III SA/Kr 933/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Jakub Makuch (spr.) Protokolant Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 marca 2024 r., nr SKO.TS/4123/4/2024; SKO.TS/4123/5/2024 w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej B. S. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi B. S. (dalej "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 22.03.2024 r. (znak: SKO.TS/4123/4/2024 i SKO.TS.4123/5/2024) utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z 13.12.2023r. (znak:TK-III.8072.81.2023) w przedmiocie kary pieniężnej. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: 1. W dniu 14.10.2023 r. pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego przeprowadzili kontrolę wykonywania przez skarżącą krajowego drogowego przewozu osób. Kontrolę rozpoczęto o godz. 7:00 na przystanku Kraków Dworzec MDA na ul. Bosackiej w autobusie marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], realizującym kurs do R. Spostrzeżenia pracowników organu poczynione w toku kontroli znalazły odzwierciedlenie w sporządzonym po kontroli protokole. Stwierdzono w tym dokumencie, że kierowca w.w. pojazdu nie wydawał pasażerom potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd na następujących przystankach: "Dworzec MDA" (niewydanie biletu dotyczyło siedmiu pasażerów), "N." (niewydanie biletu dotyczyło dwóch pasażerów), "M." (brak wydania jednego biletu), "L." (brak wydania dwóch biletów), "N." (brak wydania jednego biletu) oraz "S." (brak wydania jednego biletu). W protokole kontroli w rubryce "liczba stwierdzonych naruszeń" kontrolujący wpisali "1". Ponadto, w załączniku do protokołu kontroli zapisano, że "kierujący pojazdem oznajmił, że wszystkie bilety wydawał, ale niektórzy pasażerowie nie chcieli brać biletów". 2. Następnie 23.10.2023 r. został sporządzony protokół nr [...], w którym opisano ilość osób wsiadających i wysiadających na poszczególnych przystankach oraz o ilości niewydanych biletów. Wskazano w tym dokumencie, że kierujący nie wydał 7 biletów na przystanku "Kraków Dworzec MDA", 2 biletów na przystanku "N.", 1 biletu na przystanku "M.", 2 biletów na przystanku "T.", 1 biletu na przystanku "N." oraz 1 biletu na przystanku "S.". 3. Pismem z 19.10.2023 r. zawiadomiono skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. 4. Skarżąca w piśmie z 3.11.2023 r. wskazała, że kontrolowany kierowca poprawnie zafiskalizował wszystkie bilety, a blankiet paragonu został przez niego każdorazowo wydrukowany, oderwany z drukarki fiskalnej oraz przekazany pasażerom. Wyjaśniła, że gdy pasażer odchodzi od kierowcy nie biorąc biletu, to wówczas kierowca odkłada bilet do pudełka lub do kosza, a w sytuacji gdy pasażer nawet nie czeka na wydrukowanie biletu tylko odchodzi zająć miejsce w pojeździe, to wówczas kierowca odrywa bilet i odkłada go do wskazanego wyżej miejsca. Podkreśliła, że protokół nie zawiera informacji o tym ilu pasażerów wsiadło oraz ilu nie odebrało biletu, ani z jakich przyczyn - zaobserwowanych przez kontrolujących - kierowca miałby tego biletu nie wydać. Do pisma skarżąca dołączyła oświadczenie kierowcy o tym, że zna zasady sprzedaży i fiskalizowania biletów i że w dniu kontroli zafiskalizował on całą sprzedaż biletów. Załączono także fotografię, na której znajduje się 19 biletów, z których 16 ma datę 14.10.2023 r., a na trzech biletach data jest nieczytelna. Ponadto 4 bilety zawierały ulgę ustawową, a 3 ulgę handlową. 5. Organ I instancji decyzją z 13.12.2023 r. nałożył na skarżącą karę 12 000 zł za niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd (lp. 2.7. załącznika nr 3 do ustawy z 6.09.2001 r. o transporcie drogowym, dalej: u.d.t). W uzasadnieniu wskazał m.in., że kierowca nie wydał biletu 14 osobom, które uiściły opłatę za przejazd. Kontrolujący nie zaobserwowali w żadnym z tych przypadków zamiaru wręczenia biletów pasażerom - po zafiskalizowaniu kierowca automatycznie odkładał wydrukowane bilety nie podejmując próby ich wręczenia. Ponadto, organ dokonał porównania biletów przedłożonych przez skarżącą do pisma z 3.11.2023 r. i wskazał, że porównanie to potwierdza zarzut braku wydania 12 z 14 ujawnionych w protokole