III SA/Kr 917/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania celem rozpatrzenia według właściwości postanawia odrzucić skargę. Skarżący Z. Ś. pismem z dnia 24 lipca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której odwołał się do nieprawidłowych w jego ocenie działań Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażonych postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r., doręczonym skarżącemu w dniu 21 lipca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wyjaśniając, że w dniu 12 kwietnia 2018 r. (powinno być 12 lipca 2018 r.) wpłynęło do Kolegium odwołanie od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2018 r., znak [...]. Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. [...], przekazało odwołanie skarżącego od ww. decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej celem rozpatrzenia według właściwości i nadania dalszego biegu zgodnie z art. 132 § 1 lub art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Skarga w ocenie Kolegium jest niezasadna, gdyż organ administracyjny zgodnie z art. 19 k.p.a. jest zobowiązany z urzędu przestrzegać swojej właściwości miejscowej i rzeczowej. Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Uwzględniając okoliczność, że odwołanie skarżącego wpłynęło bezpośrednio do organu odwoławczego z pominięciem organu I instancji, który wydał decyzję, a więc niezgodnie z trybem przewidzianym w art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie należy przekazać temu organowi, celem rozpatrzenia według właściwości i nadania dalszego biegu zgodnie z art. 132 § 1 i 133 k.p.a. Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty oraz nie przysługuje na nie środek zaskarżenia w postaci zażalenia. W konsekwencji nie przysługuje na niego skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa nie mogła być, mimo jej skierowania, rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż podlegała ona odrzuceniu. Skoro sąd administracyjny może odrzucić skargę na posiedzeniu niejawnym, jak stanowią postanowienia art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), to w ocenie Sądu mógł to także uczynić i w tym wypadku, mimo jej uprzedniego skierowania do rozpoznania w trybie uproszczonym. Postępowanie w tym trybie, jak wynika z treści art. 120 P.p.s.a., jest bowiem także postępowaniem niejawnym. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w P.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: "1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8)bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2a ww. przepisu "sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego." Stosownie zaś do treści § 3 ww. przepisu "sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec powyższego w pierwszej zatem kolejności obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie oceny dopuszczalności skargi. Badanie przez sąd, czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu administracyjnego lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej musi być jednak poprzedzone ustaleniem przez sąd istnienia: - faktu istnienia przedmiotu zaskarżenia oraz - faktu istnienia aktu zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości fakt istnienia przedmiotu zaskarżenia. Obiektywnie jest bowiem stwierdzalne wydanie przez SKO postanowienia z dnia 13 lipca 2018 r. Co do drugiej kwestii, nie ma też wątpliwości co do faktu wniesienia skargi przez skarżącego. Znane też jest jego żądanie. W niniejszej sprawie nie zostały jednakże, zdaniem Sądu, spełnione przesłanki dopuszczalności skargi w węższym znaczeniu (sensu stricto). Warunkami formalnymi sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest bowiem m. in złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w cytowanym art. 3 § 2, §2a i 3 P.p.s.a. Skoro skarżący kwestionuje skargą postanowienie SKO z dnia 13 lipca 2018 r., to jest to postanowienie o przekazaniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2018 r., znak [...] – celem jego rozpatrzenia według właściwości i nadania dalszego biegu zgodnie z art. 132 § 1 lub art. 133 k.p.a. Pierwszy z ostatnio powołanych przepisów daje organowi I instancji możliwość dokonania autokontroli swojej uprzednio wydanej decyzji i uwzględnienie odwołania w całości wniesionego od niej. W tym względzie istnieje tzw. względna dewolutywność odwołania. Oznacza to, że kompetencja do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją nieostateczną przesuwa się na organ odwoławczy, tylko, gdy organ I instancji nie uwzględnił odwołania w całości. W sytuacji więc, gdy organ I instancji (tj. ten który wydał decyzję kwestionowaną odwołaniem do organu odwoławczego) uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję (art. 132 § 1 k.p.a.). W przeciwnym razie, jak stanowią postanowienia art. 133 k.p.a. "Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132." Postanowienie SKO, o przekazaniu odwołania organowi I instancji celem jego rozpatrzenia według właściwości i nadania dalszego biegu zgodnie z art. 132 § 1 lub art. 133 k.p.a., nie podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem od dnia 11 kwietnia 2011 r. (tj. od chwili wejścia w życie zmienionej treści art. 65 § 1 k.p.a. na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) postanowieniem zaskarżalnym zażaleniem. Co za tym idzie, nie jest więc jednym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 objętych właściwością rzeczową sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest więc niedopuszczalna sensu stricto i jako taka podlegała odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 Sąd odrzuca skargę, jeżeli m. in. sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji postanowienia.