III SA/Kr 941/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Tadeusz Wołek Sędziowie: WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant: Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi E. P. - Gospodarstwo Agroturystyczne " A" na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za badanie wody I. stwierdza nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] II. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji III. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2008r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...] obciążył Gospodarstwo Agroturystyczne "A" - E. P. opłatą w kwocie 1335,40 zł za przeprowadzone czynności kontrolne i naruszenie wymagań sanitarnych. W uzasadnieniu swojej decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że przeprowadzone badania laboratoryjne próbki wody pobranej w dniu 04.07.2007r. z sieci wodociągu lokalnego w "A" wykazało przekroczenie dopuszczalnych zawartości żelaza. Zawartość żelaza w pobranej wodzie wynosiła 0,377 mg Fe/dm-. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. nr 61, poz. 417) dopuszczalna zawartość żelaza nie powinna przekraczać 0,2 mg Fe/dm-. Od powyższej decyzji wniosła odwołanie E. P. - Gospodarstwo Agroturystyczne "A". Zarzucono, iż wysokość opłaty jest nieuzasadniona, gdyż przekroczony został jedynie parametr żelaza, którego koszt wg. cennika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej wynosi 26,40 zł brutto. Dlatego niezrozumiałe jest dla odwołującego się dlaczego obciążono go kwotą obejmującą koszt całości badań chemicznych i dlaczego przeprowadzono tak dużo badań. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.), § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 20, poz. 193), rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. nr 61, poz. 417), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. W uzasadnieniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że pod pojęciem badania należy rozumieć pojęcie określające kierunek oceny zjawiska lub pobranego materiału, a w związku z tym badanie może składać się zarówno z serii wymaganych metodyką oznaczeń chemicznych, fizycznych (w tym organoleptycznych) lub mikrobiologicznych, jak i oznaczenia pojedynczego. Ilość oznaczeń i ich rodzaj jaki został ujęty w badaniu omawianej próbki wody regulują załączniki nr 5 i 6 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w badaniu chemicznym zawarł oznaczenia, których wykonanie jest obowiązkowe dla wód podziemnych nie podlegających procesom uzdatniania - co odpowiada opisywanemu przypadkowi - a które w połączeniu z badaniami fizycznymi i bakteriologicznymi są wymagane do określenia przydatności wody do spożycia. W skardze z dnia 10.10.2007r. E. P. - Gospodarstwo Agroturystyczne "A" wniosła o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 04.02.2004r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 20, poz. 193) oraz art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Zdaniem skarżącej obie decyzje zostały wydane przedwcześnie, bez oparcia w obowiązujących przepisach prawa i bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W pierwszej kolejności skarżąca stwierdziła, że organ nie powinien był obciążać jej kosztami wszystkich przeprowadzonych badań, a jedynie tego badania, w którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm. Zgodnie bowiem z treścią art. 36 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. Zdaniem skarżącej, skoro zostały przeprowadzone badania w zakresie różnych współczynników, pod kątem różnych wymagań i wszystkie wymagania oprócz jednego były prawidłowe, to powinna zostać obciążona jedynie kosztami badania, które wykazało wartości nieprawidłowe. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w treści § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 04.02.2004r., w którym ustawodawca stwierdził wprost, że do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza, się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności. Niezależnie od powyższego skarżąca uważa, że obciążenie jej tak wysoką opłatą, bez przeprowadzenia ponownego badania w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności żelaza w wodzie było przedwczesne i stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 Kpa. W ocenie skarżącej organ I instancji nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu i nie dał jej możliwości ustosunkowania się do zebranych dowodów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Na wskazaną nieprawidłowość nie zwrócił również uwagi organ II