III SA/Kr 886/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 886/07 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2007 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi K. M. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 14 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącemu P. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej na zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 22 kwietnia 2008 roku nr [...] na pełnomocnika P. J. został wyznaczony adwokat K. M., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...], któremu skarżący w dniu 9 maja 2008 roku udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W wyroku z dnia 6 sierpnia 2008 roku oddalającym skargę Sąd zasądził pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie. Od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2008 roku adwokat K. M. sporządził i wniósł skargę kasacyjną. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wedle norm przepisanych. W dniu 15 grudnia 2009 roku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym odbyła się rozprawa, w której w charakterze pełnomocnika z urzędu skarżącego wziął udział adwokat C. J., substytut adwokata K. M. Podczas rozprawy został złożony do protokołu wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 roku, sygn. akt II OSK 1961/08 oddalił skargę kasacyjną, natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. J. z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez sąd I instancji. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik. Zarówno z treści wniosku pełnomocnika zawartego w skardze kasacyjnej z dnia 31 października 2008 roku, jak i protokołu rozprawy przed NSA z dnia 15 grudnia 2009 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokat K. M. nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).