III SA/Kr 921/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [....] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną przez A. K., dalej skarżący, decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn., Dz.U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr decyzji [...], o uznaniu skarżącego z dniem 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz odmawiającą uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...], skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej. W dniu 31 lipca 2012 r. skarżący przedłożył w Urzędzie Pracy zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2011 r. o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, z której wynikało, że posiadał wpis do ewidencji pod nr [...]. Wpisu tego dokonano w dniu 4 września 1989 r., a wykreślono w dniu 2 maja 2011 r. Starosta w związku z uzyskaniem ww. informacji wznowił z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, 149 § 1 i 150 § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] 2012 r. postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 11 stycznia 2011 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr decyzji [...]. Postępowanie wznowieniowe zakończyło się wydaniem w dniu [...] 2012 r. decyzji nr [...] uchylającej decyzję z dnia [...] 2011 r. nr [...] nr [...] uznającą skarżącego z dniem 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku i odmawiającej uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] w trybie odwoławczym uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ponownym postępowaniu Starosta wydał w dniu [...] 2012 r. decyzję nr [...] orzekającą o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...], orzekającej o uznaniu skarżącego od dnia 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz odmawiającą uznania go za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. Od powyższej decyzji skarżący, działając przez pełnomocnika radcę prawnego A. L. złożył odwołanie. W rozpoznaniu tego odwołania Wojewoda wydał w dniu [...] 2013 r. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność tego odwołania. Stwierdził, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie z pominięciem pełnomocnika, i nakazał jej powtórne doręczenie. Doręczenie nastąpiło w dniu 22 lutego 2013 r. a złożone ponownie odwołanie zostało rozpoznane poprzez wydanie przez Wojewodę decyzji w dniu [...] 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Powyższa decyzja była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 690/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania przed organami administracji publicznej Starosta wydał w dniu [...] 2014 r. decyzję nr [...] orzekającą o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. Starosta stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu z dnia wydania decyzji pojęcie bezrobotnego oznacza osobę, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo o złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej dnia podjęcia działalności gospodarczej. Z dokumentów sprawy, w szczególności z zaświadczenia Burmistrza Miasta z dnia 2 sierpnia 2012 r. oraz decyzji tego organu z dnia [...] 2011 r., wynika, że skarżący rozpoczął w dniu 1 stycznia 1981 r. prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu detalicznego obuwiem, pantoflami, galanterią odzieżową i artykułami z importu. Wykreślenie tego wpisu nastąpiło w dniu 2 maja 2011 r. W dniu rejestracji, tj. w dniu 11 stycznia 2011 r., skarżący nie spełniał zatem warunków uznania go za osobę bezrobotną. W dniu 11 stycznia 2011 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W odwołaniu od ww. decyzji podniesiono zarzuty naruszenia : - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że skarżący nie spełniał przesłanek uznania go za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. mimo, że prowadził działalność gospodarczą pod nr [...] od dnia 1 stycznia 1981 r., której wpis w ewidencji został wykreślony z dniem 2 maja 2011 r. na podstawie decyzji [...], - art. art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niedokładnie wyjaśniony stan faktyczny z naruszeniem interesu strony, niezebranie dowodów w sprawie, skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do ubezpieczenia zdrowotnego, - art. 151 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o stan faktyczny istniejący w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] 2011 r., zamiast w oparciu o aktualny stan faktyczny. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda wydał w dniu [...] 