III SA/Kr 929/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek ( spr. ) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 21 lipca 2009 r. , Nr : [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu w książeczce wojskowej posiadania stopnia oficerskiego s k a r g ę o d d a l a . A. T. złożył do Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień wniosek o wydanie książeczki wojskowej z uwzględnieniem stopnia oficerskiego. Wskazał, że w dniu 21 maja 2001r. złożył do WKU wniosek o wymianę posiadanej książeczki wojskowej z uwzględnieniem stopnia oficerskiego. Wniosek ten pozostał bez odpowiedzi. Wniosek uzasadnił tym, że w latach 1950 - 1954 studiował na Wydziale [...] Akademii [...] i uzyskał dyplom inżyniera metalurga. W czasie studiów, jako zdolny do służby wojskowej objęty był szkoleniem wojskowym na Studium Wojskowym przy Akademii [...]. Wymagane egzaminy i ćwiczenia zdał. Na ćwiczenia poligonowe w jednostkach wojskowych był powoływany razem z całym Wydziałem. W sierpniu 1952 r. odbył ćwiczenia wojskowe na poligonie A. Tam w jednostce wojskowej złożył przysięgę wojskową i zdał egzamin z zakresu odbytych ćwiczeń. W lipcu 1953 r. udał się na poligon artyleryjski B k. C. Tam po odbyciu ćwiczeń złożył ponownie przysięgę i zdał egzamin końcowy wymagany do uzyskania stopnia chorążego. Z niewiadomych przyczyn książeczki wojskowej skarżącego, którą przedłożył, nie aktualizowano ani nie wydano nowej promującej stopnie oficerskie. Skarżący domaga się jej wydania w związku z korektą stażu zatrudnienia oraz osobistą satysfakcją. Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień decyzją nr [...] z dnia [...] 2009r. skierowaną do skarżącego odmówił dokonania wpisu w książeczce wojskowej potwierdzającego posiadanie stopnia oficerskiego. Jako podstawę prawną wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 16 marca 2009r. zostało wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie dokonania wpisu w książeczce wojskowej potwierdzającego posiadanie stopnia oficerskiego. W trakcie podjętych czynności ustalono, iż w WKU brak jest ewidencji wojskowej rocznika 1923, która zgodnie z obowiązującymi przepisami została zniszczona. W związku z powyższym zwrócono się do: 1. ARCHIWUM WOJSK LĄDOWYCH W., Ldz. wych. 400 z dnia 18.03.2009r. 2. ARCHIWUM WOJSK LĄDOWYCH w K., Ldz. wych. 491 z dnia 8.04.2009r. 3. ARCHIWUM WOJSK LĄDOWYCH w T., Ldz. wych. 492 z dnia 08.04.2009r. 4. CENTRALNE ARCHIWUM WOJSKOWE, W., Ldz. wych. 597/09 z dnia 14.05.2009r. Z odpowiedzi, jakie otrzymał organ z ww. Archiwów wynika, iż żadne z nich nie dysponuje dokumentami wystarczającymi, aby zadośćuczynić żądaniom skarżącego. Archiwum Wojskowe przekazało wykaz studentów zakwalifikowanych do mianowania, ale nie wykaz żołnierzy, którzy zostali mianowania na pierwszy stopień oficerski. W związku z wyczerpaniem możliwych źródeł informacji w powyższym temacie, postanowiono jak w sentencji. Skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji. Zarzucił powołując się na swój wniosek z 2001 r., że organ przez 8 lat nie wszczął postępowania. Zdaniem skarżącego informacje zgromadzone przez organ, otrzymane od Studium Wojskowego przy Akademii [...] i jednostek wojskowych w których odbywały się ćwiczenia na poligonach, są płytkie, miałkie, wymijające a nawet tendencyjne. Skarżący podniósł, że studium wojskowe było równorzędne z odbyciem służby wojskowej. Podniósł, że po zaliczeniu ćwiczeń i egzaminów artyleryjskich słuchaczom wręczano książeczki wojskowe ze stopniem chorążego. Skarżący nie dostał książeczki z przyczyn politycznych. Decyzją z dnia 21 lipca 2009r. nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] 2009r. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 14 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgromadzona w sprawie dokumentacja wyłącza możliwość potwierdzenia i dokonania wpisu w książeczce wojskowej faktu posiadania stopnia oficerskiego. Z zebranych w sprawie dowodów i dokumentów wynika, że wnioskodawca posiada stopień wojskowy szeregowego (ksero książeczki wojskowej). Brak jest jakichkolwiek dowodów i faktów, które potwierdzałyby fakt mianowania na stopień oficerski. Bycie studentem, jak również zakwalifikowanie do mianowania na stopień oficerski nie jest równoznaczne z mianowaniem na stopień oficerski. Zdaniem organu odwoławczego, zarówno przedstawiona przez skarżącego dokumentacja jak i po przeprowadzeniu przez organ I instancji wnikliwego postępowania wyjaśniającego nie ustalono ani nie uprawdopodobniono, że był kiedykolwiek mianowany na stopień oficerski. A. T. wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Domagał się: uaktualnienia książeczki wojskowej wpisami zmian, przyznania stopnia oficerskiego w wyniku tych zmian. Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł również, że w postępowaniu rozpoczętym wnioskiem z dnia 15 maja 2009r. nie został pouczony o trybie odwoławczym. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zarzut braku odpowiedzi ze strony Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień na złożone pismo z dnia 15 maja 2001 r. jest bezzasadny, ponieważ Komendant pismem z dnia 22 kwietnia 2002 r. poinformował wnioskodawcę o sposobie załatwienia. Kopia tego pisma, która znajdowała się w teczce akt została zniszczona dnia 13.02.2009 r. Na tę okoliczność wskazał pismo Komendanta WKU z dnia 11 sierpnia 2009 r. (nr wch. 3908). Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego zgodnie z art. 19 kodeksu postępowania administracyjnego przestrzegając z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej i zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej polskiej- jako organ wyższego stopnia w stosunku do wojskowego komendanta uzupełnień decyzją Nr [...] dnia 21 lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień skoro: - posiadane dowody wskazują, że skarżący był ujęty w wykazie studentów zakwalifikowanych do mianowania na stopień oficerski, - zakwalifikowanie studenta do mianowania na stopień oficerski nie jest równoznaczne z jego mianowaniem. - ksero książeczki wojskowej potwierdza posiadanie przez skarżącego stopnia wojskowego - szeregowego, - otrzymane z archiwum dokumenty z Wojsk Lądowych w W., K., T. nie stwierdzają aby skarżący był kiedykolwiek mianowany na stopień oficerski. W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2010 r. skarżący podniósł kolejne argumenty takie jak: czy szkolenie wojskowe na studium wojskowym było równorzędne ze służba wojskową, jaki był cel tego szkolenia i jaki był program tego szkolenia, jakie były kryteria dające podstawę do mianowania na oficera rezerwy wyniku kończenia studiów, czy te kryteria skarżący spełnił a jeżeli tak to czy organ ustalił z jakich powodów odłożono w czasie wydanie dokumentu mianowania na oficera rezerwy, czy organ badał jaki miał numer pułk artylerii haubic na poligonie B pod C w którym bateria szkolna Akademii [...] w lipcu 1953 r. złożyła egzamin końcowy promujący na oficera rezerwy po odbyciu ćwiczeń, z jakiej daty pochodzi znajdujący się w archiwum wykaz studentów zakwalifikowanych na pierwszy stopień oficerski, jakie warunki musiał spełnić aby uzyskać taką kwalifikację, z jakich powodów organ odmawia odtworzenia kartoteki w oparciu o przedłożone dokumenty. Ponownie wskazał, że pierwotny wniosek złożył 9 lat temu i pozostawał on bez załatwienia, nie zniszczył odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2002 r. na ten jego wniosek i przedkłada jego kopię, jego treść nie informuje o sposobie załatwienia sprawy. Dla uwiarygodnienia i uściślenia wniosku przedłożył kopię życiorysu, kopię ankiety personalnej w której podał, że ukończył służbę w stopniu oficera rezerwy. W rubryce 27 tej ankiety potwierdził nieprawdę, ponieważ miał za granicą krewnego który jako uchodżca od 1939 r. angażował się na arenie międzynarodowej działalnością dla dobra Polski. Skarżący domniemuje, ze tuż przed wydaniem książeczki wojskowej z promocją oficera rezerwy władze PRL ujawniły potwierdzenie nieprawdy w ankiecie personalnej i wstrzymały jej wydanie, co skarżący uznaje za represje, którą organ obecnie kontynuuje. Skarżący wniósł o spowodowanie wydania przez organ dokumentu promującego na oficera rezerwy w ramach rehabilitacji i w oparciu o przedłożone dowody co wiąże się z korektą stażu emerytalnego i z osobistą satysfakcją. Na rozprawie skarżący precyzując swoje żądanie na pytanie czy domaga się wydania nowej książeczki wojskowej z wpisem stopnia oficerskiego czy tez dokonania wpisu w starej książeczce stwierdził że zależy mu na wpisie stopnia oficerskiego albo w starej książeczce albo w nowej książeczce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr.98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej k.p.a., normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art.80 kpa). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 §3 kpa). Zgodnie z treścią art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§2). Na wstępie należy zauważyć, że w latach 1950 -1954 w których jak twierdzi skarżący i co wynika ze zgromadzonej dokumentacji odbył służbę wojskową jako student Akademii [...] obowiązywała ustawa z dnia 4 lutego 1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. z 1950r., nr 6, poz. 46). Obowiązywała też ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ulgach w odbywaniu służby wojskowej przez studentów szkół wyższych (Dz. U. z 1949 r., nr 25, poz. 173). Zgodnie z treścią art. 1 tej ustawy: w celu: - umożliwienia studentom szkół wyższych uzyskania stopni oficerskich bez przerwy w studiach; - umożliwienia absolwentom szkół wyższych niezwłocznego przystąpienia do wykonywania zawodów praktycznych, - przyśpieszenia dopływu specjalistów z wyższym wykształceniem do wszystkich działów gospodarki narodowej i administracji publicznej - - Minister Obrony Narodowej może w porozumieniu z Ministrem Oświaty lub z innymi właściwymi ministrami zarządzić wojskowe szkolenie studentów szkół wyższych w czasie studiów na oficerów rezerwy. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy: w czasie wojskowego szkolenia studenci mogą być mianowani na stopnie podoficerskie. Zasady mianowania ustala w drodze zarządzenia Minister Obrony Narodowej (ust. 2). Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy: studenci, którzy ukończą wojskowe szkolenie i złożą egzamin końcowy z tego szkolenia z wynikiem co najmniej dostatecznym, są wolni od obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej i zostają zaliczeni do rezerwy. Studenci ci mogą być mianowani na pierwszy stopień oficerski mimo nieukończenia oficerskiej szkoły wojskowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 dekretu z dnia 3 kwietnia 1948 r. o służbie wojskowej oficerów Wojska Polskiego (Dz. U. z 1948r., nr 20, poz. 135). Minister Obrony Narodowej określi w drodze zarządzenia, wydanego w porozumieniu z Ministrem Oświaty lub z innymi właściwymi ministrami, skład i tryb urzędowania komisji egzaminacyjnych, przeprowadzających egzaminy końcowe z przedmiotów wojskowych (ust. 2). Na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ulgach w odbywaniu służby wojskowej przez studentów szkół wyższych wydane zostało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 maja 1952 r. w sprawie egzaminów końcowych z wojskowego szkolenia studentów szkół wyższych (Monitor Polski Nr 41 poz. 585). Przepisy tego aktu wskazywały, że: - §1. Studenci szkół wyższych którzy ukończyli trzyletnie wojskowe szkolenie w ramach studiów wojskowych, zdają egzaminy końcowe z przedmiotów wojskowych podczas ćwiczeń wojskowych na obozach letnich w jednostkach wojskowych. - § 5. Studenci którzy złożą egzamin końcowy z przedmiotów wojskowych z wynikiem co najmniej dostatecznym, są wolni od obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej i zostają zaliczeni do rezerwy. Kierownicy studiów wojskowych mogą na wniosek komisji egzaminacyjnej (§3) przedstawić tych studentów do mianowania na pierwszy stopień oficerski. Dekretem z dnia 3 kwietnia 1948 r. o służbie wojskowej oficerów Wojska Polskiego (Dz.U. z 1948r., nr 20, poz.135) wydanym na podstawie art. 4 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 19 lutego 1947 r. o ustroju i zakresie działania najwyższych organów Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy z dnia 9 marca 1948 r. o upoważnieniu Rządu do wydawania dekretów z mocą ustawy (Dz. U. R. P. Nr 15, poz. 107) - Rada Ministrów postanowiła, a Rada Państwa zatwierdziła, następującą regulację m.in.: - art. 9. ust. 1. Ustanawia się następujące stopnie oficerskie oraz kolejność w ich nadawaniu: oficerowie młodsi: chorąży, chorąży marynarki, podporucznik, podporucznik marynarki, porucznik, porucznik marynarki, kapitan, kapitan marynarki. ust. 2. Stopnie oficerskie nadaje się przez mianowanie, z wyjątkiem tytularnych stopni oficerskich. - art. 12. ust. 1. Oficerów mianuje na poszczególne stopnie Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek Ministra Obrony Narodowej. - ust. 4. Prezydent Rzeczypospolitej mianuje oficerów na poszczególne stopnie w drodze zarządzeń. Dekret ten został uchylony z dniem 20 kwietnia 1951 r. zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 dekretu z dnia 19 kwietnia 1951 r. o służbie wojskowej oficerów i generałów Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1951r., nr 22, poz.172). Akt ten zawierał następujące regulacje: - art. 7. 1. Ustanawia się następujące kolejne stopnie oficerskie: oficerowie młodsi: chorąży, podporucznik, porucznik, kapitan, - art. 9. 1. Na stopnie oficerskie mianuje Minister Obrony Narodowej. - art. 17. Stopień oficerski jest dożywotni. Powyższy dekret obowiązywał do 9 stycznia 1958 r. kiedy to został uchylony zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1958r., nr 2, poz. 5). Ustawa z dnia 4 lutego 1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym oraz ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ulgach w odbywaniu służby wojskowej przez studentów szkół wyższych zostały uchylone z dniem 22 kwietnia 1959 r. zgodnie z treścią art. 159 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (tj. Dz.U. z 1963r., nr 20, poz.108). W wykonaniu ustawy z dnia 4 lutego 1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym Zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 lipca 1956 r. w sprawie książeczek i legitymacji wojskowych (MP z 1956 r., nr 63, poz. 748) w §1 ust. 1 określono, że książeczka wojskowa, legitymacja wojskowa oficera rezerwy i legitymacja wojskowa osoby objętej ewidencją oficerską są wojskowymi dokumentami osobistymi stwierdzającymi stosunek ich posiadaczy do powszechnego obowiązku wojskowego i posiadany stopień wojskowy. Taką też książeczkę skarżący posiada. Przepisy powyższe zostały uchylone przez przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz.U. z 2004r., nr 241, poz. 2416 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 249 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 tej ustawy: tracą moc wszelkie dotychczasowe przepisy dotyczące przedmiotów unormowanych w ustawie, w szczególności tracą moc: ustawa z dnia 30 stycznia 1959 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. z 1963 r. Nr 20, poz. 108). W dacie wydawania zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji obowiązywały przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 54. 1. Wojskowi komendanci uzupełnień wydają dla potrzeb powszechnego obowiązku obrony osobom objętym ewidencją wojskową, wojskowe dokumenty osobiste. 1a. Wpisów lub zamieszczenia danych w wojskowych dokumentach osobistych dokonują: 1) wojskowy komendant uzupełnień - w zakresie powszechnego obowiązku obrony; 2) dowódca jednostki wojskowej lub wojskowy komendant uzupełnień - w zakresie przebiegu czynnej służby wojskowej; 3) wójt lub burmistrz (prezydent miasta) - w zakresie obowiązku meldunkowego. 1b. Czynności, o których mowa w ust. 1a, można dokonywać pisemnie lub w formie elektronicznej. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej- wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie wojskowego dokumentu osobistego (Dz.U. z 2004 r., nr 212, poz. 2154 ze zm.). Zgodnie z treścią §1 pkt 4 rozporządzenie określa: 1) wzór wojskowego dokumentu osobistego; 2) przeznaczenie wojskowego dokumentu osobistego; 3) sposób wydawania i ewidencjonowania oraz zwrotu wojskowego dokumentu osobistego; 4) zakres informacji dotyczących powszechnego obowiązku obrony i przebiegu czynnej służby wojskowej oraz danych osobowych wpisywanych w wojskowym dokumencie osobistym. Zgodnie z treścią § 4 tego rozporządzenia: w książeczce wojskowej wpisuje się: 1) dane osobowe jej posiadacza: a) nazwisko i imię (imiona), b) imię ojca, c) datę i miejsce urodzenia, d) numer PESEL, e) adres zameldowania, f) stopień wojskowy. Dlatego też organy po przeprowadzonym postępowaniu prawidłowo odmówiły dokonania wpisu w posiadanej przez skarżącego książeczce wojskowej potwierdzającego posiadanie stopnia oficerskiego skarżącego. Zebrane, bowiem w toku postępowania dokumenty wskazywały, że: - posiadane dowody wskazują, że skarżący był ujęty w wykazie studentów zakwalifikowanych