III SA/Kr 926/18

|Sygn. akt III SA/Kr 926/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r., sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na zarządzenie Wojewody Małopolskiego z dnia 18 czerwca 2018 r. nr WI-V.431.11.2015 w przedmiocie zmiany organizacji ruchu skargę oddala. Wojewoda Małopolski aktem z 18 czerwca 2018 r. znak WI-V.431.11.2015 działając na podstawie art. 10 ust. 2 i 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, nakazał zmianę organizacji ruchu w Krakowie poprzez: usunięcie na terenie miasta Krakowa tabliczek T-22 dopuszczających ruch rowerowy na drogach dla pieszych wyznaczonych znakami C-16. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wojewoda Małopolski w grudniu 2015 roku, w ramach sprawowanego przez ustawowego nadzoru nad zarządzaniem ruchem drogowym przeprowadził kontrolę odnośnie stanu faktycznego, rzetelnego udokumentowania i oceny działalności Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w zakresie zarządzania ruchem na drogach publicznych miasta Krakowa. Po zakończeniu kontroli 4 marca 2016 roku przekazał Prezydentowi Miasta Krakowa wystąpienie pokontrolne z zawierające w szczególności ustalenia stanu faktycznego, ocenę skontrolowanej działalności oraz zalecenia pokontrolne. Zalecenia pokontrolne zdaniem Wojewody nie zostały w całości wykonane. Zdaniem Wojewody błędem jest niewłaściwe oznakowanie dróg dla pieszych, po których został dopuszczony ruch rowerowy przez stosowanie połączenia znaków C-16 drogi dla pieszych z tabliczką T-22 dopuszczającą ruch rowerowy na ciągach przeznaczonych wyłącznie dla pieszych. Wojewoda stwierdził, że w okresie objętym kontrolą funkcjonowały już znacząco zmienione przepisy dotyczące znaków drogowych, w tym znaków z grupy nakazu. Dnia 8 października 2015 r. weszły bowiem w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 lipca 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U.2015.1314). Zgodnie z nowym brzmieniem pkt 4.1.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, jeżeli dopuszcza się wyłączenie od stosowania się do znaków nakazu, to pod takim znakiem umieszcza się tabliczkę z napisem "nie dotyczy" wraz z symbolem pojazdu albo wyrażeniem określającym ten pojazd. Powyższe dopuszczenie może dotyczyć znaków z grupy od C-1 do C-10. Przed 8 października 2015 r. postanowienia pkt 4.1.1. były zapisem bardzo ogólnym, dopuszczającym wyłączenie od stosowania się do znaków nakazu, bez określenia, której grupy znaków dotyczy to wyłączenie, niemniej czytając opis stosowania znaku C-16 droga dla pieszych, określonego w pkt 4.2.17 ww. załącznika nr 1, znak ten umieszcza się na początku drogi (ciągu) przeznaczonej wyłącznie dla pieszych. W dalszej części opisu ustawodawca nie wskazał żadnych wyjątków od stosowania się do tego znaku. Biorąc powyższe pod uwagę, połączenie i zastosowanie kombinacji znaku C-16 droga dla pieszych i tabliczki T-22 nie dotyczy z symbolem roweru - tak przed nowelizacją, jak i po niej - jest nieprawidłowe, co jako błąd w oznakowaniu wykazane zostało w wystąpieniu pokontrolnym. Zalecenia pokontrolne w tym przedmiocie nie zostały wykonane. Wojewoda powołał się na interes ogólnospołeczny i wskazał, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w przepisach obowiązującego prawa. Zatem należy odnieść się do definicji tego pojęcia w aspekcie jego znaczenia językowego i celu dla jakiego jest używany. Następnie stwierdził, że zgodnie z art. 6 i 7 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mając na uwadze powyższą zasadę stwierdził, że wydanie niniejszego nakazu chroni interes publiczny, zbiorowy, obywatelski, przeciwstawiając go indywidualnym uprawnieniom wynikającym z przywilejów nadanych przez zarządcę drogi, do których nadania zarządca drogi nie posiada kompetencji. Reasumując Wojewoda stwierdził, że uwzględniając powyższe oraz biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, nakaz znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne. Na powyższy akt skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Prezydent Miasta Krakowa zarzucając naruszenie: 1/ art. 17 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie w związku z art. 10 ust. 2 ustawy. Prawo o ruchu drogowym polegające na pominięciu, że w celu realizacji powierzonych mu zadań, wojewoda wydaje zarządzenia, co dotyczy także czynności dotyczących sprawowania nadzoru nad zarządzaniem ruchem na drogach, 2/ art. 10 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez nie wskazanie do kogo ten akt jest skierowany: a/ Prezydenta Miasta Krakowa będącego na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych funkcję zarządcy dróg publicznych na terenie miasta Krakowa - miasta na prawach powiatu, b/ Prezydenta Miasta Krakowa będącego na podstawie art. 10 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym zarządzającym ruchem drogowym na terenie miasta Krakowa - miasta na prawach powiatu, 3/ art. 10 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez niewyjaśnienie, na czym polega w tym wypadku interes ogólnospołeczny mieszkańców miasta Krakowa jakim kierował się Wojewoda wydając zaskarżony akt, 4/ § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem poprzez nakazanie w ramach pełnionego nadzoru wykonania czynności faktycznych, to jest usunięcia na terenie miasta Krakowa tabliczek T-22 dopuszczających ruch rowerowy na wyznaczonych znakami C-16 drogach dla pieszych w przypadku kiedy nadzorem winna być czynność materialno-techniczna jaką jest projekt organizacji ruchu, na podstawie którego obok znaku C-16 została wprowadzona tabliczka T-22 i bez wskazania odnośnie jakiego projektu organizacji ruchu (wskazanie daty jego wydania, oraz terenu którego on dotyczy), ograniczając się jedynie do stwierdzenia terenu - teren miasta Krakowa, co stanowi przekroczenie uprawnień nadzorczych, jakie przysługują w tym zakresie organowi, na podstawie art 10 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, 5/ art. 10 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez niewyjaśnienie na czym polega ważny interes ogólnospołeczny, który był podstawą wydania zaskarżonego aktu, 6/ brak wyraźnego wskazania, jakie przepisy prawa zostały naruszone w wyniku wprowadzenia zatwierdzonego projektu organizacji ruchu – strefa ograniczonego ruchu. W konkluzji skargi Prezydent wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu. Wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 2 pkt. 5 w związku z ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, organ sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i może wobec tego nakazać zmianę organizacji ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. Organ, w celu realizacji powierzonych mu zadań, wydaje zarządzenia (art. 17 ustawy o wojewodzie). Tymczasem zaskarżony akt nie posiada formy zarządzenia, można jedynie domyślić się, że organ skorzystał ze swoich uprawnień nadzorczych. Ustawodawca dając wojewodzie przywołane powyżej uprawnienie nie wskazał jednakże expressis verbis podmiotów, którym organ ten może nakazać wspomnianą zmianę organizacji ruchu. Pomimo braku w tym względzie wyraźnej regulacji adresata obowiązków nakładanych na podstawie art. 10 ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy ustalić w oparciu o wykładnię systemową i funkcjonalną. Zgodnie z regulacją art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. W przypadku miasta Krakowa kompetencja ta należy do Prezydenta Miasta Krakowa jako zarządzającego ruchem na drogach publicznych w mieście. Określenie działań w ramach zarządzania ruchem zostało wskazane w § 2 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia, z którego wynika że działania w zakresie zarządzania ruchem, poprzez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, a w szczególności: a) sporządzanie projektów organizacji ruchu, b) przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, c) rozpatrywanie projektów organizacji ruchu, d) zatwierdzanie organizacji ruchu, e) przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji, f) nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu z zatwierdzoną organizacją ruchu, g) nadzór i analizę istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, h) nadzór nad zarządzaniem ruchem - realizują, odpowiednio do kompetencji między innymi organ zarządzający ruchem oraz zarząd drogi. Organ zarządzający ruchem ( § 3 ust. rozporządzenia ) rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu, opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu, zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów, przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji, prowadzi kontrolę prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych sygnalizacji świetlnej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu. Organ zarządzający ruchem może przy tym samodzielnie przedstawić do zatwierdzenia projekt organizacji ruchu (§ 4 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia). Zarząd drogi z kolei, zgodnie z § 11 rozporządzenia, realizuje na własny koszt organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu. Jak wynika z zapisów § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że podstawą do wykonania tego nakazu musi być zmiana organizacji ruchu , czego konsekwencją jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem. Organizacja ruchu, której realizacja leży w kompetencji zarządcy drogi, musi być wobec tego zgodna z organizacją ruchu zatwierdzoną przez organ zarządzający ruchem, co ten ostatni czyni zgodnie z przypisaną mu kompetencją. Oczywiście na terenie miasta Krakowa obie te kompetencje