III SA/Kr 958/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia K. Ż. skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2019 r. nr [...] stwierdzono niedopuszczalność zażalenia K. Ż., dalej: skarżący, na pismo dotyczącego ograniczenia dostępu do budynku dla osób korzystających z lokali bez umowy. Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, że skarżący złożył zażalenie na pismo Z. D. z dnia 16 kwietnia 2019 r., w którym został poinformowany o tym, że ze względów bezpieczeństwa w budynku przy ul. S w K wprowadzono ograniczenie dostępu do budynków w postaci kodowanego domofonu. Z uwagi na fakt, że skarżący odmówił w tym zakresie współpracy, nie będzie miał dostępu do budynku. Został jednocześnie wezwany do uiszczenia zaległego czynszu. W zażaleniu skarżący zarzucił bezprawne utrudnianie mu korzystania z lokalu mieszkalnego, który zajmuje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność powyższego zażalenia. Organ powołał się na art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej K.p.a.), który stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przedmiotowej sprawie nie zostało wydane żadne postanowienie, co więcej, nie było żadnego postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ wskazał, że stosunki pomiędzy podmiotami prywatnymi dotyczące najmu lokali, bezumownego korzystania z lokali i ograniczaniem dostępu do lokalu mieszkalnego należą zasadniczo do sfery prawa cywilnego, dlatego też organy administracji publicznej nie są właściwe do rozpatrywania kwestii spornych w tych zakresie . W skardze na powyższe postanowienie skarżący nie odniósł się do argumentów podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia , a jedynie ponownie podniósł , że z powodu zamontowania domofonu ma utrudniony dostęp do lokalu mieszkalnego, co do którego – jak twierdzi - jest jego najemcą. Ze złożonych w toku postepowania sądowego pism wynika, że skarżący domaga się przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym przesłuchania świadków i kwestionuje ograniczenia związane z montażem domofonu, powołując się na prawo do dysponowania lokalem. Skarżący w konsekwencji domaga się wydania nowych kluczy do bramy wejściowej do budynku. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Powyższa regulacja oznacza, że środek odwoławczy służy na postanowienia wydane przez organ administracyjny, co do których ustawa przewidziała możliwość zaskarżenia. Zażalenie nie jest zatem narzędziem, które pozwala rozwiązywać wszelkie sporne sytuacje, co do których dana strona wyraża swoje niezadowolenie, bądź uznaje je za krzywdzące. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący zakwestionował pismo pochodzące nie od organu administracyjnego, lecz od osoby prywatnej, w którym to piśmie skarżący został poinformowany o instalacji domofonu do bramy wejściowej budynku, co będzie utrudniać mu dostęp do zajmowanego przez niego lokalu. Rację zatem miało Kolegium twierdząc, że na takie pismo zażalenie nie przysługuje. W sprawie nie toczyło się bowiem żadne postępowanie administracyjne, ani tym bardziej nie było wydane jakiekolwiek postanowienie, czy decyzja względem skarżącego. Otrzymane przez skarżącego pismo nie stanowi rozstrzygnięcia, na które przysługiwałoby zażalenie albo jakikolwiek środek zaskarżenia w trybie administracyjnym. Ze złożonych przez skarżącego pism wynika, że pomiędzy stronami istnieje spór o prawo do zajmowanego przez skarżącego lokalu, wysokość zaległego czynszu, a także dostęp do budynku. Kwestie te, jak słusznie zauważył organ , nie mogą być rozstrzygane przez organy i sądy administracyjne, gdyż należą do kategorii sporów cywilnych. Choć skarżący oczekiwał przeprowadzenia przez tut. Sąd postępowania dowodowego oraz rozstrzygnięcia sporu o dostęp do budynku, sąd administracyjny nie jest właściwy, czyli uprawniony do rozstrzygania tych kwestii. Przedmiotowy wyrok nie rozstrzyga zatem prawa skarżącego do zajmowanego przez niego lokalu, czy dostępu do budynku, jeżeli skarżący jest zdania, że jego prawa są w tym przedmiocie naruszane, może ich dochodzić na drodze cywilnej. Reasumując, skoro otrzymane przez skarżącego pismo nie stanowi postanowienia, na które służy zażalenie w trybie art. 141 § 1 K.p.a., Kolegium słusznie stwierdziło niedopuszczalność złożonego zażalenia. Zgodnie bowiem z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Art. 144 K.p.a. stanowi z kolei, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270), orzekł jak w sentencji.