III SA/Kr 884/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2010 r. znak; [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: skargę odrzucić Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 21 maja 2010 r. postanowienie znak: [...] o uznaniu za nieuzasadnione zażalenia A. J. oraz M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie znak: [...]. W dniu 24 maja 2010r. SKO wydało decyzję znak: [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r. znak: [...] orzekającą o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie wskazania w terenie przebiegu granic parceli [...], stanowiącej obecnie działkę nr ewid. 6/2 w obrębie ewid. nr [...] m. A. Decyzją tą SKO przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. A. J. i M. J. wnieśli skargę na decyzję z 24 maja 2010r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sprawa ze skargi na tę decyzję otrzymała sygnaturę IIISA/Kr 812/10, i oczekuje obecnie na wyznaczenie rozprawy i rozstrzygnięcie. We wnioskach skargi skarżący zażądali między innymi unieważnienia postanowienia SKO z 21 maja 2010r. znak: [...]. Dnia 11 sierpnia 2010r. wpłynęła do WSA w Krakowie przesyłka zawierająca kopię skargi na decyzję z 24 maja 2010r. znak: [...] wraz z odpowiedzią na skargę na postanowienie SKO z 21 maja 2010r. [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi na postanowienie jako niedopuszczalnej przyjmując, że jedną skargą objęli skarżący decyzję i postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 1980r., nr 9, poz. 26 ze zm. zwanej dalej k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten - uznając zażalenie za uzasadnione -wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W przeciwnym wypadku, tj. w przypadku ustalenia, że nie zachodzi stan niezałatwienia sprawy w terminie, organ wyższego stopnia ogranicza się w swoim rozstrzygnięciu tylko do uznania zażalenia za nieuzasadnione. Przepis art. 37 k.p.a. nie określa, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zgodnie jednak z utrwalonym poglądem, prezentowanym zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.); tak też wskazał WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r., l SA/Wa 941/04. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W sprawie Sąd stwierdził, że skarga A. J. i M. J. z dnia 1 lipca 2010 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2010 r. (znak: [...]) jest niedopuszczalna, gdyż na rozstrzygnięcie to - wydane w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego - nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a zatem nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego. Na podstawie powyższych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji.