III SA/Kr 916/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Renata Czeluśniak WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 29 czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku postanawia odrzucić skargę. Skarżący – Z. Ś. - zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak wynika z treści skargi z dnia 12 lipca 2018 r. "decyzję (...) mops z dnia 29.06.2018 r. (...)". Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, stosownie do treści § 2 art. 52 P.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W niniejszym przypadku skarżącemu służyły takie środki zaskarżenia w postępowaniu przed właściwym w sprawie organem - a mianowicie skarżącemu służyło prawo wniesienia odwołania od decyzji z dnia 29 czerwca 2018 r., znak: [...], Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, z którego zresztą skorzystał. Jak wynika bowiem z treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt [...], wniesione do Kolegium przez skarżącego odwołanie od ww. decyzji zostało mocą wskazanego postanowienia Kolegium przekazane Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej celem jego rozpatrzenia w trybie art. 132 bądź 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 poz. 1257 ze zm., dalej zwanej w skrócie - k.p.a.). Skarżący zatem wniósł do sądu administracyjnego skargę bez uprzedniego wyczerpania służących skarżącemu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. W tym przypadku wymóg ten byłby bowiem spełniony tylko wówczas, gdyby wniesione przez skarżącego odwołanie od decyzji organu l instancji - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej - z dnia [...] 2018 r., znak: [...], zostało rozpoznane przez właściwy organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w przypadku niezastosowania przez organ l instancji uprawnień autorewizyjnych (art. 132 k.p.a.) i przesłaniu tego odwołania, w trybie art. 133 k.p.a., przez organ l instancji do rozpoznania przez Kolegium. Samo więc wniesienia odwołania warunku tego nie spełnia (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt l GSK 1071/07, LEX nr 515399). W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem zasada, że postępowanie to nie powinno zastępować postępowania administracyjnego. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać zatem wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne lub nie zostały wykorzystane środki weryfikacji w postępowaniu administracyjnym. Skoro skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, postępowanie administracyjne nie zostało ostatecznie zakończone, bo w dalszym ciągu trwa jeden z jego etapów - postępowania odwoławcze - to skarga skarżącego z dnia 12 lipca 2018 r. była niedopuszczalna w węższym znaczeniu (z innych przyczyn - pkt 6 § 1 art. 58 P.p.s.a.). Podlegała więc ona odrzuceniu wobec treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.