III SA/Kr 905/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2018 r. w sprawie ze skargi K. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. (data wpływu 17 sierpnia 2018 r.) K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 177/17. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako zasadne podał przyjęcie treści i wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II SA 2280/2001. Jak podał, w wyroku tym wskazano, że "wybór środka należy do strony, a nie do organu". Dodał, że przywołanie w postępowaniu sądowym w/w orzeczenia i wykładni prawa miałoby lub mogłoby mieć wpływ na wynik orzeczenia sądowego. Sąd wydałby bowiem orzeczenie unieważniające postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji i nakazałby rozpoznanie żądania o unieważnienie aktu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: t Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Podstawy żądania wznowienia postępowania wymienione zostały w przepisach art. 271, art. 272 § 1, § 3 i art. 273 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. póz. 1302 zwanej dalej p.p.s.a.). Natomiast badanie dopuszczalności wznowienia obejmuje ocenę zasadności skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi o Sygn. akt lII SA/Kr 905/18 wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym terminowości wniesienia takiej skargi i powołanych w niej podstaw wznowienia. Przy czym skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej postawa wznowienia została sformułowana w sposób nie dający się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę, ale także wówczas gdy w rzeczywistości podstawa taka nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007r. sygn. akt III CSK 56/07). Przechodząc zatem do badania dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania zauważyć należy, że w badanej sprawie skargę 0 wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 177/17 oparto na podstawie określonej w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu "można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Z końcowego zwrotu zawartego w tym przepisie wynika, że wykrycie odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Podstawy wznowienia nie może stanowić nawet okoliczność faktyczna, czy też środek dowodowy istniejący w materiale poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 983/10, LEX nr 673901). Ponadto, zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., sygn. akt l Co 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z dnia 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535). W niniejszej sprawie jako nowe dowody w sprawie skarżący wskazał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2280/01. W związku z tym wyjaśnić należy, że wyroki NSA wiążą tylko w sprawach, w których zostały one wydane, zaś w innych sprawach mogą stanowić wskazówkę jak należy Sygn. akt IIl SA/Kr 905/18 interpretować dany przepis. W gruncie rzeczy skarżący powołał się na odmienną interpretacje prawa, co nie jest podstawą wznowienia postępowania wymienioną w przepisie art. 271-273 p.p.s.a. Powoływany przez skarżącego wyrok nie stanowi też środka dowodowego w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Co więcej, wyrok ten został wydany w odmiennym stanie faktycznym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., uzasadniająca wznowienie postępowania w sprawie III SA/Kr177/17, a w związku z tym na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.