kontroli biletów dla pasażerów wsiadających na przystankach "Kraków Dworzec MDA" (7 biletów), "N." (2 biletów), "M." (1 biletu), "N." (1 biletu) oraz "S." (1 biletu). Organ zaznaczył również, że kontrolujący nie zaobserwowali prośby żadnej osoby wsiadającej do pojazdu o zastosowanie ulgi ustawowej, ani też żaden pasażer płacąc za bilet nie okazał dokumentu uprawniającego do nabycia biletu z taką ulgą, a mimo to kierowca zafiskalizował 7 biletów ulgowych. Wysokość kary została obliczona jako iloczyn liczby 14 (ilość niewydanych biletów) i kwoty 2 000 zł (tj. kwoty wynikającej z l.p. 2.7). Jednocześnie organ mając na uwadze art. 92 ust. 3 u.d.t. - zmniejszył karę do 12 000 zł. 6. W odwołaniu skarżąca zarzuciła: a) uchybienie art. 6, 7, 8, art. 75, art 77, art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie dowodów w sprawie, nieuprawnione rozszerzenie o naruszenia niewykazane w protokole kontroli; b) nieuprawnioną interpretację rozszerzającą treści do Ip. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez dodanie do zapisu ustawowego treści "za każde niewydanie biletu". W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała m.in., że organ pominął złożone przez nią i kierowcę oświadczenia i wyjaśnienia. Podkreśliła, że kierowca wydał wszystkie "nabite" bilety ale nie wszyscy pasażerowie je odebrali. Zarzuciła skarżąca, że brak jest w materiale dowodowym jakiejkolwiek dokumentacji fotograficznej, czy nagrania potwierdzającego to, że kierowca chociażby jeden bilet zabrał i nie wydał pasażerowi. Ponadto, przepis l.p. 2.7 nie pozwala na kumulację kar za każdy niewydany bilet. 7. SKO w Krakowie decyzją z 22.03.2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ przywołał art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. – określające kompetencję do nałożenia kar pieniężnych na podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków tego przewozu. Wskazał też art. 92c ust. 1 dotyczący wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że naruszenia przypisane skarżącej zostały opisane w protokole kontroli stanowiącym dokument urzędowy. Protokół ten został podpisany przez kontrolujących oraz przez kierowcę. Podkreśliło SKO, że kierowca przyznał w protokole, że "pasażerowie nie chcieli brać biletów", co jednoznacznie oznacza, że bilety tym pasażerom nie zostały wydane. Organ przywołał art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d., ustawę o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 12.09.2021 r. w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących i zaakcentował, że zasadą powinno być, iż wydanie biletu/paragonu następuje najpóźniej równocześnie z przyjęciem należności od pasażera. W ocenie Kolegium, nie stanowi prawidłowej realizacji obowiązku wydawania biletów pasażerom praktyka przewozów pasażerskich polegająca na tym, że sprzedaży biletów dokonuje się w pośpiechu, nie udostępnia się pasażerowi biletu w chwili uiszczania przez niego należności, a kierowca zachowuje się biernie i ogranicza się jedynie do wydrukowania biletu bez wyraźnego oferowania biletu pasażerom. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego kumulowania kary bez podstawy prawnej SKO wskazało, iż zgodnie z art. 92a ust. 1 u.d.t. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Ustawa rozróżnia więc "obowiązki" od "naruszeń". Obowiązek określony jest w art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d., zgodnie z którym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określają załączniki do ustawy, w tym załącznik nr 3, którego l.p. 2.7 stanowi, że za niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, z wyłączeniem taksówki - kara pieniężna wynosi 2 000 zł. Zatem kara należy się za każde naruszenie obowiązku, a nie za naruszenie każdego obowiązku. O ile więc kolejne niewydania biletu cały czas naruszają ten sam obowiązek, to stanowią kolejne jego naruszenia, za które należy się kara. Zajmując stanowisko co do twierdzenia skarżącej, iż do kilkukrotnego popełnienia tego samego naruszenia może dojść jedynie w przypadku tych naruszeń, w których opisie pojawia się słowo "każdy" (np. 1.12. Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d - za każdy dokument) Kolegium podało, że ustawodawca posłużył się dodatkowo przy opisie niektórych naruszeń słowem "każdy", gdy uznał, że opis bez tego słowa niewystarczająco precyzyjnie wskazuje jakie zachowanie jest karalne. W przypadku naruszenia z l.p. 2.7. taka wątpliwość nie zachodzi, gdyż wyraźnie wskazuje się tu, że kara nakładana jest za "niewydanie" potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd (tj. za każdy przypadek "niewydania") - a nie za naruszenie obowiązku (co może nastąpić wielokrotnie). Dalej Kolegium zwróciło uwagę na prezentowany w orzecznictwie pogląd, że "sumowanie kar (do limitowanej wysokości) za poszczególne stwierdzone w czasie jednej kontroli naruszenia jest dopuszczalne. Naruszenia te winny jednak mieć charakter samodzielny, w tym sensie, że popełnienie każdego z nich nie zależy od stwierdzenia popełnienia innego naruszenia. Samodzielność taka nie ma miejsca, gdy stwierdzenie jednego naruszenia zależy od popełnienia innego, które jest wyłączną przyczyną sankcjonowanego stanu faktycznego" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11.04 2013 r., sygn. akt II SA/Go 200/13, wyrok WSA w Opolu z 15.05 2014 r., sygn. akt II SA/Op 31/14). W ocenie SKO, z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której niewydanie biletu jednemu pasażerowi nie jest w żaden sposób ani konsekwencją, ani przyczyną niewydania biletu innemu pasażerowi. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że nie występują okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. 8. W skardze skarżąca zarzuciła: a) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez pominięcie, że w trakcie postępowania administracyjnego okazała i udostępniła wszelką posiadaną dokumentację związaną ze sprawą, a organ odmówił wartości dowodowej zaoferowanym dowodom i wyjaśnieniom opierając się wyłącznie na "obserwacji", której efektem był protokół kontroli; b) błędną kwalifikację i ocenę dowodów poprzez uznanie, że kserokopia niepotwierdzona za zgodność stanowi dowód, jak też zarzuciła błędny sposób naliczenia kary, a przede wszystkim wskazała na bezpodstawną odmowę przyjęcia wyjaśnień złożonych przez kontrolowanego kierowcę, c) nieprawidłowe oznaczenie strony postępowania, tj. decyzja wskazała jedynie imię i nazwisko skarżącej bez podania jej adresu i NIP-u; d) niespójne i wprowadzające w błąd oznaczenie przez SKO w Krakowie decyzji, tj. wpisanie dwóch sygnatur; e) brak wskazania w decyzji organu, który wydał decyzję z 13.12.2023 r. Skarga żądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenia kosztów. Uzasadniając skargę zarzuciła, że organ nie zgromadził dowodu potwierdzającego, że kierowca nie wydał choćby 1. biletu. Nie ma z czynności kontrolnych filmu, zdjęć ani zeznań pasażerów, którzy rzekomo mieliby nie otrzymać biletu. Wskazała, że kierowca odrywając bilet z kasy fiskalnej wydawał go pasażerowi odkładając na pulpit, tak jak sprzedawca w sklepie kładzie paragon na ladzie. Jeśli pasażer nie zabrał biletu kierowca bilet wkładał do pudełka, a następnie zdawał wraz z dokumentacją po zakończeniu pracy. Pokreśliła skarżąca, że nie czyni dowodem obserwacja inspektora siedzącego "incognito" w pojeździe, albowiem pasażerowie podchodzą i odchodzą, bileterka i kasa może być przez nich zasłonięta i kontrolujący nie widzi dokładnie co robi kierowca. Wskazała również skarżąca, iż SKO nie przedstawiło swojego stanowiska, nie wskazało dowodów, które uwzględniło oraz przyczyn dla których odmówiło wagi dowodowej jej twierdzeniom. W ocenie skarżącej, niezrozumiałe jest także stanowisko SKO odnośnie do kumulatywnego nakładania kar, gdyż ustawodawca literalnie wskazał, że nakładana kara powinna wynosić 2 000 zł za naruszenie, a nie za każdy niewydany bilet. Podkreśliła, że w protokole kontroli wprost wskazano, że naruszenie było tylko jedno. 9. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem obu kontrolowanych decyzji. W przepisie art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (aktualny publikator Dz. U. z 2024 r. poz. 728, dalej u.t.d.) ustawodawca określił zasady w oparciu o które wykonywane są przewozy regularne w transporcie drogowym. Jedną z tych zasad jest to, aby należność za przejazd została pobierana zgodnie z cennikiem opłat, zaś pasażer – płacąc za usługę – otrzymał potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących (pkt 4 wyżej wskazanego przepisu). Wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków tegoż przewozu – stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. – sankcjonowane jest karą pieniężną od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d. zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12 000 złotych. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określony został w załączniku nr 3 do ustawy. Jak stanowi l.p. 2.7 wskazanego załącznika, ustawodawca przewidział karę 2 000 zł za niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd. W ocenie Sądu, nie została należycie ustalona i wyjaśniona kluczowa dla sprawy okoliczność, tj. brak wydania przez kierowcę biletów 14-stu pasażerom podczas kursu na trasie Kraków – R. realizowanego w dniu 14.10.2023 r. Dostrzec bowiem należy, że stanowiący podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie protokół kontroli stwierdza jedynie to, iż na wymienionych przystankach trasy kierowca nie wydał biletu określonej liczbie pasażerów. Dokument ten jednak nie zawiera opisu poszczególnych sytuacji, w których miało dochodzić do niewydania przez kierowcę biletu pasażerowi. Protokół nie dostarcza więc jakichkolwiek informacji odnośnie do zachowania się samego kierowcy w momencie przyjmowania od podróżnego opłaty za przejazd i niewątpliwego w sprawie, każdorazowego drukowania biletu, jak też nie przytacza zachowań pasażerów towarzyszących wskazanym czynnościom kierowcy. Nie wiadomo zatem, czy w którymkolwiek ze stwierdzanych w tej sprawie przypadków naruszenia prawa (sankcjonowanego przez l.p. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d.) miała miejsce sytuacja, że pasażer po wyciągnięciu ręki po bilet spotkał się z - pochodzącą od kierowcy - odmową uzyskania biletu. Żaden fragment analizowanego protokołu nie naprowadza na jakiekolwiek stwierdzenie wskazujące na to, iż wydrukowany przez kierowcę bilet nie był (z jakiś powodów) dostępny dla pasażera. W oparciu więc o analizę protokołu kontroli, nie sposób jest ustalić tego, czy kierowca w ogóle nie miał woli (zamiaru) wydawania biletów niektórym pasażerom realizowanego kursu (por. niżej), mimo wyrażanej przez pasażera chęci zabrania biletu, czy też stwierdzany brak wydania biletu, to w istocie wynik postawy samego podróżnego np. wyrażonej wprost lub konkludentnie – odmowy zabrania biletu. Organ w ogóle nie ustosunkował się do twierdzeń, tak kierowcy (por. protokół z kontroli), jak i skarżącej (por. pismo z dnia 3.11.2023 r.), że nie wszyscy pasażerowi chcieli brać bilety, a sam protokół kontroli, jak już wyżej wskazano, nie dostarcza wiedzy odnośnie zachowań podróżnych po uiszczeniu opłaty. Wyjaśnienie zaś tej kwestii miało dla sprawy istotne znacznie, skoro warunkowało wymierzenie skarżącej kary za stwierdzane uchybienie przepisom. Jak trafnie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 29.05.2024 r. (sygn. akt III SA/Kr 182/24) prawidłowa wykładnia art. 18b ust. 1 pkt 4 u.t.d. w zw. z l.p. 2.7 załącznika nr 3 do tej ustawy – nie polega na tym, aby obowiązek wydania biletu był równoznaczny ze skutecznym wręczeniem go przez kierowcę pasażerowi, gdyż to od pasażera zależy czy weźmie od kierowcy wydrukowany bilet. Tymczasem w stanie faktycznym ocenianej sprawy stwierdzić trzeba, że jakichkolwiek ustaleń i wypowiedzi, co do akcentowanych wyżej okoliczności, nie poczyniły i nie zaprezentowały orzekające organy administracji publicznej. W realiach sprawy zauważyć zarazem trzeba, że mimo podnoszonego wyżej zaniechania pracowników organu I instancji w zakresie sporządzenia protokołu kontroli z uwzględnieniem okoliczności miarodajnych dla możliwości wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, próbę konwalidacji tych uchybień podjął jednak organ I instancji w wydanej decyzji, w której podał, że "kontrolujący nie zaobserwowali w żadnym ze stwierdzanych przypadków zamiaru wręczenia biletu przez kierowcę, który odkładał wydrukowane bilety nie podejmując próby ich wręczenia". Wypowiedź