III SA/Kr 891/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 11 czerwca 2010 r. NR [...] w przedmiocie kontrolnego badania inwalidy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Skarżący W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 11 czerwca 2010 r., nr [..] dotyczące kontrolnego badania inwalidy w zakresie odmowy uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji. W odpowiedzi na skargą organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie, albowiem w zakresie inwalidztwa skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą prezentowaną zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała 7 sędziów SN z 27 października 1999r., III ZP 9/99), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie 7 sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000r., ONSA 2001/2/47) "od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 1992 r. Nr 4, poz. 16 ze zm.), w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje". Ocenić należy, że pomimo zmian w stanie prawnym, jakie nastąpiły od czasu wydania przedmiotowych orzeczeń, tezy w nich zawarte nadal pozostają aktualne, co znajduje wyraz w utrwalonym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r., II SA/Wa 2637/04, LEX nr 166502). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich można podzielić na dwie główne odrębne grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby wojskowej, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu przyjęcia do tej służby albo zwolnienia ze służby wojskowej. Te orzeczenia wojskowych komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny - ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych administracyjnych organów właściwych w sprawach przyjęcia określonej osoby do służby wojskowej albo do zwolnienia ze służby, przy czym przyjęcie do służby wojskowej lub zwolnienie z tej służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ze względu na jednolity, administracyjny tryb postępowania zarówno w kwestii zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tej kwestii są wiążące dla innych organów i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego oraz określające rodzaj inwalidztwa, w tym ustalające niezdolność do samodzielnej egzystencji i z takim orzeczeniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Orzeczenia te poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Analiza obowiązującego, a przytoczonego w zaskarżonej decyzji stanu prawnego, prowadzi zatem do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza na potrzeby ustalenia zdolności do służby wojskowej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, o których mowa wyżej, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza na potrzeby ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, a także rodzaju inwalidztwa, w tym ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Ponieważ - jak wynika wyraźnie z treści skargi - przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest orzeczenie wojskowych komisji lekarskich obu instancji w części rodzaju inwalidztwa – odmowy ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji - należy stwierdzić niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) określa art. 3 § 1 - 3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1 - 3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone niniejszą skargą orzeczenie w zakresie rodzaju inwalidztwa – nie stwierdzenia niezdolności do samodzielnej egzystencji - pozostaje więc poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Brak zatem w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że niniejsza skarga nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a., a przeto w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił - jak w sentencji.