III SA/Kr 95/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie: WSA Halina Jakubiec (spr.), WSA Elżbieta Kremer Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2007 sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia 4 października 2004r. [...], utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].08.2004r. [...] o odmowie przyznania A. W. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...].06.2004 r. Jako podstawę prawną organy wskazały przepis art. 37 k ust. 1 w związku z art. 37 l ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r., Nr 58, poz. 514) w związku z art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120 poz. 1251). Przepis art. 37 k stanowi, że świadczenie przedemerytalne przysługuje (...) osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli: 1. osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat kobieta i 25 lat mężczyzna, 2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3. do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy (...), 5. zakończyła okres zatrudnienia o którym mowa w art. 19 ust. 2 a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4 zgodnie z art. 37 l ust. 1, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Ponadto powołany przez organy art. 29 i 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych uzasadnia właściwości organów do rozpatrzenia wniosku skarżącej o świadczenie przedemerytalne. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy na którego tle zapadła zaskarżona decyzja przedstawia się następująco: A. W. zgłosiła się w [...] Urzędzie Pracy w K. i została zarejestrowana jako osoba bezrobotna w dniu [...].05.2004r. Decyzją z dnia [...].05.2004r. organ pierwszej instancji odmówił A. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a Wojewoda [...] orzeczenie to utrzymał w mocy decyzją z daty [...].07.2004r. [...]. Rozpatrując wniosek skarżącej z dnia [...].06.2004r. o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego Prezydent Miasta K. odmówił A. W. przyznania uprawnień do tego świadczenia, gdyż nie spełniła określonych w ustawie warunków do uzyskania prawa do zasiłku określonych w art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięć organów w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...].07.2004r. (w/w). W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca podjęła polemikę głównie z decyzją odmawiającą prawa do zasiłku dla bezrobotnych i kwestionuje wydane w tej sprawie orzeczenia organów, domagała się ustalenia uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji wskazując na okoliczności, że kwestia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych była przedmiotem osobnego postępowania, którego negatywne wyniki przesądzają o braku możliwości przyznania świadczenia przedemerytalnego, z uwagi na nie spełnienie przesłanek z art. 37 k ust. 1, tj. nie spełnienie warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której A. W. domagała się przyznania świadczenia przedemerytalnego ze względu na 30-letni staż pracy i ukończenie 50 lat życia. W skardze tej przedstawiła zarzuty dotyczące decyzji o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, załączając dokumentację o przebiegu zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko dotychczasowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli w tym zakresie tut. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie należy podkreślić, że sprawa uprawnień skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 28.07.2004r. [...], która była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a sprawa ta została prawomocnie osądzona wyrokiem z dnia 20.09.2006r. oddalającym skargę. Stosownie do przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwanej ppsa) wyrok ten wiąże Sąd, kwestie poruszone w skardze a dotyczące uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych będących równocześnie przesłanką przyznania świadczenia przedemerytalnego nie mogą być zatem być ponownie analizowane i rozstrzygane w tym postępowaniu, którego granice wiążą Sąd, bowiem w myśl art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Na konstrukcję art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu składają wymienione w zdaniu pierwszym przesłanki konieczne do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego tj. spełnienie ustawowych kryteriów do przyznania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pozostałe warunki wymienione w pkt 1-5 ust. 1 art. 37 stanowią dodatkowe przesłanki od których uzależnione jest prawo do świadczenia przedemerytalnego. W celu ustalenia uprawnień konieczne jest koniunktywne spełnienie warunków wymienionych w zdaniu pierwszym oraz jednego z warunków wymienionych w pkt 1-5 ust. 1 art. 37k. Skarżąca nie spełniła ustawowych przesłanek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, co było już przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie III SA/Kr 819/04, której wyniki wiążą Sąd w rozpatrywanej sprawie. Z tego względu skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Badanie pozostałych przesłanek stało się bezprzedmiotowe z uwagi na nie spełnienie jednego z warunków koniecznych do przyznania świadczenia. Należy zauważyć, iż przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są przepisami bezwzględnie obowiązującymi co oznacza, że nie mogą być stosowane w sposób uznany ani przez organy ani przez sądy. Z wyżej podanych względów skargi oddalono na podstawie art. 151 ppsa.