tę poddać jednak należy krytycznej ocenie. Rzecz bowiem w tym, że przywołane stanowisko jest dowolne, albowiem nie ma ono oparcia w jakimkolwiek dokumencie składającym się na akta sprawy, a w szczególności kwestia braku przejawiania przez kierowcę zamiaru wręczania biletów nie wynika z protokołu kontroli, a nadto jest sprzeczna z twierdzeniami samego kierowcy, który w tym właśnie względzie zgłosił zastrzeżenia do protokołu kontroli. Dodatkowo, przywołane stanowisko organu pozostaje w opozycji do niewątpliwego w sprawie faktu, że znacznej części pasażerów, kierowca jednak bilety wydawał (por. k. 8 akt adm.). Nie wiadomo zatem dlaczego i w jakich okolicznościach. kierowca miałby różnicować pasażerów i części z nich wydawać zakupiony bilet, a część podróżnych pomijać przy tej czynności. W takich też uwarunkowaniach, staranność formułowania treści protokołu kontroli, w tym też kompletność spostrzeżeń w nim czynionych, jawi się jako szczególnie doniosła, bowiem mająca zasadnicze znaczenie z perspektywy możliwości wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. W ocenianym protokole zabrakło jednak dokładnego opisu przebiegu wydarzeń w dniu kontroli. Końcowo zwrócić należy uwagę na wynikające z akt rozbieżności w zakresie stwierdzanych przez organ naruszeń. Sporządzony w sprawie protokół z 14.10.2023 r. wskazuje, iż kierowca spornego pojazdu na przystanku "L." nie wydał dwóch biletów. Z kolei w protokole sporządzonym już po kontroli - w dniu 23.10.2023 r. wskazano odmiennie, że na przystanku L. bilety zostały jednak wydane wszystkim pasażerom. W tym ostatnio przywołanym dokumencie zapisano, iż uchybienie przepisom w postaci braku wydania przez kierowcę dwóch biletów wystąpiło na przystanku T., co jednak nie zostało w pierwszym z protokołów. Powyższe rozbieżności pozwalają stwierdzić, że sposób dokumentowania przez pracowników organu zaobserwowanych podczas kontroli zachowań kierowcy, w tym miejsca w których dopuszczać się miał naruszeń u.d.t., budzi istotne zastrzeżenia, co do stwierdzanych wówczas okoliczności. Zarzuty skargi korespondujące z przedstawionymi wyżej rozważaniami Sąd uznał za trafne. Sąd nie podzielił jednak tych zarzutów, które odnosiły się do wykładni prawa materialnego (lp. 2.7), a wskazujących na zakaz sumowania kar za każde stwierdzane zachowanie w postaci braku wydania biletu. Trafnie w tym względzie wyeksponowało Kolegium Odwoławcze w wydanej decyzji relację zachodzącą między sankcjonowanym ustawą obowiązkiem, a kolejnym jego naruszeniem (por. wyżej pkt 7 uzasadnienia). Nadto, stanowisko skarżącej nie uwzględnia treści przywołanego na wstępie uzasadnienia art. 92 ust. 1 u.t.d., który przewiduje nałożenie kary na przewoźnika za każde stwierdzone przez organ naruszenie. Każdorazowy więc brak wydania biletu pasażerowi stanowi kolejne naruszenie określonego prawem obowiązku za który należy się kolejna (odrębna) kara (por. też WSA w Krakowie w wyroku z 27.08.2024 r., sygn. akt III SA/Kr 931/24). Żadnego znaczenia dla wyniku sprawy nie miał brak powołania w decyzji nakładającej karę - numeru NIP skarżącej, czy też adresu prowadzenia działalności gospodarczej. Takie samo znaczenie przypisać należało zarzucanej przez skarżącą kwestii wpisania dwóch sygnatur w decyzji organu odwoławczego tudzież braku przywołania organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Przywołane w decyzji SKO w Krakowie okoliczności indywidualizujące sprawę objętą odwołaniem (dane skarżącej, znak sprawy, opis stanu faktycznego, itp.) nie budziły wątpliwości, co do tego, w jakiej sprawie organ ten orzekał. Wobec stwierdzonego przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie zatem ustalenie - wszelkimi możliwymi, na obecnym etapie postępowania, środkami dowodowymi - przebiegu kontroli i czy doszło do zarzucanych naruszeń prawa, przy uwzględnieniu ww. stanowiska Sądu. Uzasadnienie rozstrzygnięcia winno wskazywać, jakie fakty zostały ustalone i na podstawie jakich dowodów, a następnie przedstawienie ich oceny w świetle przepisów prawa materialnego. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasądzone koszty objęły zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi.