III SA/Kr 889/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: S WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę. W dniu 2 maja 2021 r. K. J. (dalej: "skarżący") złożył do Komendanta Powiatowego Policji wniosek o wydanie zaświadczeń potwierdzających następujące okoliczności: "1. Sierżantowi sztabowemu w stanie spoczynku nie zostało wypłacone świadczenie finansowe na uzyskanie lokalu mieszkalnego, bądź domu jednorodzinnego stanowiącego odrębność w tytule prawa własności, posiadania i dyspozycji z osobami uwzględnianymi z mocy art. 89 ustawy o Policji dla przydzielenia lokalu mieszkalnego decyzja administracyjna, określonej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, jako zastępczej formy w razie braku możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego i celem umożliwienia stronie działań własnych dla uzyskania prawa podmiotowego do lokalu mieszkalnego, bądź domu jednorodzinnego w tytule prawa własności, posiadania i dyspozycji wyłączne z członkami rodziny uwzględnianymi przy przydzielaniu lokalu mieszkalnego decyzja organu Policji. 2. Do dnia wydania zaświadczenia potwierdza się fakt nie wydania w sprawie strony i w tym zakresie decyzji ostatecznej właściwego organu Policji przyznającej w sprawie i celem prowadzenia sprawy o przydzielenie lokalu mieszkalnego prawo podmiotowe do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia tegoż prawa". W dniu 10 maja 2021 r. Komendant Powiatowy Policji wydał zaświadczenie, w którym wskazał, że skarżący nie korzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przydzielonej decyzją administracyjną Komendanta Powiatowego Policji. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści: "Do dnia wydania zaświadczenia potwierdza się fakt nie wydania w sprawie strony i w tym zakresie decyzji ostatecznej właściwego organu Policji przyznającej w sprawie i celem prowadzenia sprawy o przydzielenie lokalu mieszkalnego prawo podmiotowe do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia tegoż prawa". W uzasadnieniu organ wskazał, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie praw lub obowiązków określonych uprzednio aktami administracyjnymi. Są czynnościami faktycznymi, a istota zaświadczenia sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Organ, wydając zaświadczenie poświadcza wyłącznie fakty lub stany prawne wynikające z dokumentów będących w jego dyspozycji. Jeżeli posiadane przez organ dokumenty nie pozwalają mu na uwzględnienie wniosku, organ może tylko wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Organ podniósł, że żądane zaświadczenie pozostaje w sprzeczności z aktualnym stanem skarżącego. Zażaleniem z dnia 21 maja 2021 r. skarżący zaskarżył w całości postanowienie Komendanta Powiatowego Policji, wniósł o jego uchylenie oraz zobowiązanie organu l instancji do wydania zaświadczenia żądanej treści. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2021 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Powiatowy Policji zasadnie odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści. Organ podkreślił, że sprawa równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego była na przestrzeni lat badana przez organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne. W sprawie zapadły prawomocne orzeczenia. Zdaniem organu II instancji zażalenie ma wyłącznie polemiczny względem tej kwestii charakter. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie zasad praworządności i prawdy obiektywnej, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji. Na podstawie art. 155 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego ze względu na oczywiste i rażące działanie organów Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Wskazać należy, że przedmiotem wniosku z dnia 2 maja 2021 r. było wydanie dwóch zaświadczeń, przy czym jedno zostało wydane skarżącemu zgodnie z wnioskiem, w stosunku do drugiego Komendant Powiatowy wydał postanowienie o odmowie wydania. Zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 dalej: "k.p.a.") organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§ 4). Artykuł 218 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, przy czym kodeks nie określa wyraźnie relacji miedzy tymi postępowaniami, a w szczególności nie stanowi o odpowiednim stosowaniu przy wydawaniu zaświadczeń przepisów o postępowaniu jurysdykcyjnym. Niemniej jednak przyjmuje się, że takie odpowiednie stosowanie przepisów jest uzasadnione, a nawet niezbędne. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli - jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania praw adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85). Zdaniem Sądu, okoliczności, których potwierdzenia skarżący się domaga, nie mieszczą się ani w pojęciu potwierdzenia faktów, ani w pojęciu potwierdzenia stanu prawnego. Skarżący w istocie domaga rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (konkretyzacji praw i obowiązków), a wręcz weryfikacji zapadłego w takiej sprawie rozstrzygnięcia. Kwestia przysługiwania skarżącemu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego była już przedmiotem licznych postępowań sądowych i administracyjnych. W ocenie Sądu zasadnie przyjęły organy l i II instancji, że skarżący poprzez wniosek o wydanie zaświadczenia w istocie domaga się rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która została już prawomocnie zakończona. Sądowi jest wiadome z urzędu, że wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 1018/09) prawomocnie oddalił skargę na decyzję z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wniosek skarżącego z dnia 2 maja 2021 r. wykracza zatem poza ramy postępowania o wydanie zaświadczenia określone w art. 217 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem wydanie zaświadczenia polegać powinno na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia - a okoliczność objęta żądaniem skarżącego nie może być stwierdzona na podstawie dokumentów, rejestrów, ani ewidencji organu. Co więcej, zaświadczenie nie może tworzyć nowego stanu prawnego, a treść żądania skarżącego zmierza w istocie do potwierdzenia przez organ okoliczności, które w świetle powyższego wyroku nie istnieją. Zaskarżone postanowienie odpowiadają prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. W ocenie Sądu brak było podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego ponieważ postępowanie organów Policji było zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.