III SA/Kr 953/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2012 r. wniosku J. P. [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. P. [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 kwietnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 26 kwietnia 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2010r. znak: [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 9000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. J. P. wniósł skargę na powyższą decyzję. W skardze zawarł wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności" zaskarżonej decyzji, którego nie uzasadnił. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę przesłaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W celu ustalenia przez Sąd przesłanek ustawowych od których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, strona obowiązana jest do wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Dlatego też, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji.