III SA/Kr 912/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w zakresie dożywiania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. K. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 maja 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 2 , art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. - o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 z późn. zm., zwanej dalej ustawową o pomocy społecznej) oraz art. 3, art. 5, art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2259 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ) - utrzymało mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] 2010 r., znak: [...], przyznającą J. S. świadczenie z pomocy społecznej w postaci posiłków dla jej dzieci: M., Ł. i K. S. w okresie od 1 lutego 2010 r. do 24 czerwca 2010 r. w ilości 1 posiłku dziennie dla każdego dziecka przez 5 dni w tygodniu. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji - Burmistrz Miasta - wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego z 18 grudnia 2009 r., oświadczenia o dochodach skarżącej, decyzji administracyjnych: z [...] 2009 r., [...] 2009 r., [...] 2009 r., ustalił, iż dochód skarżącej z listopada 2009 r. wynosił 1 483,50 zł i składały się na niego świadczenia rodzinne w kwocie 524,00 zł, dochód z wynajmu mieszkania w kwocie 359,50 zł, świadczenia w formie zasiłku z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w kwocie 600,00 zł miesięcznie przyznane decyzjami z dnia [...] 2009 r. w kwocie 150,00 zł od 1 września 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. i z dnia [...] 2009 r. w kwocie 450,00 zł od 1 października 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Burmistrz wskazując na regulację art. § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" zaznaczył, że przyznanie pomocy w formie obiadu dla trójki dzieci uczęszczających do szkoły było zasadne z uwagi na to, aby dzieci w czasie pobytu w szkole mogły zjeść ciepły posiłek. Ponadto organ wskazał, że przyznając tego rodzaju świadczenie kierował się również wytycznymi Wojewody, które dotyczyły realizacji programu wieloletniego "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania w 2010 r.", który w punkcie 3, stanowi, że: "w ramach Programu udzielana jest przede wszystkim pomoc w formie gorącego posiłku, w szczególności dzieciom i młodzieży". W świetle tych wytycznych organ nie znalazł żadnego uzasadnienia aby przyznać pomoc w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności. Ponadto, po zajęciach szkolnych dzieci korzystają z zajęć prowadzonych w świetlicy Ośrodka - "[...]", gdzie przebywają do godz. 18 - tej. Tam również są objęte pomocą w formie posiłku tj. (kanapek, słodyczy i soków). Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, podnosząc w nim, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa, jej godności osobistej i ze szkodą dla jej dzieci. Skarżąca stwierdziła też, że decyzja ta jest tendencyjna, a Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej traktuje ją niesprawiedliwie, co, w jej ocenie, jest spowodowane tym, iż domaga się wyjaśnień w swoich sprawach, pisze skargi na pracowników oraz domaga się dostępu do akt. Skarżąca przytoczyła ponadto przepis art. 17 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej i wniosła o rozpatrzenie odwołania na rozprawie jawnej z jej udziałem. Działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że przedmiotowa sprawa rozpoznawana jest po raz drugi, albowiem decyzją z dnia [...] 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło do ponownego rozpatrzenia decyzję organu I instancji z dnia [...] 2010 r., wskazując na konieczność należytego uzasadnienia decyzji tak, aby odpowiadała ona wymogom procedury administracyjnej oraz wskazało na wadę decyzji polegającej na braku oznaczeniu adresata decyzji administracyjnej. Decyzja organu I instancji z dnia [...] 2010 r., w zakresie orzeczenia co do istoty sprawy, odpowiada decyzji poprzedniej, z tą jednak różnicą, że organ I instancji usunął wady, które były powodem uchylenia poprzedniej decyzji, a mianowicie oznaczył adresata decyzji i w sposób należyty ją uzasadnił. W sprawie niniejszej, w oparciu o wywiad środowiskowy z dnia 18 grudnia 2009 r., organ wskazał, że skarżąca J. S. prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe, w którego skład wchodzi skarżąca oraz czworo dzieci, a ustalony dochód w miesiącu listopadzie 2009 r. wyniósł 1 483,00 zł miesięcznie, co dało kwotę 296,60 zł na osobę miesięcznie, a zatem spełniony został warunek – nie przekroczenia kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadniało przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyliczył i wskazał dochody rodziny skarżącej na miesiąc listopad 2009 r. zaś organ odwoławczy w całości zaakceptował dokonane wyliczenie i przyjął je jako ustalony stan faktyczny w zakresie dochodu rodziny skarżącej osiągniętego w listopadzie 2009 r. Wprawdzie skarżąca w swoim odwołaniu stwierdziła, że "w miesiącu styczniu nie miała żadnych dochodów oprócz zasiłku rodzinnego", ale okoliczność ta nie ma wpływu na decyzję w niniejszej sprawie, albowiem sprawa niniejsza została wszczęta z urzędu, a nadto istotne dla sprawy przyznania posiłków dla dzieci skarżącej mogłoby być tylko zwiększenie się jej dochodów w takim stopniu, że przekraczałyby one kryterium dochodowe warunkujące przyznanie tego świadczenia. Odnosząc się zaś do formułowanych w odwołaniu zarzutów podnoszonych pod adresem organu wydającego decyzję stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości dotyczących ustaleń stanu faktycznego. W sprawie niniejszej wprawdzie uzasadnienie nie jest zbyt rozbudowane, jednakże mając na względzie fakt, że decyzja była dla skarżącej pozytywna - w ocenie organu odwoławczego - okoliczność ta nie może stanowić samoistnej podstawy do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, w szczególności do powołanego przez nią przepisu art. 17 ustawy o pomocy społecznej, organ odwoławczy wskazał, że przepis ten określa zadania własne gminy o charakterze obowiązkowym i do zadań tych należy m.in. udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym - jednakże jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - skarżąca z pewnością nie należy do tej kategorii osób o jakich stanowi powołany przez nią przepis prawa. Mając zaś na względzie liczbę wydanych w jej sprawie decyzji o przyznaniu kolejnych świadczeń, trudno uznać, zdaniem organu, za zasadne formułowane przez nią zarzuty pod adresem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie jawnej rozprawy z udziałem skarżącej organ stwierdził, że w sprawie mniejszej stan faktyczny sprawy ustalany jest w oparciu o dokumenty, a zatem nie ma potrzeby jej wyjaśnienia przy udziale świadków lub biegłych, ani też w drodze oględzin, nie ma również potrzeby uzgodnienia interesów stron, albowiem stroną w sprawie jest tylko skarżąca. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 maja 2010 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła J. S. Podniosła w niej, że jest matką czwórki dzieci, bezrobotną, uczącą się w wieczorowym technikum uzupełniającym, aby podnieść swoje kwalifikacje zawodowe. Zdaniem skarżącej decyzje organu odwoławczego są tendencyjne i krzywdzące dla dzieci, ponieważ odmawia im się możliwości wyżywienia w dniu wolne od szkoły czy święta. Skarżąca podniosła, że wnosiła o dożywianie dzieci od poniedziałku do niedzieli, jednak nie wie dlaczego odmawia się dzieciom jedzenia w soboty i niedziele i w czasie choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są niezgodne z prawem. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "a" i "b" ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w ramach programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania dzieciom do 7 roku życia, uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej (art. 5 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie". Jednakże, jak wynika z ust. 2 art. 5 ustawy Rada gminy może podjąć uchwałę o podwyższeniu kryterium dochodowego, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. Stosownie natomiast do art. 7 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" do udzielania pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. W związku z powyższym decyzja o wysokości przyznanej pomocy w zakresie dożywiania pozostawiona została tzw. uznaniu administracyjnemu (na co wskazuje treść art. 5 ust. 1 ustawy i użyte tam sformułowanie, że pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana), w ramach którego organ ma prawne możliwości wyboru spośród przewidzianych przez ustawę równowartościowych rozwiązań w indywidualnej sprawie. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza jednakże dowolności, gdyż doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw, a także postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 k.p.a. W tego rodzaju sprawach, w których organ działa w ramach uznania administracyjnego, kontroli sądu administracyjnego podlega zgodność dokonanych przez organ administracji ustaleń ze wskazanymi w przepisach kryteriami i ich zastosowanie w sprawie. Skoro regulacje ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" odwołują się do odpowiednich przepisów ustawy o pomocy społecznej, zwłaszcza dotyczących kwestii przyznawania świadczeń obwarowanych uprzednim spełnieniem kryterium dochodowego (art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), to zgodnie postanowieniami artykułów 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązkiem organów było ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności dotyczących sytuacji dochodowej skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że ustalenia w tym względzie nie mogą ograniczać się tylko do stwierdzenia spełnienia ustawowego kryterium dochodowego, a wszystkie inne być uznane jako nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej – "Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy". Wobec tego zaliczenie do dochodu rodziny skarżącej świadczeń w postaci zasiłku celowego, którego w myśl art. 8 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej nie wlicza się do dochodu, nie było poprawne i nie bez wpływu na wysokość przyznanej pomocy, zwłaszcza, że kwestionowała to sama skarżąca na wcześniejszym etapie. Także i ustalenia co do sytuacji rodzinnej skarżącej mają znaczenie, w szczególności jednoznaczne wyjaśnienie, czy ojciec dzieci skarżącej prowadzi wraz z nią wspólne gospodarstwo domowe wobec zapisu w protokole wywiadu środowiskowego z 18 grudnia 2009 r., że zamieszkuje w tym samym domu, podobnie jak i stwierdzenia dotyczące innych członków najbliższej rodziny skarżącej. Wywiad środowiskowy jest swoistym środkiem dowodowym w tego rodzaju sprawach i w nim winny się znaleźć kompletne ustalenia co do sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodowej osoby ubiegającej się o określone świadczenia. Pomoc społeczna jest, instytucją