III SA/Kr 925/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w sprawie ze skargi J. D. na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi T. J. wykonującemu zawód w ramach Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K. kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla skarżącej adwokat (k. 17 i n.) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa T. J. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k. 27) w złożonym dnia 8 lutego 2011 r. do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego piśmie zatytułowanym "Zawiadomienie o sporządzeniu opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej" nadmienił, że w ślad za swym wcześniejszym wnioskiem z dnia 13 grudnia 2010 r. wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu gdyż, koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Uzasadniając swoje żądanie oświadczył, że sporządzoną w sprawie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2010 r. odrzucającego skargę strony przekazał skarżącej a także przesłał Dziekanowi ORA. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Z treści pism adwokata datowanych na dzień 13 grudnia 2010 r. oraz 8 lutego 2011 r. wynika, że domaga się "zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, gdyż koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części". Mimo pewnych zastrzeżeń gdy chodzi o precyzję sformułowania takiego oświadczenia zachodzą warunki do uznania, że wyjaśnienie tej treści można poczytywać za oświadczenie, o jakim mowa w §20 powołanego rozporządzenia. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od sprawy i instancji wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Ponieważ w realiach niniejszej sprawy adwokat dokonał czynności jeszcze przez sądem I instancji (k. 34 i n.) i nie otrzymał za to wynagrodzenia, więc w myśl ust. 1 pkt. 1 lit. c powołanego przepisu rozporządzenia w sprawie takiej jak niniejsza należy mu się 240 zł. Dodatkowo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje mu opłata w wysokości 120 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b. w związku z pkt. 1 lit. c). Okoliczność, że adwokat nie przedłożył do akt odpisu takiej opinii nie sprzeciwia się takiemu rozstrzygnięciu. W sytuacji bowiem gdy z akt sprawy nie wynika aby strona zakwestionowała fakt udzielenia jej pomocy w tej formie oprzeć należy się na argumentacji zbieżnej z tą jaka legła u podstaw uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. (OZ 720/04), że w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika. Prezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wzbudza większych kontrowersji i jest powszechnie aprobowane w bieżącej praktyce orzeczniczej sadów administracyjnych. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że z przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani też z przepisów wzmiankowanego rozporządzenia nie wynika norma stwierdzająca co może być wyłącznym dowodem udzielenia stronie pomocy prawnej różnicować sytuację adwokata w obu przedstawionych przypadkach. Oceniając oświadczenia składane przez adwokata trzeba zaś także pamiętać, że ten przy wykonywaniu zawodu podlega nie tylko powszechnie obowiązującemu prawu ale dodatkowo wiążą go Zasady Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (§11) za uchybienie którym odpowiada dyscyplinarnie (§4). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.