III SA/Kr 917/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp. komandytowa w W na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skargę oddala. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania A Spółka z o.o. Sp. komandytowa (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2017 r. nr [...] wymierzającą skarżącej Spółce karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym: Funkcjonariusze Urzędu Celnego działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2013.1404) w dniu w dniu 2 października 2014 r., przeprowadzili kontrolę w lokalu przy ul. G (obok dworca [...]) w K w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Ustalono, że w lokalu znajdowały się cztery wyłączone do zasilania i gotowe do gry automaty do gier. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej kontrolujący przeprowadzili na dwóch z tych urządzeniach eksperyment (grę kontrolną), w wyniku której ustalili, że gra prowadzona na kontrolowanych automatach ma charakter losowy i spełnia warunki, o których mowa w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Jednocześnie stwierdzono, że urządzanie gier hazardowych ma miejsce w lokalach niebędących kasynem i bez koncesji na prowadzenie kasyna gry w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2015.613). Na pozostałych dwóch automatach funkcjonariusze nie przeprowadzili kontroli, ponieważ osoba obsługująca lokal w trakcie kontroli wyłączyła za pomocą pilota zdalnego sterowania akceptory banknotów i wrzutniki monet zainstalowane w tych urządzeniach W wynik przeprowadzonego postepowania Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] uznał, że skarżąca Spółka była urządzającym gry na automatach poza kasynem gry i na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wymierzył jej karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Na sutek odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając, że materiał dowodowy w sprawie był niekompletny, w szczególności organ pierwszej instancji przedwcześnie uznał skarżącą Spółkę za urządzającą gry na automatach w tej sprawie. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego nie wskazał z jakich powodów Spółka została uznana za urządzającego gry. W szczególności nie wynika z decyzji czy zaangażowanie Spółki w organizowanie gier hazardowych wynikało z faktu posiadania przez nią wstawionych do lokalu automatów, czy też z faktu posiadania prawa do władania lokalem lub innych okoliczności uzasadniających fakt uznania Spółki za urządzającą gry na przedmiotowych automatach. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją z [...] 2017 r., nr [...] wymierzył skarżącej Spółce karę pieniężną w kwocie 24.000 zł. W odwołaniach skarżąca spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, zarzucając decyzji naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez zastosowanie go w niniejszej sprawie, w którym to przewidziano możliwość nałożenia kary pieniężnej za każdy automat, na którym urządzana jest gra poza kasynem gry. Art. 89 sankcjonuje art. 14 u.g.h., który należy do "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy 98/34/ Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. Brak notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych powoduje brak możliwości stosowania przepisów technicznych, wobec tego organ nie powinien ich stosować, także w odniesieniu do Strony postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 21 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał stosowne przepisy ustawy o grach hazardowych oraz podkreślił, że nie budzi wątpliwości, iż zakwestionowane automaty do gier to urządzenia elektroniczne. Losowy charakter gier urządzanych na tych automatach potwierdziły eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych. Wynik uzyskany w każdej grze jest losowy i niezależny od umiejętności grającego bądź jego zdolności psycho–motorycznych. Grający nie ma też realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną. Gry można prowadzić do momentu wykorzystania wszystkich punktów kredytowych otrzymanych w wyniku zakredytowania automatu lub uzyskanych jako wygrane w wyniku prowadzonych gier. Automaty nie wypłacały w sposób bezpośredni wygranych pieniężnych. Sposób działania przedmiotowych automatów oraz ich cechy i funkcjonalność wyczerpują zmamiona automatu hazardowego opisanego w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Wygrane punktowe pozwalały również na przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze oraz dawały możliwość rozpoczęcia nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów w poprzednich grach. Zdaniem Dyrektora nie budzi także wątpliwości, że to skarżącą Spółkę należy uznać za urządzającego gry na przedmiotowych automatach w punkcie gier znajdującym się w K przy ul. G. Organ I instancji w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy wykazał, że Spółka była władającą lokalem, w którym ujawniono w trakcie kontroli sporne automaty. Z dokumentów jakie organ I instancji pozyskał od firmy S Sp. z o. o. Sp. k. w W tj. umowy [...] z dnia 21.02.2014 r. zawartej ze Spółką na usługi ochroniarskie dotyczące przedmiotowego lokalu oraz faktur VAT za te usługi wystawionych za miesiące od lutego do listopada 2014 r. wynika, że Spółka władała ww. lokalem. Ponadto J. K., w obecności którego prowadzona była kontrola w ww. lokalu, w piśmie z dnia 19.03.2015 r. adresowanym do Naczelnika Urzędu Celnego oświadczył, że został zatrudniony na okres próbny w "firmie A" na podstawie umowy o dzieło. Do jego obowiązków należało: "otwarcie i dozór pawilonu znajdującego się przy pętli [...]". Z załączonej do ww. pisma umowy o dzieło wynika, że została zawarta w dniu 1 października 2014 r. pomiędzy skarżącą Spółą (zleceniodawcą), a J. K. (zleceniobiorcą). Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowym lokalu nie prowadzono innej działalności poza urządzaniem nielegalnych gier hazardowych, a Spółka, pomimo wezwania organu I instancji, nie okazała jakichkolwiek dokumentów, wskazujących na zaangażowanie innych podmiotów w ten proceder. Oznacza to, zdaniem organu odwoławczego, że z przedmiotowej działalności Spółka uczyniła sobie stałe źródło dochodów, które musiały być na tyle wysokie, że Spółce opłaciło się zaangażowanie firmy ochroniarskiej do ochrony obiektu, w którym prowadzono nielegalne gry hazardowe oraz zatrudnienie pracownika sprawującego dozór nad przedmiotowym punktem gier. W konsekwencji słusznie organ I instancji uznał skarżącą Spółkę, jako władającą lokalem, w którym ujawniono w trakcie kontroli sporne automaty, za podmiot urządzający gry na automatach w punkcie gier znajdującym się w K przy ul. G (obok dworca [...]), bowiem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych "urządzającym gry na automatach poza kasynem gry" jest każdy, kto dokonał naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, a więc osoba zaangażowana w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Z istoty swej będzie to więc zawsze konkretny podmiot (w tym również osoba prawna). W niniejszej sprawie nie jest sporny charakter przedmiotowych automatów: HS nr: [...] i [...] oraz rodzaj gier na nich urządzanych. Organ I instancji bezsprzecznie ustalił charakter urządzanych gier, na podstawie przeprowadzonych przez funkcjonariuszy eksperymentów oraz opinii biegłego R. R. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki w sprawie braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych, skutkującego niemożnością stosowania ww. przepisów i wskazuje, że ma ona walor powszechnie obowiązującego prawa, co znalazło potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w postaci obrazy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry poprzez jego zastosowanie wobec Spółki w niniejszej sprawie, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), jak również aktualnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r., a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie wobec Spółki powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone. Z tych powodów Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: W ocenie Sądu, rozpatrywana w niniejszej sprawie skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organy celne obu instancji, rozstrzygające w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej (w wysokościach określonych w poszczególnych decyzjach) za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie naruszyły przepisów prawa procesowego, ani też materialnego. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej na Spółkę A w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Spółka nie zakwestionowała poprawności postępowania dowodowego, ani ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, w szczególności, co do charakteru urządzanych gier. Spółka zakwestionowała wyłącznie możliwość zastosowania ustawy o grach hazardowych w związku z brakiem notyfikacji tej ustawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji I, jak i II instancji, stanowiły w szczególności przepisy art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2013.1036), dalej: u.g.h.". Sąd uznał, że przepisy te zostały przez organy celne obu instancji, zastosowane prawidłowo. Jak trafnie wskazały organy, na podstawie art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana, polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej, uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Natomiast art. 6 ust. 1 oraz ust. 4 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium RP. Koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Ustawa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) określa kasyno gry, jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się, między innymi, gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk. W oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku urządzania gry na automatach poza kasynem gry wynosi 12.000 od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.). Podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek: - ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach; - ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu u.g.h.; - ustalenie, że gry na automatach urządzane były poza kasynem gry. W pierwszej kolejności, odnosząc się do sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu o braku możliwości zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, będącego podstawą wymierzonej kary pieniężnej – Sąd wyjaśnia, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i rozstrzygnięcia, które znalazło swój wyraz w uchwale 7 sędziów z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16. Zgodnie z art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego, rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści powyżej powołanego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., 5 Wydanie, LEX, Warszawa 2013). Zgodnie z powyższą uchwałą, którą orzekający Sąd w pełni podziela: 1. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy; 2. urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. W uzasadnieniu powołanej powyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny – analizując orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE – wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Nadto według Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. W sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 – czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie. W zakresie odnoszącym się zarówno do dokonywania ustalenia faktycznego, jak i jego oceny z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, o czym przesądzają okoliczności konkretnej sprawy oraz zestawienie, w jakim ten przepis występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do konkretnie ustalonego stanu faktycznego, nie ma miejsca na żadną dowolność. Zwłaszcza zaś taką, która miałaby polegać na dokonywaniu oceny spełnienia (wstępnych) warunków stosowania (stosowalności) przywołanego przepisu prawa, nie tyle przez uprawniony do tego organ, co przez samych zainteresowanych. W szczególności zaś przez tych, którzy podejmując działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w zakresie urządzania gier na automatach, sposobu urządzania tych gier nawet nie konfrontowali - w przedstawionym powyżej i pozytywnym tego słowa znaczeniu - z treścią zawartych w tej ustawie unormowań w zakresie, w jakim określają one zasady organizowania i urządzania gier na automatach, ograniczając się w tym względzie do postawy, że prowadzenie tej działalności, poprzez ignorowanie określonych ustawą zasad, "legitymizuje" stanowisko Trybunału Sprawiedliwości zawarte w pkt 25 wyroku w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 oraz budowany na tej podstawie wniosek o niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Natomiast odnosząc się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu, polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, wskazano, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg, służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 cyt. ustawy - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Reasumując, w świetle powyższej uchwały, możliwość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy jest przesądzona i nie budzi żadnych wątpliwości, dlatego obszerna polemika z jej treścią, zawarta w skardze nie może zostać uwzględniona przez tut. Sąd. Mając na uwadze powyższe rozważania i przechodząc w konsekwencji do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy – w ocenie Sądu za prawidłowe uznać należy ustalenia poczynione w sprawie przez organy celne. W szczególności organy prawidłowo uznały, że skarżąca Spółka była władającą lokalem, w którym ujawniono w trakcie kontroli sporne automaty. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie umowy i faktur (od lutego do listopada 2014 r.) z firmą ochroniarska S oraz umowy o działo z J. K. - osobą odpowiedzialną za otwieranie i dozór przedmiotowego lokalu. W przedmiotowym lokalu nie prowadzono innej działalności poza urządzaniem nielegalnych gier hazardowych. Prawidłowo również organy wskazały, że gry na przedmiotowych automatach urządzane były poza kasynem gry zdefiniowanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit a u.g.h., bowiem kontrolowany lokal przy ul. G (obok dworca [...]) w K nie posiada takiego statusu, a działalność w zakresie gier, prowadzona była niezgodnie z zasadami określonymi w ustawie. Ponadto, analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy, dysponując dowodami w opinii biegłego w sposób wystarczający ustaliły losowy charakter gier prowadzonych na spornych urządzeniach oraz ich komercyjny charakter, bowiem w zaskarżonej decyzji opisano szczegółowo ekspertyzy przeprowadzone na ww. automatach i słusznie stwierdzono, że gry dostępne na przedmiotowych automatach były grami na urządzeniach elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych. Organizowane były w celach komercyjnych, w których grający miał możliwość uzyskiwania wygranej pieniężnej. Zawierały one element losowości, gdyż wyniki gry były nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, który nie miał realnego wpływu na wynik gry, ponieważ wirtualne bębny z kolorowymi symbolami, obracały się na monitorze z prędkością, która uniemożliwiała rozróżnienie układu symboli. O ilości obrotów i chwili zatrzymania bębnów decydowało oprogramowanie automatów, pełniące funkcję generatora pseudolosowego. Udział gracza sprowadzał się jedynie do wciskania przycisku uruchamiającego grę i obserwowania jej przebiegu. Zważywszy na powyższe, w ocenie tut. Sądu prawidłowe jest stanowisko organów celnych, które uznały, że skarżąca Spółka jest urządzającym gry na automatach, podlegających zapisom u.g.h., nie posiadając zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, zatem podlega karze, której wysokość została przez organy określona zgodnie z zapisami ww. ustawy. W tej części uzasadnienia, Sąd zauważa dodatkowo, że skarżąca Spółka nie sformułowała wprawdzie zarzutów odnośnie naruszenia prawa procesowego, jednakże wskazać należy, iż w ocenie tut. Sądu – organy celne obu instancji, orzekające w sprawie, wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów postępowania. W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organy zebrały materiał dowodowy obejmujący między innymi: protokół kontroli nr [...] z dnia 2 października 2014 r., opinię z dnia 23 października 2015 r., sporządzaną przez R. R., biegłego sądowego z informatyki, telekomunikacji i automatów do gier Sądu Okręgowego z ekspertyzy spornych automatów oraz dokumentację a akt sprawy karno-skarbowej o sygn. akt [...]. Zatem organy celne zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej analizy i wykazały przesłanki zastosowania przepisów u.g.h., zawierając stosowne rozważania, wyjaśniając wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniu decyzji, zarówno I, jak i II instancji. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o oddaleniu skargi.