III SA/Kr 903/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Jakub Makuch Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 17 maja 2023 r. znak: SKO.NP/4115/162/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 maja 2023 r., znak S KO. N P/4115/162/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 28 lutego 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania M. M. (dalej: "skarżąca") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem T. M. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390, dalej: "u.ś.r."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2022 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta Tarnowa o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Z treści wniosku wynika, że ojciec skarżącej posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 13 maja 2008 r., przyczyną niepełnosprawności jest upośledzenie narządu ruchu (05-R) oraz choroby układu oddechowego i krążenia (07-S). Ojciec skarżącej jest wdowcem. Z wydruku CEIDG wynika, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą od 1 kwietnia 2017 r. do 31 marca 2022 r. Do grudnia 2022 r. skarżąca była zarejestrowana jako bezrobotna. Ojciec skarżącej ma uprawnienia kombatanckie. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z ojcem i mężem. Skarżąca sprawuje całodobową opiekę nad ojcem. Nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia. Opieka obejmuje codzienne -czynności, kąpiel, obcinanie paznokci, prowadzenie do toalety, załatwianie wszelkich formalności, mierzenie poziomu cukru, podawanie leków, mierzenie ciśnienia. Skarżąca oświadczyła, że brat ojca ma 95 lat i sam wymaga opieki, a syn skarżącej nie pomaga w opiece nad dziadkiem, ponieważ studiuje i pracuje, córka pomaga doraźnie. Ojciec skarżącej jest wdowcem. Jest schorowany, pozostaje pod opieką kardiologa, pulmonologa, urologa, ortopedy, lekarza ogólnego, alergologa. Ma wszczepiony rozrusznik serca, ma zapewnioną rehabilitację domową. Opiekę całodobową nad ojcem sprawuje skarżąca, ojciec wymaga asekuracji przy chodzeniu, posiada wózek inwalidzki. Porusza się w domu o lasce. Skarżąca pomaga ojcu w czynnościach higienicznych takich jak mycie, kąpiel, obcinanie paznokci, mycie protezy, wymiana pampersów, ubieranie, mierzenie ciśnienia, pomiar cukru, podawanie leków, przygotowanie posiłków, umawianie wizyt lekarskich. Skarżąca sprząta, pierze, wymienia pościel, robi zakupy, towarzyszy ojcu w wyjściach na zewnątrz. Ojciec skarżącej cierpi na insulino-zależność, żylaki, refluks żołądkowo-jelitowy, zwyrodnienie wielostawowe, dychawicę oskrzelową, problemy ze wzrokiem, nietrzymanie moczu, grzybicę paznokci u stóp. Ojciec wymaga stałej asekuracji, często ma zawroty głowy i duszności. Stan ojca od 2008 roku ulegał pogorszeniu i aktualnie wymaga stałej pomocy drugiej osoby. Decyzją z dnia 28 lutego 2023 r. Prezydent Miasta Tarnowa odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej. Organ wskazał, że już wcześniej skarżąca starała się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, organ odmówił, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało decyzję w mocy. Organ wskazał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że ojciec skarżącej stał się osobą niepełnosprawną po ukończeniu wieku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 b u.ś.r., a ponadto zakres czynności skarżącej nad ojcem nie uzasadnia przyznania świadczenia. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie niekonstytucyjnych przepisów, art. 6 k.p.a. poprzez powołanie się na przesłanki wynikające z przepisu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP, art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. K 38/13 poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy, bez uwzględnienia zapadłego wyroku, art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sianu faktycznego sprawy, w tym w szczególności ustalenia stanu zdrowia ojca skarżącej oraz możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą z uwagi na zakres opieki nad ojcem. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że ojciec za kilka miesięcy ukończy 100 lat, jego stan zdrowia uległ w ostatnim czasie gwałtownemu pogorszeniu, cierpi na demencję oraz Alzheimera, a zatem skarżąca nie ma żadnej możliwości podjęcia zatrudnienia, ani pozostawienia ojca bez opieki. Ojciec nie potrafi odebrać telefonu, nie pamięta czy jadł posiłek, cierpi' również na znaczne wahania nastroju i problemy natury psychicznej, które nasilają się w obecności osób trzecich. Decyzją z dnia 17 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa. Organ zwrócił uwagę, że uprzednio skarżąca występowała o świadczenie pielęgnacyjne, ale ostateczną decyzją z 14 lipca 2022 r. odmówiono przyznania skarżącej