowa sytuacja faktyczna nie zmieniła bowiem sytuacji skarżącego w okresie obowiązywania poprzedniego zezwolenia (2017 - 2020) i nie naruszyła jego praw nabytych. Nie mogła jednak zostać pominięta przed udzieleniem nowego zezwolenia, na nowy okres, w świetle obowiązujących przepisów prawa. Poprzez zamontowanie dodatkowej bramki w ogrodzeniu szkoły zmieniła się sytuacja faktyczna (w porównaniu do stanu sprzed 20 czerwca 2017 r.), która zgodnie z ww. przepisami prawnymi, nie mogła nie zostać przez organy nieuwzględniona. W jej wyniku bowiem, bezsprzecznie ww. wymagana odległość 50 metrów nie została zachowana i bez znaczenia jest, w świetle powołanych wyżej przepisów, że sama lokalizacja sklepu na os. T w K oraz szkoły Liceum Ogólnokształcącego w K na os. T nie zmieniła się. Należy pamiętać, że uzyskane zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest bezterminowe - po zakończeniu okresu, na który zostało wydane, podmiot zamierzający prowadzić nadal działalność w tym zakresie winien ubiegać się o wydanie kolejnego zezwolenia. W takim przypadku kolejny wniosek o wydanie zezwolenia podlega "nowej", kolejnej ocenie pod kątem spełnienia wymogów ustawowych, wśród których niezbędnym jest posiadanie pozytywnej opinii miejskiej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Z kolei jedynym kryterium oceny lokalizacji punktu sprzedaży, jakim powinna kierować się ta komisja przy opracowywaniu wymaganej opinii są wyłącznie ustalenia przyjęte w obowiązującej na danym obszarze uchwale rady gminy. Zatem inne względy, np. okres prowadzenia działalności gospodarczej, czy przyczyny zmniejszenia wymaganej odległości wskutek działań zarządzającego obiektem chronionym nie mają żadnego znaczenia dla zakresu i sposobu procedowania przez organy w toku postępowania wpadkowego prowadzonego na podstawie art. 106 kpa oraz dla treści opinii podejmowanych w trybie art. 18 ust. 3a ustawy, sformułowanego w sposób nie dopuszczający innej wykładni tego przepisu. Regulacja ustawowa dotycząca warunków koniecznych do spełnienia przez podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest kompletna i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 933/18). To wnioskujący o nowe zezwolenie musi spełnić wymagania prawa do jego uzyskania, a nie zarządca obiektu chronionego. Przez fakt sąsiedztwa obiektu chronionego z punktem sprzedaży napojów alkoholowych, zarządzający tym obiektem nie może być ograniczony w podejmowaniu decyzji dotyczących tego obiektu ze względu na to sąsiedztwo, np. w zakresie dostępu na teren obiektu. Odnosząc się zatem do zarzutu skargi, że odległość 50 m liczona winna być do głównego wejścia/ wjazdu na teren, na którym znajduje się obiekt chroniony, a nie do dodatkowej bramki w ogrodzeniu (dodatkowego wejścia na teren szkoły), to podnieść należy iż nie jest on zasadny. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 2 uchwały odległość 50 metrów mierzona będzie najkrótszą drogą dojścia od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia na teren obiektu chronionego, przy czym w myśl § 4 uchwały użyte w uchwale określenia oznaczają: 1) "wejście do obiektu chronionego": b) - dla obiektów posadowionych na posesjach ogrodzonych - ogólnodostępne wejście w ogrodzeniu trwałym wskazane przez zarządzającego obiektem (brama, bramka), 2) "najkrótsza droga dojścia do obiektu chronionego" - droga uwzględniająca przepisy o ruchu drogowym gwarantujące bezpieczeństwo publiczne (ochrona życia i zdrowia). W przedmiotowej sprawie odległość pomiędzy punktem sprzedaży, a obiektem chronionym została prawidłowo zmierzona z wykorzystaniem tzw. ciągu komunikacyjnego, przez który rozumieć należy najkrótszy z możliwych dystans, jaki należy pokonać od wyjścia z terenu punktu sprzedaży alkoholu do wejścia na teren obiektu chronionego, bez napotykania przeszkód i narażania się na naruszenie prawa ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2017 r. III SA/Kr 275/17). Rozważając z kolei możliwość odstępstwa od wskazanych wymogów odległościowych, zgodnie z § 2 pkt 5 uchwały, stwierdzić należy, że organy wzięły pod uwagę dwie wymagane przesłanki, w tym negatywną opinię rady dzielnicy. Pozytywna opinia właściwej terenowo rady dzielnicy nie stanowiła, zdaniem Sądu, warunku sine qua non, aby dopuszczalne było odstąpienie od wymogów odległościowych gdyż przepis ten stanowi, że: "dopuszcza się, po udokumentowaniu przez przedsiębiorcę zapewnienia systemu ochrony placówki i po uzyskaniu opinii właściwej terenowo Rady Dzielnicy, odstąpienie od wymogów odległościowych, określonych w § 1 ust. 1". Dokonując wykładni, należało dojść do wniosku, że do zastosowania odstąpienia od wymogów odległościowych konieczne było jedynie zapewnienie przez przedsiębiorcę systemu ochrony placówki oraz uzyskanie od właściwej terenowo Rady Dzielnicy opinii w tym przedmiocie (pozytywnej albo negatywnej). Przepis ten jednak w żadnym wypadku nie wymagał, aby opinia ta musiała być pozytywna. Wniosek taki nasuwa się choćby po analizie przepisów art. 18 ust. 3a ustawy, który stanowi, iż zezwolenie organ wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Ustawodawca zatem jasno zakreślił, że tylko wydanie pozytywnej opinii uprawnia organ do wydania zezwolenia. W przypadku natomiast rady dzielnicy nie wskazano w uchwale, że opinia musi być pozytywna. Uzyskanie opinii negatywnej nie musi zatem stanowić przesłanki odmawiającej zastosowania odstąpienia od wymogów odległościowych z § 2 uchwały, jednak organ opiniujący może, podzielając tą opinię, wydać swoją negatywną opinię i nie można mu z tego tytułu zarzucić naruszenia prawa, szczególnie braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie instytucji tzw. odstępstwa od wymogów odległościowych na podstawie § 2 pkt 5 cyt. wyżej uchwały nr CVI I/2739/18 Rady Miasta K. Co do drugiej przesłanki koniecznej do zastosowania omawianego odstępstwa, zwrócić należy uwagę, że skarżący przedłożył do zażalenia dokumenty (umowa monitoringu z dnia 6 marca 2012 r. oraz faktura za ww. monitoring z dnia 2 stycznia 2020 r.) pozwalające stwierdzić, że sklep miał zapewniony system ochrony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, gdyż opinia w przedmiotowej sprawie wydana została na podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych i na podstawie prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa, a postępowanie wyjaśniające było przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Należy nadto stwierdzić, że uzasadnienie kwestionowanego postanowienia w pełni odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 kpa – organ wskazał na podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, wyjaśnił w sposób jasny i zrozumiały treść mających zastosowanie przepisów prawa oraz odniósł się w sposób prawidłowy do zarzutów zażalenia. Skoro zarzuty skargi, jako nieznajdujące oparcia ani w przepisach ustawy, ani w przepisach prawa miejscowego, nie zasługiwały na uwzględnienie a Sąd dokonując kontroli nie stwierdził innych naruszeń prawa, skarga podlegała oddaleniu. W związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji - na podstawie art. 151 p.p.s.a., w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.