do mianowania na stopień oficerski, - zakwalifikowanie studenta do mianowania na stopień oficerski nie jest równoznaczne z jego mianowaniem, - ksero książeczki wojskowej potwierdzają posiadanie przez skarżącego stopnia wojskowego - szeregowego, - otrzymane z archiwum dokumenty z Wojsk Lądowych w W., K., T. nie stwierdzają, aby skarżący był kiedykolwiek mianowany na stopień oficerski. Należy też zauważyć, że skarżący domagał się uaktualnienia książeczki wojskowej wpisami zmian, przyznania stopnia oficerskiego w wyniku tych zmian. W istocie, więc określając, że spełnił wymogi do uzyskania stopnia chorążego i powinien był taki stopień otrzymać, nie podnosił, że został mianowany na stopień oficerski. To wskazuje, że skarżący utożsamiał spełnienie wymogów do mianowania na stopień oficerski z samym aktem mianowania, którego potwierdzenia domagał się stosownym wpisem w książeczce wojskowej, na tym opierając swoje żądanie. Żądaniu tak sformułowanemu nie mógł zadośćuczynić organ do którego skarżący skierował wniosek. Wojskowi komendanci uzupełnień wydają dla potrzeb powszechnego obowiązku obrony osobom objętym ewidencją wojskową, wojskowe dokumenty osobiste- w książeczce wojskowej wpisuje się stopień wojskowy. Taka regulacja wskazuje, że organ ten potwierdza jedynie posiadanie przez konkretną osobę stopnia wojskowego, natomiast nie jest ani uprawniony ani też zobowiązany do badania z jakich przyczyn dana osoba mianowania takiego nie uzyskała. Sama możliwość czy też powinność mianowania na stopnie podoficerskie lub mianowania na pierwszy stopień oficerski studentów, którzy ukończyli wojskowe szkolenie i złożyli egzamin końcowy z tego szkolenia na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 1949 r. o ulgach w odbywaniu służby wojskowej przez studentów szkół wyższych, nie mogła przesądzać o tym, że takie mianowanie nastąpiło a tym samym o posiadaniu przez konkretną osobę stopnia oficerskiego i zasadności żądania dokonania stosownego wpisu o tym stopniu do książeczki wojskowej. Ponadto zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej: Ewidencję wojskową osób podlegających rejestracji, kwalifikacji wojskowej oraz podlegających obowiązkowi czynnej służby wojskowej, a także podlegających innym rodzajom powszechnego obowiązku obrony prowadzą: 1) na szczeblu centralnym - Minister Obrony Narodowej dla terytorium całego państwa; 2) na szczeblu wojewódzkim - szef wojewódzkiego sztabu wojskowego dla obszaru województwa; 3) na szczeblu terenowym - wojskowy komendant uzupełnień dla obszaru objętego terytorialnym zasięgiem działania tego komendanta. Z kolei zgodnie z art. 49 ust. 2c tej ustawy: w ewidencji wojskowej mogą być gromadzone i przetwarzane następujące dane: 14) stopień wojskowy, specjalność wojskowa, klasa kwalifikacyjna, korpus osobowy i grupa osobowa. Skarżący urodził się w 1923 roku natomiast zgodnie z treścią art. 58 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej o treści obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji: obowiązkowi służby wojskowej w zakresie określonym w niniejszej ustawie podlegają obywatele polscy: mężczyźni, począwszy od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą osiemnaście lat życia, do końca roku kalendarzowego, w którym kończą pięćdziesiąt lat, a posiadający stopień oficerski - sześćdziesiąt lat życia. Również i z tego powodu zasadnym była odmowa uwzględnienia przez organ wniosku skarżącego. Wprawdzie organ nie podniósł tej argumentacji, jednakże nie podważa to poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie był również trafny zarzut, że w postępowaniu rozpoczętym wnioskiem z dnia 15 maja 2009r. skarżący nie został pouczony o trybie odwoławczym. Jak wynika, bowiem z treści decyzji organu I instancji został pouczony o prawie wniesienia odwołania do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Również decyzja organu II instancji zawiera pouczenie o prawnie wniesienia skargi do WSA w Krakowie. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy nie naruszyły przepisów ani tych dotyczących zasad prowadzenia postępowania, ani przepisów prawa materialnego skutkujących wadliwością rozstrzygnięć. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd działając na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.