zostały skumulowane w osobie Prezydenta Miasta Krakowa, jednakże z cala stanowczością należy podkreślić, iż co do zasady organ zarządzający ruchem na drodze nie jest zarządcą drogi, tak jak zarządzanie ruchem na drodze nie jest tożsame z zarządzaniem drogą. Tymczasem z zaskarżonego aktu nie wynika czy adresatem jego jest zarządca drogi Prezydent Miasta Krakowa, czy zarządzający ruchem na drodze Prezydent Miasta Krakowa . Jak wyżej zostało to już wyjaśnione, na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia, działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez: podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności: sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, rozpatrywanie projektów organizacji ruchu, zatwierdzanie organizacji ruchu, przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji, nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu z zatwierdzoną organizacją ruchu, nadzór i analizę istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, nadzór nad zarządzaniem ruchem. Stosownie do § 11 powyższego rozporządzenia, zadania techniczne polegające na umieszczeniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje w zasadzie na własny koszt zarząd drogi. W ramach swoich kompetencji Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie jako Dyrektor zarządu dróg na terenie Gminy Miejskiej Kraków dokonał zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na terenie miasta Krakowa odnośnie wprowadzenia zapisów na tabliczkach pod znakami zakazu zezwalających na niestosowanie się do tych znaków drogowych kierującym posiadającym zezwolenia zarządcy drogi. Czynności te wielokrotnie były powtarzane z tego powodu, że nie mają one charakteru generalnego, rozumianego w ten sposób, że tylko jeden projekt organizacji ruchu musi dotyczyć całego terenu miasta Krakowa. W związku z tym, zdaniem skarżącego, w ramach swoich czynności nadzorczych organ nie może jednym aktem nakazać zmianę bliżej nieokreślonej organizacji ruchu, dotyczącej jedynie drogi dla pieszych oznaczonej znakiem C-16, na której dopuszczony został ruch rowerzystów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zgodnie z aktualnym brzmieniem pkt 4.1.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., jeżeli dopuszcza się wyłączenie od stosowania się od znaków nakazu, to stosuje się tabliczkę z napisem "nie dotyczy" wraz z symbolem pojazdu albo wyrażeniem określającym ten pojazd. Przy czym powyższy wyjątek może dotyczyć znaków z grupy od C-1 do C-10. Warto również przywołać zapis pkt 4.2.17 załącznika nr 1 dotyczący stosowania znaku C-16 droga dla pieszych – znak ten umieszcza się na początku drogi (ciągu) przeznaczonej wyłącznie dla pieszych. W związku z tym istniejąca organizacja ruchu narusza obowiązujące przepisy prawa, a tym samym interes ogólnospołeczny , dopuszczając ruch rowerowy w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów samorządu terytorialnego. Takim aktem nadzoru jest zaskarżone skargą przez Prezydenta Miasta Krakowa zarządzenie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 18 czerwca 2018 r., którym Wojewoda nakazał zmianę organizacji ruchu w Krakowie poprzez: usunięcie na terenie miasta Krakowa tabliczek T-22 dopuszczających ruch rowerowy na drogach dla pieszych wyznaczonych znakami C-16. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. Na wstępie należy stwierdzić, że samodzielność publicznoprawna gminy oznacza, że jest ona zdecentralizowanym podmiotem władzy publicznej, działającym na podstawie i w granicach wynikających z przepisów obowiązującego prawa i w tym zakresie jakakolwiek ingerencja podmiotu zewnętrznego (np. organu nadzoru) dopuszczalna jest tylko w przypadku wprost wskazanym w przepisie ustawy i musi być powiązana z prawem do ochrony tejże samodzielności. Samodzielność samorządu została poddana nadzorowi organów administracji rządowej z punktu widzenia legalności i w formach przewidzianych przepisami prawa i kryterium zgodności z prawem stanowi jedyną podstawę oceny zaskarżonego zarządzenia nadzorczego w tej sprawie. Jest niesporne, że wojewoda jest organem sprawującym nadzór nad zarządzaniem ruchem m.in. na drogach gminnych i powiatowych. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 i 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - takie uprawnienia posiada. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi z całą stanowczością należy stwierdzić, że skoro zgodnie z art. 10 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym Wojewoda Małopolski sprawuje nadzór nad zarządzeniem ruchem na drogach województwa małopolskiego, to już choćby z samej zasady legalizmu wynika, że Wojewoda miał uprawnienie do wydania zarządzenia w przedmiocie zmiany organizacji ruchu. W związku z powyższym uznając za dopuszczalne zaskarżenie zarządzenia nadzorczego Sąd dokonał oceny zgodności z prawem tego zarządzenia. Kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Zgodnie z treścią załącznika nr 1 do powyższego rozporządzenia ("Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach") w części 4.2.17. odnoszącej się do drogi dla pieszych stwierdzono, że znak C-16 "droga dla pieszych" stosuje się w celu wyeliminowania z drogi ruchu pojazdów i dopuszczenia wyłącznie ruchu pieszych. Znak ten umieszcza się na początku drogi (ciągu) przeznaczonej wyłącznie dla pieszych. Wskazano również, że znak C-16 umieszcza się przede wszystkim na drogach położonych np. w centrach handlowych miast, na których występuje znaczne natężenie ruchu pieszego - gdzie wyeliminowanie ruchu pojazdów wpłynie znacząco na poprawę bezpieczeństwa pieszych i ułatwi im korzystanie z drogi. Znak C-16 umieszcza się również w osiedlach mieszkaniowych, na drogach publicznych, których przeznaczenie (tylko dla pieszych) może budzić wątpliwości. Natomiast w części 4.2.19. odnoszącej się do drogi dla rowerów i pieszych, znak C-13/16 "droga dla rowerów i pieszych" stosuje się w celu oznaczenia dróg tylko dla kierujących rowerami i pieszych. Na znaku tym umieszcza się jednocześnie symbole znaków C-13 i C-16. Dodatkowo wskazano, że wspólne użytkowanie drogi przez rowerzystów i pieszych może być stosowane, jeżeli natężenie ruchu pieszego nie przekracza 450 osób/h, a natężenie rowerów nie przekracza 50 rowerów/h lub też ruch pieszy jest nie większy niż 50 osób/h, a ruch rowerowy - nie przekracza 250 rowerów/h. W przypadku gdy ruch rowerów odbywa się po drodze dla rowerów, a ruch pieszych po drodze dla pieszych, położonych obok siebie, symbole roweru i pieszych oddziela się kreską pionową. Z kolei znak C-13 "droga dla rowerów" stosuje się w celu wyeliminowania z drogi innych niż rowery pojazdów. W tych przepisach z punktu logicznego i interpretacji prawnej, w ocenie Sądu, nie ma miejsca na dodatkowe znaki drogowe regulujące zakres ruchu pieszych i ruchu rowerzystów. W przypadku bowiem gdy zarządca drogi zamierza dopuścić na drodze dla pieszych dodatkowo ruch rowerowy powinien zgodnie z wyżej powołanym rozporządzeniem umieścić, znak C-13/16 "droga dla rowerów i pieszych". Tabliczka "T -22 nie dotyczy rowerów" nie może zostać umieszczona pod znakiem znak C-16 "droga dla pieszych" gdyż dla takiego rozwiązania jest jak wyżej wskazano odrębny znak C-13/16. Oceniając zakres, stopień oraz charakter ingerencji Wojewody z zakresu zarządzania ruchem drogowym w sferę praw samorządu terytorialnego i wolności obywatelskich, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone zarządzenie nie narusza norm, zasad i wartości ustawowych. Obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i dokonania na podstawie całokształtu tego materiału oceny, czy dana okoliczność została udowodniona stanowi podstawowy warunek prawidłowego prowadzenia każdego postępowania opartego o przepisy prawa publicznego. W tej zaś sprawie, opierając się na interpretacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, w ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie zarządził, że należy usunąć na terenie miasta Krakowa tabliczki T-22 dopuszczające ruch rowerowy na drogach dla pieszych wyznaczonych znakami C-16, gdyż ich umieszczenie pod tymi znakami jest niezgodne z obowiązującym prawem. Podkreślić należy, że pojęcia zawarte w przepisach ustaw i aktów podustawowych muszą być interpretowane precyzyjnie szczególnie wówczas, gdy ma miejsce ingerowanie w zadania publiczne powierzone przez ustawodawcę do wykonywania przez samorząd terytorialny jako zadania własne tego samorządu. Takim zadaniem jest między innymi organizacja ruchu, dlatego przepisy muszą być intepretowane w sposób ścisły, a organy umieszczając poszczególne znaki nie mogą sobie pozwolić na dowolność. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda Małopolski działał w myśl przepisów prawa. Faktycznie błędem jest oznakowanie dróg dla pierwszych, po których został dopuszczony ruch rowerowy przez zastosowanie połączenia znaków C-16 czyli drogi dla pieszych z tabliczką T-22 dopuszczającą ruch rowerowy na ciągach przeznaczonych wyłącznie dla pieszych. Przepisy prawa w tym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach dopuszczają jedynie takie oznakowanie z którego wynika, że droga jest przeznaczona dla pieszych albo dla rowerzystów albo też dla pieszych i rowerzystów. Nie można zatem być takiego oznakowania z którego wynika, że droga jest przeznaczona dla pieszych, ale na jej odcinku dopuszcza się ruch rowerów. Mając na względzie poniesione wyżej argumenty, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać pozbawienie mocy obowiązującej zaskarżonego zarządzenia, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.