III SA/Kr 89/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Wojewody z dnia 27 maja 1992r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Z. L. wniosła do Sądu pismem z dnia 25.06.1992r. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] 1992r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych wydaną na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. Nr 106, poz. 457). Postanowieniem z dnia 22 października 1992r. postępowanie sądowe zostało zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 1, 183 i 193 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zm.) w zw. z art. 211 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) a postanowieniem z dnia 19 stycznia 2012r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Przesyłając skarżącej odpis tego postanowienia, Sąd jednocześnie poinformował ją o możliwości cofnięcia skargi w przypadku braku zainteresowania kontynuowaniem postępowania. Przesyłka listowa adresowana do Z. L. zawierająca w/w postanowienie wróciła do Sądu z adnotacją, że "adresat zmarł". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W świetle okoliczności, że skarżąca Z. L. zmarła zastosowaniu w sprawie podlega w/w przepis. Przedmiot postępowania (zasiłek dla osoby bezrobotnej) odnosił się bowiem wyłącznie do prawa związanego ściśle z osobą skarżącą. Obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawa o zatrudnieniu i bezrobociu nie przewidywała w odróżnieniu od kolejnych ustaw regulujących kwestie statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r., Nr 58, poz. 514) oraz ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) zasady, by należności przysługujące bezrobotnym i innym uprawnionym osobom stanowiły ich prawa majątkowe i przechodziły po ich śmierci, w równych częściach, na małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych a w razie braku takich osób prawa te wchodziły do spadku. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że w sytuacji śmierci skarżącej wydawanie orzeczenia w niniejszej sprawie stało się zbędne zaś postępowanie sądowe, zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegało umorzeniu.