instancji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie poinformował skarżącej, że stwierdzono nieprawidłowości w pobranej próbce wody, a tym samym nie dał jej możliwości do ustosunkowania się do zgromadzonych dowodów, a tym samym przedstawienia własnych dowodów służących ochronie jej uzasadnionych interesów prawnych. Zarzut ten skarżąca oparła na dokumencie, który dołączyła do skargi w postaci wyników badania próbki wody dokonanej na zlecenie skarżącej wykonanego w dniu 05.10.2007r. przez Pracownię Biologiczną i Pobierania Próbek Delegatury Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, w którym nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych norm żelaza w wodzie. Skarżąca wyjaśniła, że niezwłocznie po otrzymaniu decyzji organu I instancji usiłowała zlecić na jej koszt przeprowadzenie powtórnego badania, w tej samej jednostce, w której było wykonane badanie stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, jednakże okazało się, że instytucja ta rozpoczęła modernizację sprzętu i do dnia sporządzania skargi (począwszy od miesiąca sierpnia) nie wykonuje badań. W świetle powyższego, skarżąca uważa, że mogło się zdarzyć, że z uwagi na wadliwy sprzęt, przeprowadzone badanie wykazało nieprawidłowy wynik. Decyzjom obu instancji skarżąca zarzuciła, że zostały uzasadnione w sposób lakoniczny i nie wyjaśniają podstaw prawnych i faktycznych podjętego rozstrzygnięcia. Skarżąca została obciążona kwotą 1335,40 zł., ale nadal nie wie w jaki sposób kwota ta została obliczona i jakie przepisy zostały zastosowane do jej ustalenia. Z art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 Kpa wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa, pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ wydający decyzję w opisanych warunkach ma obowiązek zarówno podania przepisów prawa, które stanowią podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również przedstawienia argumentów i ocen, którymi kierował się zajmując określone stanowisko w sprawie. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji i obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis - rozstrzygając sprawę, względnie też dlaczego przyjął daną wykładnię. Zdaniem skarżącej zaskarżone decyzje warunków tych nie spełniają, co stanowi naruszenie art. 107 Kpa. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że podstawę prawną do pobierania opłat za badania i inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi art. 36 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z tym przepisem za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, że za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. Organ wskazał, że obiekt podlega kontroli jakości wody do spożycia przez ludzi na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417) - gdyż prowadzi działalność handlową. Pobraną próbę wody poddano badaniom fizycznym, chemicznym i mikrobiologicznym. Wobec przekroczenia wskaźników chemicznych jakości wody (podwyższona zawartość żelaza) obciążono stronę kosztami badania wyłącznie chemicznego. Zgodnie bowiem z § 2 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia woda jest bezpieczna dla zdrowia ludzkiego, jeżeli spełnia wymagania podstawowe i dodatkowe określone w załącznikach od 1 do 4 rozporządzenia. Woda nie spełniała wymagań chemicznych dlatego też stronę obciążono kosztami badania chemicznego, na podstawie art. 36 ust 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie obciążając za pozostałe badania. Aby uznać, że woda spełnia wymagania chemiczne należy przeprowadzić szereg oznaczeń zawartości elementarnych składników chemicznych między innymi żelaza, ołowiu, kadmu, manganu, pestycydów co w sumie stanowi badanie chemiczne. Kwota obciążająca skarżącą została obliczona na podstawie zarządzenia Nr [...] Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej z dnia [...] w sprawie opłat za czynności kontrolne, pobór próbek, czynności zapobiegawczego nadzoru sanitarnego oraz cennika badań laboratoryjnych w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego. Strona brała udział w postępowaniu co potwierdza protokół pobrania próbki wody z dnia 04.07.2007r., na którym znajduje się podpis i pieczęć Gospodarstwa Agroturystycznego. Załączone do skargi sprawozdanie z badań nr [...] wykonanych przez Pracownię Biologiczną i Pobierania Próbek Delegatury Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z października 2007r. pochodzi z laboratorium, które w myśl przepisów § 6 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia winno posiadać zatwierdzenie przez właściwego państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego, a wówczas wyniki badań tego laboratorium mogłyby być wykorzystane do oceny jakości wody przez organa sanitarne. Zarzut podniesiony przez skarżącą jakoby usiłowała zbadać ponownie wodę w laboratorium Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej nie jest argumentem w sprawie, bowiem badanie mogło wykonać inne laboratorium powiatowej stacji sanitarno - epidemiologicznej działające w Systemie Zintegrowanym jedenastu laboratoriów w województwie małopolskim. Zdaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zarzut o nieprawidłowym sprzęcie w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej również nie jest argumentem, gdyż laboratoria w Systemie Zintegrowanym w przypadku niesprawności sprzętu przekazują próbkę we własnym zakresie do laboratorium ze sprawnym sprzętem, co jest kryterium Systemu Jakości i ma potwierdzenie w stosownych dokumentach. Skoro próbki nie przekazano do innego laboratorium oznacza to, że sprzęt był sprawny. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydane w przedmiotowej sprawie decyzje administracyjne nie naruszają art. 107 Kpa. Do decyzji opłatowej załączono Rachunek [...], a jak wynika z treści odwołania skarżąca zapoznana była z obowiązującym w Stacji zarządzeniem w sprawie opłat. W piśmie z dnia 27 listopada 2007r. strona skarżąca poinformowała, że w dniach 23.10.2007r. - 29.10.1007r. zostało wykonane kolejne badanie próbki wody z wodociągu lokalnego na [...] przez Państwową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną Oddział Laboratoryjny, które nie wykazało przekroczenia dopuszczalnych norm zawartości żelaza w wodzie. Zdaniem skarżącej jest to kolejny dowód na to, że badanie próbki wody pobranej w dniu 04.07.2007r., wykazało prawdopodobnie nieprawidłowy wynik. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprostował błąd rachunkowy w decyzji z dnia [...] nr [...], w której błędnie wpisano kwotę 1335,40 zł zamiast kwoty właściwej 735,40 zł. Do postanowienia dołączono pismo o anulowaniu rachunku [...] z dnia [...] oraz nowy rachunek [...] z [...] na kwotę 735,40 zł. Pismem z dnia 4 marca 2008r. (k.31) Powiatowy Inspektor Sanitarny poinformował, że przedmiotowe postanowienie z dnia [...] jest prawomocne, strona nie wniosła na nie zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Uzasadnienie punktu I wyroku. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola wydanych w toku postępowania rozstrzygnięć organów administracyjnych z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli orzeczenie administracyjne wydane w granicach sprawy której dotyczy skarga narusza prawo w sposób określony w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd w niniejszym postępowaniu objął kontrolą nie tylko zaskarżone decyzje organów administracyjnych (tj. decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] i decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...]), ale także postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] o sprostowaniu błędu rachunkowego w decyzji z dnia [...], jako pozostające w granicach niniejszej sprawy której dotyczy skarga. W ocenie Sądu przedmiotowe postanowienie, powołujące jako podstawę prawną art. 113 §1 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego, zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracyjny dokonał w tym postanowieniu niedopuszczalnego w świetle art. 113 §1 kpa sprostowania błędu wydanej uprzednio decyzji. Instytucja sprostowania błędu rachunkowego oznacza możliwość sprostowania oczywistej omyłki w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 113 §1 kpa. Z przepisu zaś tego wynika, że wady decyzji podlegające sprostowaniu musi charakteryzować oczywistość. Tylko w takim zakresie możliwe jest ich sprostowanie w trybie art. 113 § 1 kpa. Oczywistość błędu rachunkowego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu tego przepisu to zatem widoczne, niezgodne z zamierzeniem, niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. np. wyrok NSA z 10.02.1994r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Sprostowanie nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (por. np. wyrok NSA z 4 maja 1988r., III SA/Kr 1466/87, OSP 1990, z. 11, poz. 398). Nie jest bowiem dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które w istocie prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od poprzedniego. Tymczasem w niniejszej sprawie doszło właśnie do takiego niedopuszczalnego sprostowania. Organ w ogóle nie uzasadnił postanowienia o sprostowaniu, nie wyjaśnił zatem na czym miałaby jego zdaniem polegać "oczywistość" popełnionej w decyzji omyłki rachunkowej uprawniająca go do zastąpienia kwoty 1335,40zł kwotą prawie dwukrotnie niższą, tj. kwotą 735,40 zł. Oczywistość tej omyłki rachunkowej nie wynika też z samej treści decyzji. Brak w decyzji uzasadnienia sposobu jej obliczenia praktycznie wyklucza możliwość porównania treści wyrzeczenia decyzji z treścią kwoty podanej w uzasadnieniu. Trzeba także zauważyć, że kwota z wyrzeczenia decyzji zgadza się z kwotą na fakturze dołączonej do przedmiotowej decyzji. Nie sposób zatem doszukać się przesłanki "oczywistej omyłki rachunkowej". Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ z rażącym naruszeniem prawa sprostował decyzję w trybie art. 113 § 1 kpa, w istocie dokonując niedopuszczalnej zmiany merytorycznej wydanej przez siebie decyzji. Z tego powodu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia w całości. Z tego względu orzeczono jak w punkcie I wyroku. Uzasadnienie punktu II wyroku. W decyzji z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny obciążył Gospodarstwo Agroturystyczne "A" - E. P. opłatą w kwocie 1335,40 zł za przeprowadzone czynności kontrolne i naruszenie wymagań sanitarnych. W uzasadnieniu swojej decyzji organ administracyjny ograniczył się tylko do stwierdzenia, że przeprowadzone badania laboratoryjne próbki wody pobranej w dniu 04.07.2007r. z sieci wodociągu lokalnego w "A" wykazało przekroczenie dopuszczalnych zawartości żelaza, gdyż zawartość żelaza w pobranej wodzie wynosiła 0,377 mg Fe/dm-, a zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. nr 61, poz. 417) dopuszczalna zawartość żelaza nie powinna przekraczać 0,2 mg Fe/dm-. W decyzji nie powołano zatem żadnego uzasadnienia dotyczącego wysokości nałożonej na stronę opłaty i sposobu jej obliczenia. Powołano się tylko ogólnie w podstawie prawnej na art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 20, poz. 193). Także decyzja organu II instancji takiego uzasadnienia nie zawiera. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu wyjaśnił jedynie, że ilość oznaczeń i ich rodzaj jaki został ujęty w badaniu omawianej próbki wody regulują załączniki nr 5 i 6 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w badaniu chemicznym zawarł oznaczenia, których wykonanie jest obowiązkowe dla wód podziemnych nie podlegających procesom uzdatniania - co odpowiada opisywanemu przypadkowi - a które w połączeniu z badaniami fizycznymi i bakteriologicznymi są wymagane do określenia przydatności wody do spożycia. W konkluzji organ stwierdził jedynie ogólnie, że rozpatrując odwołanie sprawdził zakres spornego badania i sposób obliczenia opłaty i uznał je za prawidłowe. Mając na uwadze przytoczoną, niezwykle lapidarną treść zaskarżonych decyzji należy uznać, że słuszny jest zarzut skargi naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Przedmiotowe decyzje właściwie uchylają się od możliwości przeprowadzenia kontroli ich legalności przez Sąd, zostały bowiem uzasadnione w sposób lakoniczny i nie wyjaśniają podstaw prawnych i faktycznych podjętego rozstrzygnięcia. Skarżąca została obciążona kwotą 1335,40 zł., ale organ w ogóle nie wyjaśnił w jaki sposób kwota ta została obliczona i jakie przepisy zostały zastosowane do jej ustalenia. Z art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, ta ocena winna znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ ma obowiązek zarówno podania przepisów prawa, które stanowią podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również przedstawienia argumentów i ocen, którymi kierował się zajmując określone stanowisko w sprawie. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis. Zaskarżone decyzje warunków tych nie spełniają, naruszając powołane powyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wady tej nie mogą sanować ewentualne wyjaśnienia dokonywane przez organ administracyjny dopiero w odpowiedzi na skargę, dopiero bowiem na tym etapie postępowania organ powołał się na Zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej z dnia [...] w sprawie opłat za czynności kontrolne. Nawet jednak odpowiedź na skargę nie zawiera precyzyjnego uzasadnienia naliczonej kwoty opłaty. Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią podstawę do uchylenia decyzji obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny należycie uzasadnić sposób obliczenia wysokości naliczonej skarżącej opłaty za badania, wskazując podstawy prawne. Uzasadnienie punktu III wyroku. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. .