III SA/Kr 92/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 grudnia 2003r., nr [...], w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego postanawia skargę odrzucić. W dniu [...] lutego 2004r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].12.2003r. (nr [...]), uchylające w całości postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. (nr [...] ) którym odmówiono uznania za uzasadnione zarzutów na toczące się w stosunku do Pana D. A. postępowanie egzekucyjne dotyczące realizacji obowiązku zapłaty kary pieniężnej za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie ograniczonego postoju oraz uznające zarzuty Pana A. na prowadzone postępowanie egzekucyjne za uzasadnione. Sąd zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przez skarżącego skargi na w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Uruchomienie bowiem powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności zaskarżonego postanowienia poprzedzać musi konstatacja, ze skarga w niniejszej sprawie pochodzi od uprawnionego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie skargę podpisał Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, wskazując równocześnie, że działa imieniem Gminy [...] (w skardze wskazano, iż skarżącym jest Gmina [...] - Miejski Zarząd Dróg w K. ). Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych zarządcą dróg gminnych jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Z art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że zarządca drogi wykonywać może swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, z art. 21 ust. 1a natomiast wynika, że zarządca drogi może upoważnić pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Właśnie w oparciu o takie upoważnienie (k. 27a) w niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie odmówienia zasadności zarzutów do postępowania egzekucyjnego w sprawie opłat za parkowanie wydał jako organ I instancji Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K. , działając imieniem Prezydenta Miasta K. Ten sam organ tj. działający imieniem Prezydenta Miasta K. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K. jest także w niniejszej sprawie skarżącym. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 24.01.1997r., IV S.A. 802/95, ONSA 1997/4/179) organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swym orzecznictwie podkreślał (por. m.in. wyrok NSA z 22.07.1999r., II S.A. 974/99, niepubl., lex Nr 46296), że "prawo do żądania kontroli legalności skarżonej decyzji/postanowienia przysługuje ich adresatom, nie przysługuje natomiast organowi niższej rangi, który w ten sposób chciałby bronić swych racji wobec argumentacji zaprezentowanej przez organ II instancji. Skarga służy do obrony praw strony, a nie organu, który występował w sprawie". Dopuszczenie takiej możliwości, tj. przyjęcie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie "nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie" (postanowienie NSA z dnia 19.10.2000r. II S.A./Gd 2159/00). Z tego względu, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, oraz treść art. 58 §3 tej ustawy, Sąd postanowił o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia przez podmiot do tego nieuprawniony.