III SA/Kr 885/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi M. P. Firmy Transportowo-Handlowej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Decyzją z dnia 24 marca 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na M. P. Firma Transportowo-Handlowa kary pieniężnej w wysokości 4400 zł. Organ II instancji podał, że na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 11 września 2013 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy M. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Transportowo-Handlowa M. P. Zakresem kontroli objęto okres od 01.10.2012 r. do 31.07.2013 r. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Ustalono, że przedsiębiorca posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] oraz licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...]. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorstwo zatrudniało na dzień przeprowadzenia kontroli 6 pracowników, w tym 5 kierowców. Organ II instancji wskazał, że w wyniku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut. Ustaleń dokonano na podstawie analizy wykresówek kierowcy P. P., z których wynikało, że: 1. w dniu 9.04.2013 r. w okresie od godziny 06:55 do godziny 18:35 kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 30 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Organ II instancji podał, że na okazanej wykresówce stwierdzono odręczny zapis: "przekroczyłem czas jazdy z powodu braku bezpiecznego miejsca postoju", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres około 4 godzi i 30 minut, zatrzymał się na około 15 minut w okresie od 17:15 do 17:30, a następnie zatrzymał się na około 20 minut w okresie pomiędzy godziną 17:50 a 18:10. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł. 2. w dniu 10.05.2013 r. w okresie od godziny 05:00 do godziny 15:25 kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 50 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 20 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "przerwałem podjazdem przerwę około godziny 10:20, ponieważ policja kazała mi przestawić pojazd na parkingu", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzin i 30 minut, zatrzymał się na około 20 minut w okresie od 12:10 do 13:20, a następnie zatrzymał się na około 20 minut w okresie pomiędzy godziną 13:10 a 13:20, następnie zatrzymał się na około 12 minut w okresie od godziny 13:43 do godziny 13:55 i kolejną przerwę kierowca odbył w wymiarze 24 minut pomiędzy godziną 14:25 a godziną 14:49. Zdaniem organu II instancji, jeżeli kierowca został poproszony przez policję o przestawienie pojazdu to na zabezpieczonej wykresówce miał możliwość wykonania prawidłowej przerwy w jeździe w okresie po godzinie 10:20. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 950 zł. 3. w dniu 17.05.2013 r. w okresie od godziny 7:10 do godziny 14:30 kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 10 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 40 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "przekroczyłem czas jazdy ciągłej z powodu braku wolnego parkingu i dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzin i 30 minut, zatrzymał się na około 12 minut w okresie od 13:43 do 13:55. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł. 4. w dniu 21.05.2013 r. w okresie od godziny 05:05 do godziny 12:10 kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 15 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 45 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "przekroczyłem czas jazdy ciągłej z powodu korków i braku wolnego miejsca postoju", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzi i 20 minut, zatrzymał się na około 15 minut w okresie od 11:00 do 11:15. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł. 5. w dniu 22.05.2013 r. w okresie od godziny 05:00 do godziny 13:20 kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 50 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 20 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "z powodu braku znalezienia bezpiecznego miejsca postoju przekroczyłem czas jazdy ciągłej", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzin i 6 minut, zatrzymał się na około 15 minut w okresie od 10:50 do 11:05, następnie zatrzymał się na okres około 20 minut w okresie pomiędzy godziną 12:00 a godziną 12:20. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 zł. 6. w dniu 19.06.2013 r. w okresie od godziny 10:05 do godziny 17:50 kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 50 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 20 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "przerwałem podjazdem przerwę 45 minutową o godzinie 12:45 ponieważ musiałem przestawić pojazd gdyż pojazd ponadgabarytowy miał problem z wyjazdem", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzin i 20 minut, zatrzymał się na około 15 minut w okresie od 15:40 do 15:55, następnie zatrzymał się na okres około 15 minut w okresie pomiędzy godziną 17:20 a godziną 17:35. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 550 zł. 7. w dniu 3.07.2013 r. w okresie od godziny 05:00 do godziny 13:40 kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 10 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 40 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "przerwałem podjazdem przerwę 30 minutową. Na polecenie policji. Musiałem przestawić pojazd na inne miejsce parkingowe", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzin i 20 minut, zatrzymał się na około 20 minut w okresie od 10:15 do 10:35, następnie zatrzymał się na okres około 15 minut w okresie pomiędzy godziną 10:50 a godziną 11:05, następie zatrzymał się na okres 22 minut pomiędzy godziną 12:30 a godziną 12:52. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 750 zł. 8. w dniu 31.07.2013 r. w okresie od godziny 05:20 do godziny 13:30 kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5-godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 30 minut. Na okazanej wykresówce stwierdzono wprawdzie odręczny zapis: "z powodu braku wolnego i bezpiecznego miejsca parkingowego przekroczyłem czas jazdy ciągłej", jednak podkreślono, że kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez okres ponad 4 godzin i 40 minut, zatrzymał się na około 20 minut w okresie od 11:50 do 12:10. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 550 zł. Organ II instancji podniósł, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, który pozwala kierowcy na odstąpienie od norm czasowych w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub jego ładunku, w celu umożliwienia kierowcy dojazdu do odpowiedniego miejsca postoju. Organ odwoławczy stwierdził, że kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Natomiast w niniejszej sprawie kierowca odręcznych adnotacji dokonywał dopiero po zakończeniu zadania przewozowego, pomimo tego, że w trakcie realizacji powyższego zadania kilkakrotnie zatrzymywał pojazd i miał możliwość naniesienia stosownej adnotacji. Zdaniem organu II instancji, przekroczenie czasu pracy kierowcy z tego powodu, że kierowca poszukuje parkingu albo nakazano mu opuszczenie parkingu, nie może być traktowane jako okoliczność niezależna od przedsiębiorcy, ponieważ obowiązek przedsiębiorcy wykonującego regularne przewozy obejmuje także wcześniejsze zapewnienie miejsc parkowania i jest to okoliczność, którą można przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa, gdyż w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ II instancji zaznaczył, że naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym i są powodem wypadków i kolizji powodowanych przez przemęczonych kierowców prowadzących wielotonowe pojazdy. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Zapewnienie kierowcy prawidłowej organizacji zadania przewozowego i jego bieżąca kontrola nie dają podstaw kierowcy do naruszania norm czasu pracy. Organ odwoławczy dodał, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i wobec tego na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek kontroli kierowcy. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca powinien zatem wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. W skardze na powyższą decyzję organu II instancji M. P. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji, gdyż zostały one wydane niesłusznie i są dla niego krzywdzące. Skarżący przytoczył treść art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i stwierdził, że podane przez kierowców informacje na wykresówkach powinny zostać uwzględnione, gdyż są logiczne i usprawiedliwiają powody odstępstwa od przepisów. Skarżący powołał się również na treść art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że stwierdzone naruszenia powstały na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć i nie wynikły one z jego zaniedbania. Skarżący oświadczył, że przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań aby obowiązki dotyczące jego jako przedsiębiorcy były zachowane. Skarżący zarzucił, że organ dokonujący kontroli uchybił art. 6 i art. 7 kpa, gdyż nie wykazał się żadną starannością, ani dbałością o dobro strony kontrolowanej, pomimo tego, że ciążył na nim obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez podjęcie wszelkich niezbędnych kroków, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Skarżący zarzucił również, że organ I instancji pozbawił go możliwości czynnego udziału w postępowaniu pozostawiając jego wniosek z wyjaśnieniami bez odpowiedzi. Skarżący wskazał także, że z art. 6 kpa wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ winien również w sposób rzetelny przeprowadzić postępowanie zbierając wszelkie dostępne dowody i odnosząc się do nich w całości oraz zapewnić stronie czynny udział w tym postępowaniu na podstawie art. 10 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie przedstawił dowodów, które umożliwiałyby zastosowanie art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do wniosku o uwzględnienie wpisów na tarczach tachografu organ II instancji wskazał, że wpisy te były dokonywane po upływie znacznego czasu od zaistnienia naruszenia a nie jak wskazuje art. 12 rozporządzenia nr 561/2006: "najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój". Organ nie zgodził się z zarzutami, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 27 września 2013 r. skarżący został powiadomiony o wszczęciu przeciw niemu z urzędu postępowania administracyjnego. W tym samym piśmie skarżący został pouczony o jego uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1kpa, tj. prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z pryncypialnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 6, art. 7, art. 77 § 1 kpa i działając na podstawie przepisów prawa zgromadzono w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na wstępie należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Przekroczenia czasu pracy przez kierowcę P. P., pracownika firmy Transportowo-Handlowej M. P. prowadzonej przez skarżącego M. P. stwierdzone w czasie kontroli na podstawie wykresówek nie są kwestionowane i pozostają poza sporem. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią sporną jest to, czy przedsiębiorca M. P. jest odpowiedzialny za stwierdzone przekroczenia czasu pracy kierowcy, jak twierdzą to organy administracyjne obu instancji, czy też - wobec adnotacji sporządzonych przez kierowcę na wykresówkach - nie miał on wpływu na powstanie naruszeń skutkujących nałożeniem kary. Zdaniem Sądu, rację mają organy administracyjne uznając odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, albowiem to przedsiębiorca, a nie kierowca wykonuje przewóz drogowy i w związku z tym w przypadku naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, to przedsiębiorca podlega karom administracyjnym, określonym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), która to ustawa w art. 92a ust. 1 i ust. 6 stanowi: "Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. (...) 6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy." Z treści powyższego przepisu wynika nakaz dla organu administracyjnego nałożenia kary administracyjnej na przedsiębiorcę w przypadku stwierdzenia naruszeń m.in. związanych z przekroczeniem czasu pracy kierowców – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, albowiem załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymienia te naruszenia i wskazuje kary administracyjne, które nakłada się na przedsiębiorcę jako podmiot wykonujący przewóz drogowy. Sąd zauważa, że art. 6 – 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.) ściśle określają dzienny, tygodniowy i łączny w ciągu dwóch tygodni czas prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowe przerwy w prowadzeniu pojazdu przysługujące kierowcom, a także dzienne i tygodniowe okresy odpoczynku, do wykorzystania których kierowca jest zobowiązany. Odstępstwa od przepisów art. 6 – 9 tego rozporządzenia wymienia art. 12 tego Rozporządzenia (WE), który stanowi: "Artykuł 12 Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój." Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika więc, że rację mają organy administracyjne stwierdzając, że powody odstąpienia od reguł czasu pracy, w szczególności od korzystania z obowiązkowych przerw w prowadzeniu pojazdu powinny być wskazane na wykresówce najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Nadto, co organy zaznaczyły, po przybyciu na miejsce postoju kierowca nie "odbierał" przerw mu przysługujących. Świadczy to niezbicie, zdaniem Sądu, że kierowca nie przestrzegał przepisów dotyczących czasu pracy i taki stan rzeczy był akceptowany przez przedsiębiorcę M. P. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, także rację mają organy administracyjne stwierdzając nie można zastosować wobec skarżącego art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym zwalniających przedsiębiorcę od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Na takie stanowisko wskazuje ustalone orzecznictwo sądowo administracyjne, przy czym w zależności od daty wydania orzeczenia treść przepisów art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym zawarta była w różnych jednostkach redakcyjnych tej ustawy. W szczególności Sąd orzekający podkreśla, że w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2479/10 (opubl. LEX nr 996324): "Wskazanie przez kierowcę odstępstw (odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego) musi nastąpić najpóźniej po dotarciu do miejsca postoju. Powyższe odstępstwo zostało wprowadzone, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w razie niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży. Przy czym chodzi o sytuacje związane z nadzwyczajnymi trudnościami, niezależnymi od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknione i niedające się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności." Zdaniem Sądu, treść skargi M. P. stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami organów administracyjnych, która nie poparta jest żadnymi konkretnymi argumentami. Nadto, nie jest prawdą, aby organy administracyjne nie odniosły się do wyjaśnień strony lub nie zapewniły skarżącemu udziału w postępowaniu. Organy jedynie nie podzieliły stanowiska skarżącego, natomiast zapewnienie prawidłowego udziału skarżącego w postępowaniu wynika wprost z treści akt administracyjnych. Mając powyższe na względzie, Sąd nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu naruszeń prawa – ani prawa materialnego, ani procesowego, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga M. P. została oddalona – jak w wyroku.