III SA/Kr 897/18

|Sygn. akt III SA/Kr 897/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Janusz Kasprzycki, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r., sprawy ze skargi D. U. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Zachód Mariusza Olesia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego skargę oddala. Decyzją z dnia 5 lipca 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku D. U. (dalej jako skarżący) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r, nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na dziecko J. U., PESEL: [...]. Powyższa decyzje została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym: Decyzją z dnia [...] 2016 r, Prezydent Miasta odmówił skarżącemu przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko J. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przywołał treść przepisów prawa znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie i stwierdził, że nie jest możliwe przyznanie świadczenia z uwagi na przekroczenie przez rodzinę kryterium dochodowego. W dniu 16 maja 2018 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji. Zdaniem skarżącego organ rażąco naruszył prawo, poprzez naruszenie przepisu art. 39' K.p.a. W szczególności organ I instancji wymiennie doręczał skarżącemu korespondencję - raz pocztą tradycyjną, a raz pocztą elektroniczną. Nadto organ I instancji naruszył art. 5, art. 7, art. 8 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U.2018.2134) poprzez złe obliczenie dochodu rodziny wnioskodawcy, a także naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. i wynikających z nich zasad prawdy obiektywnej i obowiązku organu zebrania pełnego materiału dowodowego na dzień orzekania i wszechstronnego jego zbadania oraz naruszenie art. 8 i art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie zasad przekonywania i wzbudzania zaufania obywatela. Decyzją z dnia 5 lipca 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu decyzji SKO powołało art. 156, art. 157 § 1, art. 391 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017.1257), dalej, jako K.p.a. i wskazało, że w przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego drogą elektroniczną i tą samą drogą otrzymał decyzję. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) wynika, że skarżący odebrał decyzję w dniu 18 listopada 2017 r., po pierwszym UPD, które miało miejsce w dniu 8 listopada 2017r. W dniu 30 stycznia 2018 r. skarżący wystąpił do organu z pismem, w którym zwrócił się o wyjaśnienie treści decyzji odmownej. Zatem wówczas już treść decyzji była znana skarżącemu i jego przekonanie, że dodatkowo otrzyma decyzję w formie papierowej, jest w sprawie bez znaczenia, gdyż obie formy doręczenia są równoprawne i skuteczne. Zdaniem Kolegium stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności i trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W ocenie Kolegium w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016r, w sprawie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na J. brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zawiera ona uzasadnienie, w którym organ przedstawia dowody, na których oparł swe rozstrzygnięcie i podaje podstawę prawną swego działania. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że organ oprócz dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę zgromadził jeszcze dokumentację dotyczącą dochodów rodziny wnioskodawcy za 2016 r., korzystając z informacji uzyskiwanych w takich przypadkach drogą elektroniczną od innych organów w ramach usługi udostępniania danych w EPODATKI. Skarżący został pouczony o środkach zaskarżenia i jeśli nie rozumiał treści decyzji i nie zgadzał się z nią to powinien był zaskarżyć tą decyzję w administracyjnym toku instancji w zwykłym trybie odwoławczym. W ocenie organu odwoławczego skarżący obecnie bezzasadnie próbuje podważyć treść decyzji w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności, z uwagi na upływ terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżący domagał się o uchylenie zaskarżonej decyzji zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie: - at. 391 K.p.a., poprzez wymienne doręczanie przez organ administracji korespondencji kierowanej do strony, a to raz pocztą tradycyjną, zaś kolejnym razem pocztą elektroniczną, co w konsekwencji spowodowało, że strona była przekonana, że merytoryczna decyzja rozstrzygająca o przyznaniu, bądź odmowie przyznania świadczenia wychowawczego zostanie jej doręczona pocztą tradycyjną; przepisów art. 5, 7, 18 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez niewłaściwe wyliczenie dochodu rodziny strony, od którego to zależy przyznanie świadczenia wychowawczego na dziecko, a to: poprzez wliczenie do dochodu rodziny zasiłku macierzyńskiego otrzymywanego przez zonę D. U. oraz pominięcie faktu, że w chwili wydawania decyzji D. U. był osoba bezrobotną; naruszenie przepisu art. 7 i 77 K.p.a. i wynikających z nich zasad: prawdy obiektywnej i obowiązku organu administracji zebrania pełnego materiału dowodowego na dzień orzekania i wszechstronnego jego zbadania; naruszenie przepisów art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego i wynikających z nich zasad: przekonywania i wzbudzania zaufania obywatela; W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), dalej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, natomiast nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku zajścia okoliczności, na które wskazuje art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd jest zobligowany do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Uznanie, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw, skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Skarżący zarówno w skardze jak i wcześnie w odwołaniu powołał się na "rażące naruszenie prawa" tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie może więc być to jakiekolwiek naruszenie prawa, ale takie " (...) gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (por. wyrok WSA w Krakowie z 17 października 2018 r., II SA/Kr 243/18 i powołane tam orzecznictwo). Dodać też należy, że "rażące naruszenie prawa" może polegać na naruszeniu przepisów prawa materialnego, ustrojowego i procesowego. W każdym jednak przypadku wydana decyzja musi naruszać to prawo "rażąco", co oznacza, że jej treść będzie sprzeczna w sposób oczywisty z konkretnym przepisem, a więc bez konieczności czynienia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, bądź rozważania zasadności przyjęcia jednej z alternatywnych ocen stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 25 stycznia 2018 r., II SA/Rz 1245/17). Zgodnie z art. 391 § 1 pkt 1 K.p.a., doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek w formie elektronicznej, zatem organ prawidło doręczył skarżącemu decyzję drogą elektroniczną. Jak słusznie wskazało Kolegium skarżący odebrał tą decyzję w dniu 18 listopada 2017 r, po pierwszym UPD, które miało miejsce w dniu 8 listopada 2017 r. Okoliczność, że organ pewne pisma kierował do skarżącego w formie pisemnej, nawet jeśli czynił to w sposób nieprawidłowy, nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, dlatego, że decyzja została doręczona w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Wbrew zarzutom skargi decyzja odmawiającej mu przyznania świadczenia wychowawczego na J. została poprzedzona właściwymi ustaleniami, opierała się na właściwej podstawie prawnej, a jej uzasadnienie odpowiada treści art. 107 § 3 K.p.a. i dlatego brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że skarżący obecnie bezzasadnie próbuje podważyć treść powyższej decyzji w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności, z uwagi na chybienie terminowi do zaskarżenia tej decyzji w trybie zwyczajnym – poprzez wniesienie odwołania. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.