III SA/Kr 944/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie NSA Wiesław Kisiel WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego P. P. Kancelaria Prawna [...] ul. [...] w K. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania, a nadto kwotę 34,00 (słownie: trzydzieści cztery) złote z tytułu pozostałych wydatków. Burmistrz decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o wymeldowaniu A. R. z pobytu stałego z budynku nr [...] w K. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż A. R. była zameldowana w domu S. i B. R. od 1991 r., w budynku nr [...] w K. Na podstawie kserokopii odpisu księgi wieczystej nr [...] organ administracyjny stwierdził, że 2/3 częściach są współwłaścicielami w/w budynku. Organ pierwszo instancyjny podkreślił, iż z pisemnych wyjaśnień A. R. jednoznacznie wynika, że nie mieszka i nie przebywa w K. nr [...]. Przebywa ona natomiast od stycznia 2006 r. w Gminie P., gdzie jest aktualnie zameldowana na pobyt czasowy. Organ administracyjny podkreślił w związku z tym, iż A. R. nie mieszka i nie przebywa w budynku nr [...] w K. od około roku. Pomimo opuszczenia przedmiotowego lokalu do chwili obecnej nie dokonała on jednak obowiązku wymeldowania się, wynikającego z art.15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, z którego wynika, że osoba opuszczająca miejsce pobytu stałego obowiązana jest wymeldować się najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Zameldowanie jest bowiem potwierdzeniem faktu pobytu osoby w danym lokalu, zatem zameldowania A. R. w budynku nr [...] w K. stworzyło fikcję meldunkową niedopuszczalną w świetle ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od powyżej decyzji odwołała się A. R. W uzasadnieniu odwołania przyznała, iż w budynku nr [...] w K. nie mieszka. Nie zgadza się jednak na wymeldowanie, gdyż powyższy budynek opuściła czasowo, celem zapewnienia sobie właściwych warunków dla urodzenia dziecka. Chciała uniknąć nieporozumień z mężem L. R. i dlatego wyjechała do innej miejscowości. Ponadto decyzja jest dla Niej się bardzo krzywdząca, albowiem poczyniła duże nakłady na budowę oraz wyposażenie budynku, czuje się jego współwłaścicielką. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, albowiem decyzja jest niezgodna ze stanem prawnym i faktycznym sprawy. Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, iż podstawą prawną wymeldowania jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy stwierdził, iż skarżąca przyznała w kierowanych do Urzędu Miejskiego pismach z dnia 19 maja 2006 r., 24 czerwca 2006 r., 16 sierpnia 2006 r. oraz 29 sierpnia 2006 r., że nie mieszka w przedmiotowym lokalu W pismach tych twierdziła, iż tylko czasowo przebywa poza miejsce pobytu stałego, z uwagi na nieporozumienia rodzinne. Zdaniem Wojewody A. R. opuściła powyższy lokal nie dopełniając ciążącego na niej obowiązku meldunkowego polegającego na wymeldowaniu się z budynku nr [...] w K. W związku z powyższym to organ administracji państwowej działając w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązany był na wniosek S. i B. R., prawnych współwłaścicieli przedmiotowego budynku wydać decyzję o wymeldowaniu skarżącej. Wojewoda stwierdził także, iż opuszczenie przedmiotowego budynku i przeniesienie się do innej miejscowości celem podjęcia na jej terenie pracy zarobkowej oraz chęć urodzenia dziecka w godnych warunkach, tam gdzie obecnie przebywa, jest wystarczającą przesłanką do orzeczenia o wymeldowaniu. Organ odwoławczy podkreślił także, iż złożona w odwołaniu deklaracja, iż w przyszłości pragnie powrócić do miejsca pobytu stałego zamieszkać w nim, nie określając w jakim to mogłoby nastąpić okresie, nie może powodować zmiany decyzji, albowiem organ administracji państwowej wydając decyzję w przedmiocie wymeldowania bierze pod uwagę stan faktyczny jaki istnieje w dacie jej wydania. W dacie wydania zaskarżonej decyzji A. R. w budynku nr [...] w K. nie przebywała. Na powyższą decyzję złożyła skargę A. R. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji .zarzucając jej naruszenie art. 7 kpa w zakresie nie uwzględnienia interesu społecznego i jej słusznego interesu jako obywatela, nie biorąc pod uwagę pozycji prawnej jej dziecka, które z nią przebywa tymczasowo w miejscowości S. Stwierdziła także, iż podstawa prawna jej wymeldowania tj. art. 15 ust. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie może być oderwana od art. 7 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości potrzymał dotychczasową argumentację powołaną w poprzednich decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych: Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winno być ono zatem rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nie przebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. W świetle przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji oraz stanowiskiem samej skarżącej od dłuższego czasu nie przebywa ona w domu w K. Opuściła go ona dobrowolnie, zabierając swoje rzeczy osobiste. Potwierdzają to liczne kierowane do organów administracyjnych listy skarżącej, których podaje, iż opuściła dom aby w innej miejscowości (na [...]) urodzić dziecko. Zapewnienia, iż pragnie powrócić pod były adres zameldowania w przyszłości są nie przekonywujące, skarżąca nie podaje nawet zbliżonego terminu owego hipotetycznego powrotu. Stwierdzenie, iż opuściła dom pod przymusem aby nie narażać się na krzyki męża i zapewnić dzieciom spokój w domu również budzi wątpliwości skoro jak wynika z oświadczeń wnioskodawców zawartych w aktach jest ona pozbawiona praw rodzicielskich. Istotne jest także, iż skarżąca ani razu nie stawiła się na wezwanie organów administracyjnych w M. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca nieprzerwanie od 2006 roku, nie przebywała w domu w K. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest zatem w niniejszej sprawie spełniona. Opuszczenie domu przez skarżącą ma charakter trwały i było dobrowolny, skarżąca wyprowadziła się z zamiarem ułożenia sobie życia w innej miejscowości (urodzenie dziecka w znacznej odległości od domu). Prawidłowo zatem organ administracji orzekł o wymeldowaniu skarżącej. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 ppsa. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 250 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).