prawa do świadczenia. Organ zwrócił uwagę na niedopuszczalność odmowy w aktualnym stanie prawnym przyznania świadczenia z powołaniem się na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. Kolegium uznało, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaprzestaniem świadczenia pracy przez skarżącą a opieką nad ojcem, skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w 2022 r. a ojciec posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności od 2008 r. Organ zwrócił uwagę, że zakres opieki skarżącej nad ojcem jest do pogodzenia z podjęciem zatrudnienia choćby w częściowym wymiarze czasu pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że nie ma bezpośredniego związku między rezygnacją zatrudnienia przez osobę ubiegającą się, o przyznanie świadczenia a koniecznością sprawowania opieki ad osobą blisko stuletnią z bardzo długą listą schorzeń, z brakiem orientacji co do swojej sytuacji, swego stanu zdrowia, znaczenia podejmowanych działań i ich okoliczności, jak również przyjęcie, iż skoro ojciec skarżącej uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności w 2008 roku, a wówczas jego córka - opiekun nie podjęła decyzji o rezygnacji z zatrudnienia, obecnie jej zachowanie, które polegało na zrezygnowaniu z pracy zarobkowej czy podejmowania działalności gospodarczej - nie pozostaje w związku z koniecznością sprawowania długotrwałej, a przede -wszystkim stałej opieki nad tą osobą. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy przedwcześnie - bez ustalenia kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych - orzekły o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W niniejszej sprawie bezsporne były następujące okoliczności: ojciec skarżącej posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z 2008 r., skarżąca do 2022 r. prowadziła działalność gospodarczą, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem. W 2022 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ostateczną decyzją odmówiono skarżącej jego przyznania. Okolicznością sporną było istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z prowadzonej działalności gospodarczej a koniecznością opieki nad ojcem. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r., pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., sygn. akt l OSK 516/19). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., sygn. akt l OSK 2820/13). Podkreślić należy, że w świetle art. 17 u.ś.r. ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione wart. 17 ust. 1 i 1 a u.ś.r. komentowanego przepisu pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w 'Krakowie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2023 r., III SA/Kr 979/23), że celem regulacji zawartej w art. 17 u.ś.r. jest udzielenie przez państwo pomocy osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma tym samym zrekompensować utratę uzyskiwanego dotychczas, czy też potencjonalnego dochodu (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., l OSK 829/16). Zatem osoba ubiegająca się o przyznanie tego świadczenia albo, będąc zdolną do podjęcia pracy zarobkowej, rezygnuje z podjęcia takiej pracy, albo rezygnuje z faktycznie wykonywanej pracy zarobkowej. Niepodejmowanie lub rezygnacja z pracy zarobkowej ma jednak służyć opiece nad osobą niepełnosprawną. Istotą tego świadczenia jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie pielęgnacyjne ma na celu m.in. rekompensatę dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na znaczną niepełnosprawność. Sąd podziela również stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r. (sygn. akt l OSK 275/21), że prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia), a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną. Okoliczność ta powinna być przedmiotem ustaleń organu, jednakże za niewystarczające należy uznać stwierdzenie, że istnienie rozbieżności czasowej pomiędzy uzyskaniem przez ojca skarżącej orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności a rezygnacją przez skarżącą z prowadzenia działalności gospodarczej wykluczało jego istnienie. Skarżąca bowiem podnosiła w odwołaniu, że stan zdrowia ojca w ostatnim czasie znacznie się pogorszył, a okoliczność ta została w ogóle pomięta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie przy ustalaniu związku przyczynowo-skutkowego. W toku postępowania, wbrew treści art. 79a § 1 k.p.a., organy nie poinformowały skarżącej o okolicznościach, które na dzień rozstrzygania nie zostały przez nią wykazane. Zgodnie z treścią tego przepisu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1. Skarżąca na etapie postępowania przed organem l, ani II instancji nie została zawiadomiona o przesłankach zależnych od strony, które w toku postępowania nie zostały wykazane. Organy nie poinformowały skarżącej o braku wykazania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą a opieką nad ojcem. Nie wezwały skarżącej do wykazania pogorszenia się stanu zdrowia ojca w 2022 r., który ewentualnie mógłby uzasadnić istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z prowadzenia działalności gospodarczej a opieką nad ojcem. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 79a k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., l GSK 1344/22). Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwia ocenę, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy ogranicza się bowiem do wywiadu środowiskowego, wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, zaświadczenia o posiadaniu przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz zaświadczenia o uprawnieniach kombatanckich ojca skarżącej. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających stan zdrowia ojca skarżącej, brak jest dokumentów, z których wynikałoby jaki był stan zdrowia ojca w 2022 r. kiedy skarżąca objęła opiekę nad ojcem, brak jest dokumentów potwierdzających pogorszenie stanu zdrowia ojca skarżącej oraz dokumentacji medycznej potwierdzającej schorzenia, na jakie cierpi ojciec skarżącej, w tym w szczególności potwierdzających chorobę Alzheimera. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Zwrócić należy uwagę, że organy administracji realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, 'gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (por—wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2022 r., III -OSK 5191/2f) Równocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 79a k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Te obowiązki nie zostały przez organ l, ani II instancji zrealizowane. Zwrócić należy również uwagę, że organ l instancji odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na art. 17 ust. 1b u.ś.r., który w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 jest niezgodny z Konstytucją RP, a w rezultacie niedopuszczalna jest w aktualnym stanie prawnym - odmowa przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie z powołaniem się na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Za niezasadne należy uznać odwoływanie się przez organy do uprzedniej odmowy przyznania skarżącej prawa świadczenia pielęgnacyjnego bez zestawienia ze sobą okoliczności sprawy, które były podstawą rozstrzygnięcia w obydwu postępowaniach. Sam fakt uprzedniej odmowy nie może bowiem stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej. Co więcej, skoro organy odwoływały się do uprzedniej odmowy przyznania świadczenia skarżącej do akt powinna zostać dołączona decyzja oraz akta sprawy. Podkreślić ponadto należy, ze obowiązkiem organu (w świetle odwoływania się do uprzedniej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego) było również rozważenie sytuacji faktycznej skarżącej z punktu widzenia przesłanki niepodejmowania zatrudnienia. Dodatkowo wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie nie odniosło się do podnoszonej przez skarżącą w odwołaniu okoliczności, że stan zdrowia jej ojca znacznie się pogorszył, a skarżąca nie ma możliwości zostawienia go w domu samego z uwagi na coraz mniejszą samodzielność, zaburzenia pamięci oraz równowagi. Kolegium jedynie lakonicznie wskazało, że zakres opieki skarżącej nad ojcem nie jest tego rodzaju, żeby wymagał całkowitej rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organy dokonają kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych wskazanych w uzasadnieniu i ocenią, czy w odniesieniu do skarżącej zostały spełnione przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podjętą decyzję uzasadnią zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu oznacza to, że sprawa skarżącej powinna być rozpoznana przez organ na podstawie przepisów u.ś.r. obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Z uwagi na użyte w przepisie sformułowanie "powstania prawa", a nie "ustalenia prawa" konieczne jest zastosowanie przepisów dotychczasowych, mimo braku wydania decyzji przed dniem 31 grudnia 2023 r. Dotychczasowe przepisy należy zatem stosować w odniesieniu do wnioskodawców, którzy złożyli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023 r. oraz spełniają określone w ustawie przesłanki jego przyznania. Wskazać należy, że to czy skarżąca je spełnia należy już do istoty sprawy, która wobec wadliwego zastosowania przepisów procesowego nie została rozstrzygnięta (tak słusznie wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 552/13). Sąd nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącej, ponieważ brak jest w aktach sprawy wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł jak w sentencji wyroku