pomocy doraźnej, służącą przezwyciężeniu tylko tych trudności, w których określone osoby się znalazły i których nie są w stanie sami pokonać, wykorzystując własne uprawnienia zasoby i możliwości. Pomoc ta nie stanowi bowiem i nie może stanowić źródła utrzymania, a więc nie każde żądanie musi być uwzględnione. Obowiązkiem zatem organów było wykazanie, że w świetle spełnienia kryterium dochodowego, cele i zasady pomocy społecznej nie sprzeciwiają się przyznaniu skarżącej świadczenia z ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", bądź też stwierdzenie, że skarżąca z uwagi na nie zasługuje na taką pomoc. Ponadto podnieść należy, że skierowanie do organu właściwego żądania osoby zainteresowanej w sprawie (posiadającej interes prawny w jej załatwieniu) uregulowanej ustawowo (prawem materialnym) powoduje wszczęcie postępowania w indywidualnej sprawie tej osoby (art. 102 ust. ustawy o pomocy społecznej, do której odpowiednio odsyłają przepisu ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"). Z kontrolowanej decyzji wynika natomiast, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało prowadzone z urzędu, gdy tymczasem lektura akt administracyjnych prowadzi bezsprzecznie do odmiennych wniosków. Na k. 47 akt administracyjnych znajduje się bowiem "podanie o pomoc" skarżącej z 3 grudnia 2009 r., w którym zwróciła się m. in. o przyznanie pomocy finansowej na zakup obiadów w szkole dla czwórki jej dzieci. Wbrew zatem stanowisku organów postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, a nie zostało uruchomione z urzędu. Co najważniejsze, podanie skarżącej zakreśliło przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres postępowania określając w sposób wyraźny, że skarżąca żąda od organu przyznania jej świadczenia w postaci pomocy finansowej na zakup obiadów w szkole dla czwórki jej dzieci. Mimo, że organ w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym z 18 grudnia 2009 r. wymienia wszystkie czworo dzieci, to nie wiadomo z jakich przyczyn przyznał skarżącej pomoc w postaci posiłków jedynie na trójkę jej dzieci, nie wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., z jakich powodów nie przyznał tego świadczenie na czwarte dziecko skarżącej. W tej kwestii nie może być żadnych domysłów. Nadto skarżąca domagała się pomocy finansowej na zakup obiadów w szkole, a nie przyznania jej świadczenia w formie posiłków w szkole. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że art. 3 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w sposób wyraźny rozróżnia trzy formy pomocy, pierwszą w formie posiłku, drugą w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności (o którą wnioskowała skarżąca) i trzecią w formie świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Kolejność ich nie jest przypadkowa, a organ każdorazowo, rozstrzygając także i w tym zakresie w ramach uznania zobowiązany jest podać powody wyboru przyznania określonego świadczenia. Nie jest, zatem wystarczające stwierdzenie przez organ I instancji i bezkrytyczne przyjęcie takiego stanowiska przez organ odwoławczy , że przyznanie posiłków było zasadne z uwagi na uczęszczanie dzieci skarżącej do szkoły i istnienie w tym czasie możliwości spożycia posiłków przez dzieci skarżącej w tym miejscu, a nie wskazanie przy tym powodów wykluczających przyznanie skarżącej zasiłku celowego na zakup posiłków. Kierowanie się w tym względzie wewnętrznymi wytycznymi, nie może zostać zaakceptowane jako prawidłowe. Zwrócić należy uwagę, że to przesłanki ustawowe i zawarte w aktach wykonawczych do ustaw, których zaistnienie ustala organ, decydują o przyszłym rozstrzygnięciu. Wewnętrzne wytyczne natomiast nie są aktem, który należy do powszechnie obowiązujących źródeł prawa. Organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, orzekły zatem niezgodnie z wnioskiem skarżącej. Stwierdzenie, że organ nie znalazł uzasadnienia do przyznania zasiłku celowego na zakup żywności wymyka się spod kontroli sądowej i nie pozwala ocenić jakimi kryteriami kierowały się organy przyznając skarżącej inną formę pomocy niż przez nią wnioskowaną. Jeżeli były takie powody rzeczą organów było ich przedstawienie w motywach decyzji odmawiającej udzielenia skarżącej tej formy pomocy. Treść art. 7 k.p.a. zmusza organy każdorazowo do ustalenia hierarchii pomiędzy interesem indywidualnym a publicznym, tak, aby pozostał w zgodzie ze swoimi zadaniami, ale i celami i zasadami ustawowymi. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, doszło do uchybień przepisom postępowania administracyjnego, art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności, a także przepisom prawa materialnego, w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy – artykułom: 3, 4 i 8 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 3 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Kontrolowane decyzje nie mogły, wobec tego pozostać w obrocie prawnym, mając zwłaszcza na względzie to, by działanie w ramach uznania administracyjnego nie przeradzało się w dowolność. W pełni więc należy zaakceptować stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że : "uprawnienie organu administracji państwowej do wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym" (wyrok NSA z 19 marca 1981 r.; sygn. akt SA 234/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 23). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji za naruszające przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.