III SA/Kr 89/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Pismem z dnia 4 września 2017 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczeń o treści: 1. "Czy jako funkcjonariusz w stanie spoczynku Komendy Powiatowej Policji posiadam, czy też nie posiadam prawa do lokalu mieszkalnego przydzielanego i regulowanego decyzjami administracyjnymi, w związku z art. 2 i 29 ustawy zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, z odesłania w zakresie całokształtu regulacji związanych z takim prawem do lokalu mieszkalnego do przepisów posiadających zastosowanie do funkcjonariuszy nadal pozostających w służbie czynnej w Policji, z zastosowaniem w sprawie w trybie art. 32 ustawy zasadniczej przedkładanych organowi wcześniej zaświadczeń KWP w R i KWP w G, oraz ustaleń i danych z postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie III SAB/Kr 83/16". 2. "W tym samym zakresie wnoszę o zaświadczenie o treści ustalonej przez organ na podstawie dostępnych organowi danych, w zakresie określonego w ww. wyroku WSA w Krakowie zakresu prawa do świadczenia finansowego tytułowanego pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego, co do zasad i trybu przyznania rzeczonego świadczenia, jako jednorazowego odstępnego od obowiązku organu działania w celu zgodnego z prawem zaspokojenia moich potrzeb mieszkaniowych przez organ na przyszłość, w związku z podpisanymi porozumieniami o zrównaniu policjantów w tych sprawach z żołnierzami zawodowymi, znanymi organowi z urzędu, wobec ich przedkładania do akt sprawy związanej z prawem do lokalu mieszkalnego, w celu możliwości podjęcia czynności, aby tą pomoc , dla możliwego działania w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych została mi przyznana w należnej wysokości, w związku a art. 32 ustawy zasadniczej, zatem czy rzeczona pomoc w wysokości przysługującej żołnierzom zawodowym i w trybie dla nich stosowanym tj. jednorazowego odstępnego jest lub nie jest prawem dopuszczalne". K. J. w uzasadnieniu podał, że przedmiotowe zaświadczenia o stanie prawnym i faktycznym są mu niezbędne dla celów toczących się postępowań i dla wszczęcia ewentualnie na podstawie zaświadczeń wydanych odrębnych postępowań, w zakresie posiadanych praw, uprawnień, czy obowiązków organów Policji w sprawie jego konstytutywnego prawa do lokalu mieszkalnego, chyba, że organ kwestionuje jego prawo i kwestionuje jego status prawny funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku oraz związane z tym prawa, uprawnienia strony i obowiązki organu. Pismem z dnia 13 września 2017 r. Komendant Powiatowy Policji wezwał K. J. do uzupełnienia w terminie 14 dni wniosku z dnia 4 września 2017 r. poprzez określenie w jakim zakresie ma być wydane zaświadczenie, gdyż złożone w piśmie żądania są wewnętrznie sprzeczne, a tym samym nie jest możliwe jego rozpatrzenie. Organ pouczył stronę, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w złożonym podaniu K. J. nie dopełnił wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażenia oświadczenia procesowego, wobec czego zaistniały wątpliwości co do znaczenia i zamysłu żądania zawartego w piśmie. W związku z powyższym pismem z dnia 13 września 2017 r. został wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to K. J. odebrał w dniu 19 września 2017 r. W odpowiedzi na to pismo K. J. złożył wniosek-ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2017 r. stwierdził brak bezczynności Komendanta Powiatowego Policji, a postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2017 r. odmówił uzupełnienia treści postanowienia nr [...]. Organ I instancji wskazał, że skoro K. J. nie doprecyzował żądań w złożonym podaniu, to tym samym - zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. – stanowiło to podstawę do pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie Komendanta Powiatowego Policji K. J. wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem żalącego się, nie da się wywieść poprawności co do konstytutywnych wymagań dla aktu administracyjnego, w szczególności wówczas, gdy zawiera wady w zakresie uzasadnienia, gdzie zawarto rozstrzygnięcie o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, a rozstrzygniecie merytoryczne nie może być zawarte, czy uzupełniane w części uzasadnienia, z równoczesnym brakiem udowodnienia zgodnie z nakazami prawa podstaw do próby odmowy wydania konstytutywnego zaświadczenia o treści ustalonej. Zdaniem K. J., doszło również do naruszenie art. 32 ustawy zasadniczej, poprzez niedopuszczalną i bezprawną próbę działania