III SA/Kr 881/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia 11 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego W. K. Kancelaria Radców Prawnych Z kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 kpa, na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w K, orzekł o wymeldowaniu S. B. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. C w K. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy oraz wyrokiem z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy, nakazał opuszczenie i opróżnienie z rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. C w K przez S. B. Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod wskazanym adresem z zamiarem stałego przebywania w nim. Wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca jej pobytu stałego nastąpić może wyłącznie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Powyższy artykuł stwarza właściwemu organowi administracji publicznej możliwość zadecydowania o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. W ocenie Prezydenta, do dokonania wymeldowania z pobytu stałego, konieczne jest zaistnienie przesłanki polegającej na opuszczeniu lokalu w sposób trwały i dobrowolny oraz braku realnego zamiaru powrotu lub opuszczenie i opróżnienie lokalu na podstawie wyroku sądu o eksmisji. Organ I instancji ustalił, że do momentu zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji, tj. 15 stycznia 2011 r., S. B. zamieszkiwał w lokalu przy ul. C w K. Po zatrzymaniu i osadzeniu S. B. w areszcie śledczym, w lokalu przy ul. C w K zamieszkiwał jeszcze ojciec zainteresowanego, S. B., który osobiście w dniu 8 lipca 2013 r. przekazał administracji Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w K omawiane mieszkanie, w całości opróżnione z rzeczy i przedmiotów w nim się znajdujących. Następnie w dniu 17 października 2013 r. przedmiotowy lokal został sprzedany w drodze przetargu zorganizowanego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w K na rzecz A. i P. J., którzy w dniu 8 listopada 2013 r. aktem notarialnym zawarli umowę ustanowienia odrębnej własności wskazanego mieszkania. W dniu 12 listopada 2013 r. A. i P. J. weszli w posiadanie lokalu przy ul. C w K poprzez sporządzenie protokołu zdawczo - odbiorczego przejęcia lokalu. Wg. oświadczenia wymienionych lokal ten w trakcie przejmowania był zupełnie opróżniony z rzeczy i przedmiotów, które mogły się w nim znajdować. Wprawdzie w piśmie z 30 grudnia 2013 r. S. B. oświadczył, iż nie wyraża zgody na wymeldowanie go z przedmiotowego lokalu i zamierza tam powrócić po opuszczeniu zakładu karnego, lecz w ocenie organu I instancji z materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że S. B. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. C w K. Prezydent wskazał, że S. B. opuścił lokal w wyniku działań organów ścigania, ale było to również konsekwencją prawomocnego wyroku sądu. Organ I instancji podkreślił, że w przypadku postępowań meldunkowych związanych z realizacją wyroków eksmisyjnych bezkrytyczne podejście do zaistnienia przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu, doprowadziłoby do sytuacji utrzymywania fikcji meldunkowej, w przypadku wykonania czynności eksmisyjnych przez uprawnione do tego organu. Organ I instancji zwrócił także uwagę, że w rozpoznawanej sprawie dla oceny charakteru opuszczenia lokalu istotne było obiektywne stwierdzenie faktycznej możliwości realizacji woli strony przebywania w przedmiotowym lokalu, po opuszczeniu zakładu karnego. W jego ocenie, skoro mieszkanie zostało sprzedane, to od nowych właścicieli nie można wymagać, aby zezwolili na zamieszkiwanie w nim obcej dla nich osoby. Dlatego, zdaniem Prezydenta, utrzymanie zameldowania S. B. w przedmiotowym lokalu byłoby wyłącznie fikcją meldunkową, czyli stanem niezgodnym z faktycznym miejscem pobytu. Prezydent podkreślił, że zadaniem organu administracji publicznej właściwego w sprawach meldunkowych jest ochrona ewidencji ludności oraz likwidacja fikcji meldunkowych polegających na rozbieżnościach stanu ewidencji ze stanem faktycznym. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta wniósł S. B., wyjaśniając, że miejsce pobytu stałego opuścił z przyczyn od niego niezależnych, gdyż został aresztowany. Podkreślił, iż lokalu przy ul. C w K nie opuścił dobrowolnie i na stałe, ponieważ po odbyciu kary pozbawienia wolności zamierza powrócić do przedmiotowego lokalu. Wojewoda decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji przywołał art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stosownie do treści tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Wojewoda podniósł także, iż z uwagi na fakt, że ojciec S. B. w dniu 8 lipca 2013 r. przekazał protokolarnie mieszkanie przy ul. C w K do dyspozycji Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w K w związku z orzeczoną eksmisją w stosunku do osób zameldowanych pod powyższym adresem, opuszczenie nabrało cech dobrowolności i ma charakter trwały. Ponadto obecni właściciele nie wyrażają zgody na zamieszkanie S. B. w przedmiotowym lokalu. Skargę na decyzję Wojewody wniósł S. B., który zarzucił, że nie opuścił spornego lokalu dobrowolnie i zamierza do niego wrócić po odbyciu kary pozbawienia wolności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Wojewoda przywołał wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt. II SA/Go 299/13, w którym Sąd stwierdził, iż przesłanka dobrowolności opuszczenia stałego miejsca pobytu nie ma znaczenia prawnego, gdy do opuszczenia doszło na skutek osadzenia w zakładzie karnym. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 5 września 2014 r. zwolnił skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędna wykładnię, która polega na przyjęciu, że zatrzymanie skarżącego przez Policję stanowi dobrowolne opuszczenie lokalu i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, przez wymeldowanie skarżącego, 2) art. 7 kpa poprzez nieustalenie, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał na przykłady z orzecznictwa m.in. wyrok WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 349/10, gdzie Sąd stwierdził, iż osoba odbywająca karę pozbawienia wolności i mająca zamiar powrotu do zajmowanego przez siebie przed aresztowaniem mieszkania po odbyciu kary, nie opuściła lokalu w sposób dobrowolny i trwały. Pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 obowiązującej w dniu orzekania przez organy obu instancji ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na osobie, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, spoczywa obowiązek wymeldowania się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W przypadku zaniechania tego obowiązku, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu - decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości. Opuszczenie miejsca stałego pobytu ma miejsce wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że centrum życiowych interesów skarżącego nie znajduje się pod adresem lokalu, z którego został wymeldowany. Podkreślić trzeba, że orzecznictwo sądowe jednolicie przyjmuje, iż zameldowanie oraz wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 631/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 824/11). Zatem zameldowanie nie służy powstaniu czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, a wymeldowanie tego prawa nie może osłabia, ani nie przekreśla. Podkreślić trzeba też, że egzekucja orzeczenia orzekającego eksmisję S. B. z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem jego pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zatem na równi z opuszczeniem lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy traktować wykonanie w drodze postępowania egzekucyjnego prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję danej osoby z lokalu. Ponadto wykonanie prawomocnego wyroku sądu powszechnego orzekającego eksmisję nie może być uznane za działanie nielegalne. Zwrócić też należy uwagę, że zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności o dowodach osobistych sformułowanie "wydaje się" wskazuje na obowiązek wydania decyzji o wymeldowaniu, jeżeli tylko organ stwierdzi, że została spełniona przesłanka wymeldowania: fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Dla oceny zasadności wymeldowania skarżącego istotne znaczenie ma również fakt odbywania przez S. B. kary pozbawienia wolności. Oczywistym jest, że pozbawienie wolności nie następuje z woli skazanego, lecz jego przymusowy charakter nie przesądza jeszcze o tym, że osoba odbywająca karę pozbawienia wolności nie może zostać wymeldowana z powodu braku przesłanki dobrowolnego opuszczenia lokalu. W takiej sytuacji konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności danej sprawy. W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1396/08, w którym Sąd uznał, że: "Przymusowe opuszczenie lokalu przez osobę w nim zameldowaną nie może stanowić przesłanki wymeldowania jedynie wówczas, gdy było wynikiem bezprawnych działań innych osób, a nie wtedy, gdy osoba jest zmuszona opuścić lokal wskutek zawinionych przez nią zachowań". Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego zaistniałego w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, stwierdzić należy, że opuszczenie przez skarżącego lokalu przy ul. C w K nastąpiło w wyniku zawinionych działań skarżącego, za które został on skazany prawomocnym wyrokiem karnym i nadal odbywa karę pozbawienia wolności. Nie można więc uznać, że skarżący zmuszony był opuścić przedmiotowy lokal w wyniku jakichkolwiek bezprawnych działań osób trzecich względem niego. Dla ustalenia, czy opuszczenie lokalu w konkretnych okolicznościach daje podstawę do wymeldowania, istotne znaczenie ma też, czy dana osoba miała zamiar opuszczenia miejsca dotychczasowego zameldowania. Skarżący nadal deklaruje wolę powrotu do przedmiotowego lokalu oraz podnosi, że nie było jego zamiarem opuszczanie tego lokalu. Jednakże podkreślić trzeba też, że "Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim." (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 437/09). Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu zamiar skarżącego pozostania w przedmiotowym lokalu ogranicza się jedynie do deklarowania chęci powrotu do lokalu bez uwzględnienia realnych i prawnych możliwości zamieszkania w lokalu po zakończeniu odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności. Należy przecież pamiętać, że pozbawienie skarżącego praw do przedmiotowego lokalu w wyniku wydania wyroku eksmisyjnego w praktyce uniemożliwiło skarżącemu powrót do tego lokalu w przyszłości. Zatem utrzymanie zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu sprawiałoby, że w ewidencji ludności istniałby wpis niezgodny ze stanem obecnym (skarżący nie przebywa w lokalu, lecz odbywa karę pozbawienia wolności), a skoro skarżący nie ma bez realnych perspektyw na powrót do lokalu, odmowa wymeldowania prowadziłaby do trwałej fikcji meldunkowej. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "Na równi z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy traktować wykonanie przez komornika sądowego w drodze postępowania egzekucyjnego prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję danej osoby z lokalu." (wyroki z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 195/09 oraz z dnia z dnia 23 marca 2010r. sygn. akt II OSK 579/09). Ponadto "Z sytuacją, kiedy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wyroku eksmisyjnego, należy zrównać sytuację, kiedy dana osoba opuszcza lokal, a następnie nie może do niego powrócić wskutek przeszkód stawianych przez właściciela, który jednakowoż uzyskał prawomocny wyrok stwierdzający, iż po opuszczeniu lokalu w sposób zgodny z prawem doszło do utraty prawa do lokalu przez osobę, która lokal opuściła." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1113/08). W orzecznictwie przyjmuje się też, że połączenie faktycznego nieprzebywania w lokalu związanego z pobytem w zakładzie karnym ze skutecznie przeprowadzoną procedurą eksmisyjną pozwala na przyjęcie spełnienia obydwu przesłanek wymeldowania w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tak WSA w Lublinie w wyroku z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 263/09 oraz WSA w Łodzi w wyroku z 5 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 795/07). W świetle przedstawionych powyżej rozważań Sąd uznał zarzuty podniesione przez skarżącego i jego pełnomocnika za niezasadne. Skoro bowiem kluczowe znaczenie dla orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego miała okoliczność wykonania wobec niego wyroku eksmisyjnego wydanego przez sąd powszechny, to była to wystarczająca podstawa do wymeldowania skarżącego. Dlatego nie można organom administracji postawić zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności prawomocnego wyroku sądu powszechnego. Także okoliczności związane z egzekucją tego wyroku nie miały znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące postępowania egzekucyjnego mogą być zwalczane przez skarżącego za pomocą stosownych środków prawnych przewidzianych przez przepisy regulujące postępowanie egzekucyjne. Ponownie zwrócić należy uwagę na to, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, iż opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję, czy też wydanie nieruchomości jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu danej osoby. Prawomocny wyrok eksmisyjny sądu powszechnego, czy też zobowiązujący do wydania nieruchomości potwierdza bowiem zaistnienie przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W sprawach, w których przeprowadzona była egzekucja komornicza, wykonanie czynności komorniczych jest równoznaczne z ustaniem pobytu danej osoby w spornym lokalu (por. wyroki NSA z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 526/11; z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 1515/10 oraz z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 788/07). Ponadto w przypadku wykonania wyroku eksmisyjnego nie można bronić się przed wymeldowaniem, powołując się na brak dobrowolności w opuszczeniu lokalu. Gdy bowiem w obrocie prawnym pozostaje wyrok eksmisyjny wydany w stosunku do osoby wymeldowywanej, nieistotne jest badanie woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i nie przebywa w miejscu pobytu stałego (tak WSA we Wrocławiu w uroku z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 813/13 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie mogły też skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzuty skarżącego dotyczące braku przyznania mu lokalu socjalnego. Ponownie podkreślić trzeba, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie wymeldowania organy zobowiązane są do zbadania jedynie tego, czy nastąpiły przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu, zaś kwestie związane z nowym miejscem stałego pobytu strony pozostają poza zakresem postępowania o wymeldowanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym postępowaniu naruszenia przepisów postępowania, ani też naruszenia prawa materialnego. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzeczono jak w punkcie I sentencji. Odnośnie wynagrodzenia dla ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, to zgodnie z art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zm.), koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa, a zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna wynagrodzenia w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Kwotę tą powiększono, stosownie do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, o kwotę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.