2015 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Decyzja Wojewody, wskutek zaskarżenia jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, została na podstawie wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 343/15, uchylona. W ramach wytycznych Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu koniecznym jest zwrócenie się do organu prowadzącego ewidencję działalności gospodarczej o przekazanie całej dokumentacji dotyczącej dokonywanych wpisów do tej ewidencji wobec skarżącego oraz wyjaśnienie na jakiej podstawie Burmistrz uznał, że wpis nr [...] jest nieaktualny. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy : "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) bezrobotnym – oznacza to osobę, (...), która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: - zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo - nie upłynął jeszcze okres do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej (...). Z akt sprawy wynika, że skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności pod nr [...]. Wpisu dokonano w dniu 4 września 1989 r., a wykreślenia od dnia 2 maja 2011 r. (decyzja z dnia [...] 2011 r.). Skarżący w dniu rejestracji nie spełniał warunków uznania go za osobę bezrobotną, również w brzmieniu po zmianie tego przepisu, która nastąpiła z dniem 1 lutego 2011 r. Skarżący nie wniósł o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej w dniu 11 stycznia 2011 r. Skarżący argumentował, że wpis ten nie istniał, gdyż dokonał zgłoszenia w Urzędzie Skarbowym oraz Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, a faktycznie od roku 1994 nie wykonywał działalności. Organ wypowiedział się, że ww. kontakty nie mają dla kwestii statusu osoby bezrobotnej znaczenia. O konieczności informowania organu o zmianach dotyczących wpisu był informowany, czego dowód stanowi zapis w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 września 1989 r. i z dnia 28 maja 1990 r. Przepis art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 2125) nałożył na przedsiębiorców obowiązek uzupełniania do dnia 31 grudnia 2004 r. wpisów do ewidencji o nr ewidencyjny PESEL oraz określenie przedmiotu wykonywanej działalności zgodnie z PKD, osoby nie posiadające takich danych winny były uzupełnić istniejące wpisy. Wojewoda podniósł, że organ wystosował do skarżącego informację o konieczności aktualizacji wpisu (pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r.). Według ustaleń organu skarżący figurował nieprzerwanie w ewidencji działalności gospodarczej do dnia jej wykreślenia, która nastąpiła z dniem 2 maja 2011 r. Tym samym w dniu 11 stycznia 2011 r. nie spełniał warunków uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Okoliczność wykreślenia z ewidencji uprawniała skarżącego do złożenia ponownego wniosku o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej. Na powyższą decyzję skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której podniósł zarzuty naruszenia: - art. art. 6, 7, 77 § 1 w zw. z art. 6 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w chwili dokonywania ponownego wpisu do rejestracji (tj. w brzmieniu obowiązującym od dnia 7 marca 2009 r.), tj. w dniu 3 września 2009 r. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich niezastosowanie, poprzez zaniechanie sprawdzenia, czy dana osoba zgłaszająca nie posiada innego wpisu w rejestrze, jak również poprzez niewezwanie do uzupełnienia wniosku o wpis do ewidencji skarżącego bądź jego skorygowania, w przypadku gdy wniosek zawiera dane nieprawdziwe lub niezgodne z przepisami prawa, co doprowadziło do dokonania przez organ kolejnych wpisów dotyczących zarejestrowania kolejnej działalności gospodarczej przez skarżącego, poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi, a w konsekwencji nierozstrzygnięcie, czy organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej miał obowiązku weryfikowania czy skarżący posiadał w jednym czasie, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, dwa wpisy do ewidencji działalności gospodarczej w okresie: od 10 kwietnia 2003 r. do 14 maja 2003 r.; od 1 lutego 2004 r. do 30 czerwca 2004 r., od 16 września 2004 r. do 30 września 2004 r. oraz od 3 września 2009 r. do 29 grudnia 2010 r., oraz czy dokonanie kolejnych wpisów do ewidencji gospodarczej przez organ ewidencyjny Gminę Miasta jest zgodne z prawem, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji i odmowie uznania za osobę bezrobotną skarżącego od 11 stycznia 2011 r.; - art. 6, art. 7, 77 § 1, w zw. z art. 6 w zw. z art. 140 Kpa w zw. art. 27 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w chwili dokonania ponownego wpisu do rejestru (tj. w brzmieniu obowiązującym od 7 marca 2009 r., tj. w dniu 3 września 2009 r.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie zbadania czy osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej mogła w świetle obowiązującego prawa- posiadać równocześnie kilka wpisów pod różnymi numerami, zaniechanie sprawdzenia, czy dana osoba zgłaszająca nie posiada innego wpisu w rejestrze, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji i odmowie uznania za osobę bezrobotną skarżącego od 11 stycznia 2011 r.; - art. 6, art. 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 6 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. art. 27 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązujący w chwili dokonania ponownego wpisu do rejestru (tj. w brzmieniu obowiązującym od 7 marca 2009 r., tj. w dniu 3 września 2009 r.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie zbadania czy organ dokonujący wpisu do ewidencji działalności gospodarczej miał obowiązek uaktualniania już dokonanych od 1989 r. wpisów w tej ewidencji, również poprzez niewezwanie do uzupełnienia wniosku o wpis do ewidencji skarżącego bądź jego skorygowania, w przypadku, gdy wniosek zawiera dane nieprawdziwe lub niezgodne z przepisami prawa, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji i odmowie uznania za osobę bezrobotną skarżącego od 11 stycznia 2011 r.; - art. art. 6, 7, 77 § 1 w zw. z art. 6, art. 140 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w chwili wezwania skarżącego do uzupełnienia i aktualizacji danych dotyczących wpisu z roku 1989 w rejestrze (tj. w 2011 r.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie zbadania czy wpis z 1989 r. o nr 296/89 nie ulegał wykreśleniu z urzędu nie, co skutkowało uznaniem, że wpis skarżącego o nr 296/89 uznano za aktualny do dnia 2 maja 2011 r., podczas gdy wpis ten ulegał wykreśleniu z urzędu w drodze decyzji administracyjnej przez Ministra właściwego do spraw Gospodarki, a organ ewidencyjny winien te informacje zgłosić, bowiem przedmiotowy artykuł miał na celu sprostowaniem wpisów wynikających z błędów organów prowadzących rejestr i anulowaniu nieaktualnych wypisów, co skutkowało uznaniem, że skarżący nie mógł otrzymać statusu bezrobotnego od dnia 11 stycznia 2011 r. i wydaniem zaskarżonej decyzji; - art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz niepoinformowanie przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, podczas gdy jest to uprawnienie strony wynikające z jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając ponownie, że skarżący w dniu rejestracji nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016 r., poz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd dokonując bowiem z urzędu kontroli według wyżej wskazanych kryteriów decyzji wydanych w tym postępowaniu administracyjnym stwierdził, że nie odpowiadają one prawu. Podkreślić należy, że na skutek skargi kontroli Sądu w niniejszej sprawie zostały poddane decyzje organów, wydane we wznowionym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. "Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" (Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 230, cyt. za B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 620). Analiza przepisów artykułów: 145, 147 i 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.) prowadzi do wniosku, że wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia, także z urzędu, otwiera możliwość ustalenia, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości, wyliczonych w artykułach: 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się jedną z decyzji, wskazanych w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie po raz trzeci przed sądem administracyjnym, doszło jednakże do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu skutkującym jej uchyleniem. Rzeczywiście, jak wynika z treści wskazanego co dopiero art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., jeżeli właściwy organ w sprawie wznowienia postępowania w wyniku przeprowadzenia postępowania ustali wystąpienie jednej z podstaw wznowienia, wyliczonych w artykułach: 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. przy równoczesnym braku przesłanek negatywnych, wyznaczonych w art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Dodać przy tym należy, że organ podejmuje w decyzji kończącej wznowienie postępowania dwa rozstrzygnięcia: o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz o istocie sprawy. Tak postąpił władczo Starosta, a uznał to za prawidłowe Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji – Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Zapomniał jednakże organ odwoławczy, że jego zadaniem jest rozstrzygając ponownie sprawę także we wznowionym postępowaniu czuwać nad zmianami stanu prawnego. Wojewoda wydając ponownie decyzję odwoławczą we wznowionym postępowaniu, po uchyleniu uprzednio wydanej przez Sąd wyrokiem z dnia z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 343/15, przeoczył, że wystąpiła jedna z negatywnych przesłanek wskazanych w art. 146 § 1 k.p.a. – upłynęło pięć lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej, a wskutek tego, jak stanowią postanowienia § 1 art. 145 z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylenie decyzji ostatecznej nie może wówczas nastąpić. Dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu jest bowiem ograniczona nie tylko jedną przesłanką pozytywną – wystąpieniem jednej z podstaw wyliczonych w artykułach: 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. – ale i dwiema przesłankami negatywnymi, wyznaczonymi w art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. W tym konkretnym przypadku, jak wynika z akt administracyjnych doręczenie ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...] nastąpiło w dniu 9 lutego 2011 r., co wynika z adnotacji urzędu na decyzji, a odbiór tej decyzji w tym dniu został potwierdzony własnoręcznym podpisem przez skarżącego (k. 44 akt administracyjnych). Wobec tego pięć lat od dnia doręczenia ostatecznej decyzji mijało z dniem 9 luty 2016 r. Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w dniu 27 kwietnia 2016 r., tj. po wystąpieniu negatywnej przesłanki z art. 146 § 1 k.p.a. – upływie pięciu lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. W takiej sytuacji Wojewoda nie mógł wydać decyzji utrzymującej w mocy decyzję kończącą postępowanie wznowieniowe, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lecz powinien uwzględniając ten stan rzeczy uchylić decyzję organu I instancji, działając jako organ odwoławczy i korzystając ze swych kompetencji merytoryczno – reformacyjnych orzec, zgodnie z postanowieniami art. 151 § 2 k.p.a. – stwierdzić wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności z powodów których nie uchylił decyzji ostatecznej. Zważywszy na powyższe, Sąd nie mógł wydać orzeczenia ograniczającego się jedynie do uchylenia zaskarżonej decyzji. Spowodowałoby to bowiem pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...] sprzecznej ze stanem prawnym mimo, że co prawda w dacie jej wydawania jeszcze nie ziściła się negatywna przesłanka z art. 146 § 1 k.p.a. również i z tego względu niedopuszczalne jest funkcjonowanie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia uchylającego ostateczną decyzję i orzekającego na nowo o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. skoro w ogóle rozstrzygnięcie tego rodzaju z uwagi na treść art. 146 § 1 k.p.a. nie mogło być podjęte. Wobec tego Sąd w celu usunięcia naruszenia prawa w decyzji organu I instancji, wydanej niewątpliwie w granicach tej samej sprawy, bo we wznowionym postępowaniu, skorzystał z art. 135 P.p.s.a. i uchylił również decyzję organu I instancji - Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...], bo było to konieczne do końcowego załatwienia sprawy. Obowiązkiem jest bowiem Sądu przez wydanie orzeczenia – stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodna z prawem (por. m. in. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 sierpnia 2009 r., I SA/Go 183/09, LEX nr 552452, i z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 506/13, LEX nr 1343997). Z powyższych względów podniesione w skardze zarzuty oraz przedstawiona piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2017 r. oraz piśmie z dnia 8 lutego 2017 r. – załączniku do protokołu rozprawy argumentacja nie miała i nie mogła mieć wpływu na prawidłowość podjętego przez Wojewodę rozstrzygnięcia skoro zmienił się stan prawny po wyroku sądu administracyjnego uchylającym uprzednio wydaną decyzję organu odwoławczego. W ponownym rozpoznaniu sprawy we wznowionym postępowaniu organy zobowiązane będą do wzięcia pod uwagę powyższych wskazań, w szczególności okoliczności związanej z upływem pięciu lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej (art. 146 § 1 k.p.a.). Jak więc stanowią postanowienia art. 151 § 2 k.p.a. w takim razie organ ogranicza się do stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodów których nie uchylił tej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016 r., poz. 718 ), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie II sentencji wyroku.