w celu nierozpoznania wniosku strony i podjęcie bezprawnych działań mających zmierzać do ograniczenia zakresu rozpoznania wniosku, do zakresu treści żądanej zaświadczenia, gdy ustawowym obowiązkiem organu w danej sprawie było i nadal jest ustalenie treści zaświadczenia i jego wydanie. K. J. stwierdził, że przedmiotowe postanowienie z uwagi na wady prawne i braki co do wymagań prawem określonych dla rozstrzygnięcia i uzasadnienia, nie nadające się do usunięcia w inny sposób, wymagają uchylenia postanowienia, z równoczesnym wskazaniem niedopuszczalności pozostawienia sprawy wnioskowanej bez rozpoznania, albowiem prawo nakazuje organowi działania własne, ustalenie treści i wydanie prawdziwego zaświadczenia, a stronie organ musi jedynie zapewnić prawa z art. 7, art. 9 i art. 10 k.p.a., tym samym próba przełożenia obowiązków procesowych na stronę musi być uznaną za pozbawioną jakichkolwiek podstaw prawa. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ II instancji wskazał, że z uwagi na wewnętrzną sprzeczność wniosku K. J., Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 13 września 2017 r. wezwał go do jego uzupełnienia w zawitym 14-dniowym terminie. Organ podkreślił, że jako wstrzymanie biegu terminu do załatwienia sprawy należy rozumieć okoliczność, iż w danej sprawie wniosek został złożony wadliwie, zaś wady te nadają się do naprawienia w drodze wezwania przez organ strony do ich usunięcia, przy czym nieprawidłowo złożony wniosek nie może wywołać skutku w postaci przystąpienia przez organ do załatwiania sprawy objętej wnioskiem niezwłocznie po jego złożeniu. W ocenie organu II instancji, Komendant Powiatowy Policji nie naruszył art. 32 Konstytucji RP, gdyż działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, tj. art. 64 § 2 k.p.a., który obliguje organ do wezwania strony do uzupełnienia wadliwie złożonego wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Organ podkreślił, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydaje się jeżeli organ uzna, że stan faktyczny uniemożliwia wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę lub jeżeli strona nie posiada interesu prawnego w jego otrzymaniu. Organ I instancji uznał, że żądanie strony jest wewnętrznie sprzeczne, a sam wniosek jest niejasny i że bez aktywnego udziału strony nie jest możliwe wystarczające sprecyzowanie żądania, a co za tym idzie, nie jest możliwe rozpoznanie wniosku w tym sensie aby wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego. Organ II instancji podał, że w sprawie wydania zaświadczenia lub odmowy wydania zaświadczenia nie przeprowadza się postępowania administracyjnego sensu stricto. Zaświadczenie o treści żądanej powinno zostać wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni, co oznacza, iż ewentualne postępowanie wyjaśniające musi się zakończyć tak aby zaświadczenie czy też postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia zostało wydane w ciągu 7 dni. Organ II instancji stwierdził, że wniosek i żądania stawiane przez skarżącego są wzajemnie sprzeczne. Organ nie może bowiem wydać zaświadczenia że zainteresowany posiada i równocześnie nie posiada prawa do pomocy finansowej, jak również że w sprawie tego świadczenia zawarto jakieś porozumienia o zrównaniu policjantów i żołnierzy zawodowych w sprawie uprawnień do pomocy finansowej. Organ II instancji podkreślił, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydaje się jeżeli organ uzna, że stan faktyczny uniemożliwia wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę lub jeżeli strona nie posiada interesu prawnego w jego otrzymaniu. Organ II instancji podniósł, że strona otrzymała zaświadczenie nr [...] KPP z dnia 7 grudnia 2016 r., że zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy przysługuje jej prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, przy uwzględnieniu, że zapis ten jest jedynie odzwierciedleniem istniejącej abstrakcyjnej normy prawnej, a jego konkretyzacja w postaci ustalenia uprawnień może odbyć się wyłącznie w drodze odrębnego postępowania administracyjnego, w którym ocenie podlegać będą wszystkie przesłanki dotyczące przydziału lokalu mieszkalnego. Organ II instancji stwierdził, że organ nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu z własnej inicjatywy. Decyzja o przyznaniu pomocy finansowej jest bowiem bez wątpienia decyzją konstytutywną, nadającą uprawnienie funkcjonariuszowi i konkretyzującą to prawo poprzez wskazanie wysokości pomocy i celu, na który została przyznana. Organ z urzędu nie może