III SA/Kr 943/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. W. K. w przedmiocie zwrotu opłaty kancelaryjnej postanawia: zwrócić wnioskodawcy M. W. K. kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) jako mylnie wniesioną tytułem uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Pismem z dnia 2 listopada 2017 r. skarżący M. W. K. zwrócił się z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 26 września 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 943/17 którym oddalono sprzeciw skarżącego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2017 r. znak: [...]. Do wniosku dołączono opłatę kancelaryjna w wysokości 100 złotych z jednoczesnym zastrzeżeniem skarżącego, że w razie stwierdzenia, że opłata jest nienależna, skarżący domaga się jej zwrotu. Z akt sprawy wynika, że skarżący uiścił kwotę 100 zł jako opłatę sądową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Nie ulega wątpliwości, że skarżący dokonał uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku oddalającego sprzeciw w sprawie, w której na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarżący był zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych. Zgodnie zaś z art. 211 P.p.s.a. kosztami sądowymi są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków, a kategoria opłat sądowych dzieli się na wpisy i opłaty kancelaryjne. Zgodnie z art. 225 P.p.s.a. różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie. Przepis ten dotyczy również sytuacji, w której strona uiściła nienależną opłatę kancelaryjną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 225 P.p.s.a. w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a postanowił o zwrocie skarżącemu uiszczonej kwoty opłaty kancelaryjnej. W związku z powyższym należało w drodze postanowienia orzec jak w jego sentencji.