III SA/Kr 910/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Wojewody z dnia 9 maja 2016 r. nr: [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 910/16. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2016 r. oddalono wniosek P. K. o zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami. Określając swój majątek zadeklarował brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów majątkowych. Opisując z kolei stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowy podał, że G. K. (ojciec skarżącego) jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w K. Łączny miesięczny dochód wspólnego gospodarstwa domowego oszacował na 4346 zł wyjaśniając, że składają się na to jego dochody z umowy zlecenie w wysokości 800 zł, dochody ojca z prowadzonej przezeń działalności gospodarczej w wysokości 1800 zł, dochody matki z umowy zlecenia w wysokości 1746 zł. Uzasadnienie swoich starania ograniczył do stwierdzenia, że jego sytuacja finansowo majątkowa uzasadnia uwzględnienie składanego wniosku. Wymieniając zaś zobowiązania i stałe wydatki podał, że opłaty za gaz pochłaniają 400 zł, opłaty za prąd 200 zł, opłaty za gospodarowanie odpadami 63 zł, opłaty za wodę 400 zł (co drugi miesiąc). Wskazał również na konieczność opłacenia podatku od nieruchomości w wysokości 250 zł. Na tej podstawie referendarz uznał, że skarżący złożył oświadczenie, które jest wystarczające dla wyprowadzenia wniosku, że przy wykazanych, stałych, bieżących, miesięcznych dochodach (4346 zł) gospodarstwa domowego które prowadzi wspólnie z rodzicami i opisanych miesięcznych wydatkach (863 zł z wyliczenia 400+200+63+ 200 - woda za jeden miesiąc) skarżący jest w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny opłacić wpis sądowy w kwocie 100 zł. W ustawowym terminie wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia podnosząc, że orzeczenie jest nieprzekonywujące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym - art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a. Skarżący w skutecznie wniesionym sprzeciwie zakwestionował postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2016 r. oddalające jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca, ustanawiając przesłankę udzielenia wsparcia w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a w postaci przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów wskazał, że jest nią brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, zaznaczając jednocześnie, że wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy. Ponadto, ustawodawca przesądził też, że przedmiotowe dofinansowanie strony ze środków publicznych możliwe jest tylko w rzeczywiście wyjątkowych przypadkach, bowiem nawet spełnienie wskazanej w powołanym przepisie przesłanki nie obliguje do uwzględnienia żądania strony. Powyższe koreluje z wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. zasadą, że to strony postępowania sądowego zobowiązane są do ponoszenia jego kosztów, a odstępstwo od powyższego przewidują przepisy szczególne tj. te odnoszące się do instytucji prawa pomocy. Zdaniem Sądu, oceniając możliwości finansowe wnioskodawcy referendarz sądowy prawidłowo uznał, że są one wystarczające do poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że kosztem sądowym na tym etapie postępowania jest wpis od skargi w kwocie 100 zł. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego, które prowadzi wspólnie z rodzicami wynoszą 4346 zł. Wydatki miesięczne, ustalone również na podstawie podanych we wniosku danych, wynoszą 863 zł (400zł opłaty za gaz + 200zł opłaty za energie elektryczną + 63zł opłaty za odbiór odpadów + 200zł miesięcznego kosztu opłaty za wodę). Zestawiając powyższe dochody z wydatkami, zdaniem Sądu skarżący jest w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny opłacić wpis sądowy w kwocie 100 zł. Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zasadne jest utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia P. K. od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie. O powyższym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.