skonkretyzować tego prawa. Jeżeli policjant (emeryt Policji) nie wystąpi z wnioskiem o przyznanie pomocy, to organ nie może jej przyznać. Nie oznacza to również, że każdy z policjantów (emerytów Policji) jest uprawniony do uzyskania tego świadczenia. W tym celu niezbędne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego kompletnym wnioskiem złożonym przez stronę. Zdaniem organu II instancji, wniosek będący przedmiotem niniejszego postępowania i żądania stawiane przez skarżącego nie mają nic wspólnego ze stanem faktycznym sprawy, gdyż strona nie złożyła wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Organ uznał zatem, że K. J. nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o treści żądanej. Z powyższym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się K. J. i pismem z dnia 22 grudnia 2017 r. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy wniesionego zażalenia celem ponownego i właściwego rozpoznania albowiem zaskarżone postanowienie nie wyczerpuje zakresu wniesionego, a sprawie tylko takie wrażenie, nie spełnia konstytutywnych wymagań prawem określonych dla aktu uznania administracyjnego, albowiem nie zawiera prawem wymagalnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wniesionej do Komendanta Powiatowego Policji, zakresu naruszenia wprost art. 32 ustawy zasadniczej i narusza jego interes prawny do zaświadczenia wymagalnego do wydania przez Komendanta Powiatowego Policji, w związku z ustawowym nakazem w tym zakresie z art. 218 § 1 k.p.a. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w zakresie sprawy o wydanie zaświadczenia normy prawne pozwalają pozostawić sprawę bez rozpoznania lub wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, albowiem organ w żadnym przypadku nie jest uprawniony żądać od wnoszącego o ustalenie i zaświadczenie w danej sprawie prawdy obiektywnej, na podstawie posiadanych lub dostępnych organowi środków dowodowych, czy też żądać precyzowania wniosku w taki sposób, by strona określiła treść zaświadczenia, a organ uchylał się w ten sposób od ustalenia jego treści i od wydania zaświadczenia, na podstawie przeprowadzonego w wymagalny sposób postępowania wyjaśniającego określonego w art. 218 § 2 k.p.a. i w oparciu o posiadane, dostępne organowi dokumenty, możliwe do uzyskania i po ich właściwej ocenie, z zastosowaniem wiedzy organu i wiedzy powszechnie dostępnej, dla ustalenia i zaświadczenia prawdy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga K. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 217 i art. 218 k.p.a.: "Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. § 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. § 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie." "Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające." Zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i art. 218 k.p.a. jest aktem wiedzy organu, wynikającym z posiadanych przez ten organ ewidencji, rejestrów i innych danych, a nie jego woli. Nie jest to postępowanie jurysdykcyjne, którego elementem jest ustalenie określonego stanu faktycznego. Oznacza to, że zaświadczenie nie może w sposób władczy ustalać istnienie uprawnień ubiegającego się o wydanie zaświadczenia, może je jedynie potwierdzać, o ile wynikają z prowadzonych przez organ rejestrów (dokumentów). Stanowisko Sądu orzekającego w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 971/10 dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, zaświadczenie nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. o sygn. akt II FSK 1306/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pismem z dnia 4 września 2017 r. skarżący wniósł o wydanie mu zaświadczeń stwierdzających, czy jako funkcjonariusz w stanie spoczynku posiada, czy też nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego przydzielanego i regulowanego decyzjami administracyjnymi, w związku z art. 2 i art. 29 ustawy zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz czy posiada lub nie posiada prawa do świadczenia finansowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Należy zauważyć, że kwestię zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji zwolnionych ze służby reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132 z późn. zm., zwana dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy: "Art. 2. 1. W ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie: 1) świadczenia pieniężne: a) emerytura policyjna, b) policyjna renta inwalidzka, c) policyjna renta rodzinna, d) dodatki do emerytury lub renty, e) zasiłek pogrzebowy; 2) inne świadczenia i uprawnienia: a) świadczenia lecznicze, b) świadczenia socjalne, c) prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym." Równocześnie ustawa ta w art. 32 ust. 1 przewiduje, że prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji właściwy organ emerytalny. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 32 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym). Skoro zatem rozstrzygnięcie kwestii prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym następuje w formie decyzji właściwego organu emerytalnego, to organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie mogły wydać zaświadczeń o żądanej przez skarżącego treści. Ponownie z całą stanowczością należy podkreślić, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji organu do orzekania w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji. Orzekające w niniejszej sprawy organy administracyjne, tj. Komendant Powiatowy Policji oraz Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo zatem odmówiły wydania zaświadczeń o żądanej przez skarżącego treści, gdyż nie były uprawnione aby rozstrzygać w formie zaświadczenia o tym, czy skarżący posiada, czy też nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego przydzielanego i regulowanego decyzjami administracyjnymi, w związku z art. 2 i art. 29 ustawy zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz czy posiada lub nie posiada prawa do świadczenia finansowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Poza tym, organy te nie są również właściwe do wydawania decyzji w tym przedmiocie, gdyż zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie organu emerytalnego właściwego do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 97 z późn. zm.), organem właściwym w sprawach zaopatrzenia emerytalnego m.in. funkcjonariuszy Policji jest Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W treści wniosku o wydanie zaświadczeń skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 83/16. W wyroku tym Sąd stwierdził bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegającą na niezałatwieniu wniosku skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego. Równocześnie w treści uzasadnienia Sąd zastrzegł, że nie badał, czy skarżącemu należało przydzielić lokal mieszkalny, czy też nie należało, gdyż kwestia ta pozostaje poza zakresem sprawy ze skargi na bezczynność organu. Wyrok ten nie mógł więc stanowić podstawy do wydania żądanych zaświadczeń. Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Przepis ten ustanawia zasadę równości wobec prawa (ust. 1) oraz zakaz dyskryminacji kogokolwiek w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Skarżący nie wyjaśnił na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu przez organy administracyjne obu instancji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z oczekiwaniami skarżącego nie może być traktowane jako naruszające zasadę równości wobec prawa lub jego dyskryminowanie. Odnośnie kwestii wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku z dnia 4 września 2017 r. należy stwierdzić, że w przypadku, gdy organ uzna, że złożony wniosek jest zbyt ogólny lub niejasny może wezwać wnoszącego o jego sprecyzowanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wyjaśnienia jednak wymaga, że wniosek o wydanie zaświadczenia może być przez organ załatwiony bądź poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na jego wydaniu, bądź też poprzez postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie bowiem z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 700/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający podziela, zgodnie z którym wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia ma charakter formalny, kończy postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczenia określonej treści, którego organ nie może wydać z określonych względów. Z akt sprawy nie wynika, aby organy przedmiotowy wniosek skarżącego o wydanie zaświadczeń pozostawiły bez rozpoznania. Pozostawienie pisma bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. to czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić stronę pismem. Tymczasem organy obu instancji wydały postanowienia o odmowie wydania zaświadczeń, a zatem zgodnie z wymogami art. 219 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodna z przepisami prawa, gdyż organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani w istotny sposób przepisów postępowania, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.