III SA/Kr 948/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2010 r. wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 15 lipca 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2010r. nr [...] o skierowaniu J. P. na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. J. P. wniósł skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji wiąże się z możliwością powstania nieodwołalnych i krzywdzących konsekwencji w postaci pozbawienia skarżącego prawa do prowadzenia pojazdów mechanicznych przed rozpoznaniem skargi a poddanie się badaniom przed rozstrzygnięciem sprawy uczyniłoby sądowe postępowanie w przedmiocie kontroli legalności decyzji bezprzedmiotowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie sposób uznać, że sam fakt przeprowadzenia badań spowoduje wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a więc czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.